Ο περιούσιος ή πως χάνεται ο επιούσιος
Γιατί τελικά οι Εβραίοι κυριαρχούν στα ΜΜΕ, στην πολιτική, την οικονομία και σε ποσοστά στο Χάρβαρντ και τα υπόλοιπα πανεπιστήμια;
Όπως δείχνει το Χάρβαρντ, αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι Εβραίοι είναι οι μοναδικοί έξυπνοι άνθρωποι.
Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα. Είναι σημαντικό να πω ότι δεν απευθύνομαι σε όλους τους Εβραίους. Δεν είναι όλοι οι Εβραίοι υπέρ της εβραϊκής κυριαρχίας.
(σ.σ. Εμείς πάντως από την έρευνά μας γνωρίζουμε ότι αυτοί οι λίγοι Εβραίοι που λέει ο Ντιούκ, που δεν είναι υπέρ της εβραϊκής κυριαρχίας επί της ανθρωπότητας αποτελούν μέρος του σχεδίου για να αποπροσανατολίσουν την οργή της ανθρωπότητας ενάντια σε στα σχέδια του εβραϊκού ιερατείου που στοχεύει στην παγκόσμια κυβέρνηση).
Κάποιοι Εβραίοι τολμούν να την αποκαλύπτουν. Αυτούς τους σέβομαι.
Ας δούμε την περίπτωση του Χόλυγουντ. Μας λένε συνεχώς για το πόσο υπέροχα οι Εβραίοι διοικούν το Χόλυγουντ. Μας λένε ότι οι Εβραίοι ελέγχουν το Χόλυγουντ γιατί είναι οι πιο ταλαντούχοι από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αλήθεια;
Αν μου πείτε ότι εμείς οι μη-Εβραίοι Ευρωπαϊκής καταγωγής δεν μπορούμε να γράψουμε ένα σενάριο, θα ήθελα να μου εξηγήσετε πως γίνεται να έγραψε τα έργα του ο μη-Εβραίος Σαίξπηρ, το γνωστότερο "ο έμπορος της Βενετίας", που αναδεικνύει την μισανθρωπία των Εβραίων. Στην πραγματικότητα η αγγλική λογοτεχνία είναι καταπληκτική. Και σκεφτείτε ότι υπάρχουν η εκπληκτικές λογοτεχνίες της Γαλλίας, Ιταλίας, Γερμανίας, Ρωσίας, Σκανδιναβική, Ισπανίας ακόμη η αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή. Μας έχουν πει ότι οι Εβραίοι είναι οι μοναδικοί που έχουν το ταλέντο να γράψουν ή να παράγουν ένα μυθιστόρημα ή ταινία. Αυτό δεν είναι μόνο ρατσισμός, είναι ψέμα.
Ακόμη δεν υπάρχουν αξιόλογες ταινίες ή κανάλια στην TV για τα οποία οι Εβραίοι θα μπορούσαν να είναι περήφανοι. Οι περισσότερες ταινίες και τα τηλεοπτικά προγράμματα είναι ή σαχλαμάρες ή εκφυλισμένα. (π.χ η ταινία τρόμου "Hostel" και οι περισσότερες ταινίες τρόμου είναι δημιουργήματα Εβραίων. Και η μεγαλύτερη μερίδα από αυτές είναι πραγματικά αηδιαστικές, ανήθικες, αιματηρές, προάγουν την βία και αρρώστιες.
Τι συμβαίνει όσον αφορά τον τομέα των επιχειρήσεων; Η ευημερία της Αμερικής προήλθε από τα εκατομμύρια Αμερικανών επιχειρηματιών, κατασκευαστών και αγροτών που δημιούργησαν μεγάλο πλούτο στις ΗΠΑ. Ούτε ένας Εβραίος δεν έγραψε ούτε μια γραμμή,
από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ούτε μια γραμμή του Συντάγματος, ίσως του πιο ιερού ντοκουμέντου ελευθερίας, που έχει γραφτεί ποτέ, της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων. Όλοι οι ιδρυτές των μεγάλων βιομηχανιών μας, των σιδηροδρόμων, των καλλιεργειών, ήταν Ευρωπαίοι μη-Εβραίοι.
Δείτε την ιδιοφυΐα του Χένρυ Φόρντ. Στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα η Αμερική έγινε η πιο ευημερούσα οικονομία στον κόσμο. Οι Εβραίοι έλεγχαν τότε λιγότερο από το 2% των κατασκευαστών στην Αμερική. Εμείς οι Ευρωπαίοι μπορούμε να επιτύχουμε στον τομέα των επιχειρήσεων.
Ακόμη ολόκληρη η βιομηχανία ταινιών και μουσικής του Χόλυγουντ κτίστηκε πάνω στην ιδιοφυΐα ενός άνδρα μη Εβραίου, του Τόμας Εντισον που εφηύρε τόσο το φωνόγραφο όσο και την βιντεοκάμερα. Δεν ήταν πεζός της Ερυθράς Θάλασσας. Πρόσφατα έφτιαξα ένα βίντεο με όνομα "Ελέγχουν οι Εβραίοι τα ΜΜΕ";
Εδώ διαβάζουμε ένα κομμάτι από τους Λος Άντζελες Τάϊμς και έναν αρθρογράφο τους τον Joel Stein, "Δεν με νοιάζει αν οι Αμερικανοί σκέφτονται ότι ελέγχουμε τα ΜΜΕ, το Χόλυγουντ, την Γουόλ Στρίτ ή την Κυβέρνηση. Νοιάζομαι μόνο για το πως θα συνεχίσουμε να τα ελέγχουμε".
Η δήλωση του Stein δείχνει όχι μόνο την εβραϊκή κυριαρχία στην κοινωνία μας, αλλά και την διαχωριστική νοοτροπία τους με το "αυτοί" (οι Αμερικανοί) και "εμείς" (οι Εβραίοι). Φανταστείτε ένας αρθρογράφος να έλεγε ότι θέλει οι μη-Εβραίοι λευκοί να ελέγχουν τα ΜΜΕ και όχι οι Εβραίοι. Θα είχε απολυθεί πολύ πιο γρήγορα από το να πείτε "Weinstein Brothers".
Ο ίδιος ο Stein μας δείχνει γιατί οι Εβραίοι κυριαρχούν. Σκέφτονται όλοι τους όπως αυτός. Ευνοούν τους δικούς τους. Οι Εβραίοι νοιάζονται για το ότι Εβραίοι ελέγχουν τα ΜΜΕ, την οικονομία και την κυβέρνηση.
Το επόμενο απόσπασμα προέρχεται από τον κ. Steven Steinlight. Ήταν κάποτε επικεφαλής στο υπουργείο ΕΘνικών Υποθέσεων των ΗΠΑ για τον μεγαλύτερο και πιο δυνατό εβραϊκό οργανισμό στην Αμερική, την Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή ή AJC. Αυτό το απόσπασμα είναι πολύ σοκαριστικό, κάποιοι από εσάς απλά δεν θα το πιστέψετε. Προέρχεται από ένα άρθρο στο Backgrounder το 2001. Αν κάποιος μπορεί να αποδείξει ότι είναι ψεύτικο τότε θα παρακολουθήσω μια ταινία του Εβραίου Adam Sandler. Ο Steven Steinlight μιλάει "νέτα" σχετικά με τα "συνηθισμένα εβραιόπουλα" της γενιάς του. Εδώ είναι το απόσπασμα επί λέξει: "Θα το ομολογήσω, τουλάχιστον, όπως χιλιάδες άλλα εβραιόπουλα της δικής μου γενιάς, μεγάλωσα ως ένας Εβραίος Εθνικιστής. Κάθε καλοκαίρι για δύο μήνες, για 10 χρόνια κατά την διάρκεια της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας συμμετείχα σε καλοκαιρινές εβραϊκές κατασκηνώσεις. Εκεί κάθε πρωί χαιρετούσα μια ξένη σημαία, ντυμένος με μια στολή, που αντικατόπτριζε τα χρώματά της, τραγουδούσα ένα ξένο εθνικό ύμνο, μάθαινα μια ξένη γλώσσα, έμαθα ξένα παραδοσιακά τραγούδια και χορούς και μου έλεγαν συνεχώς ότι το Ισραήλ είναι η πραγματική μου πατρίδα ...; Διδάχθηκα την φυλετική υπεροχή του λαού μου(Εβραίοι) έναντι των μη-Εβραίων λευκών που μας είχαν καταπιέσει. Μας δίδαξαν να αντιμετωπίζουμε ως αναξιόπιστους τους μη Εβραίους ξένους, σαν ανθρώπους οι οποίοι σίγουρα ξαφνικά θα στραφούν εναντίον μας, άνθρωποι αναίσθητοι, έξυπνοι και ηθικοί σε σχέση με εμάς. Διδαχθήκαμε επίσης το μάθημα της σκοτεινής μας ιστορίας που είναι ότι δεν μπορούμε να στηριχτούμε σε κανέναν."
Εδώ είδαμε μια εικόνα ενός τυπικού εβραιόπουλου που ήταν πολύ πιστός στο Ισραήλ και πήγε και πολέμησε για το Ισραήλ.
Είναι αυτή τη στιγμή ο δεύτερος πιο ισχυρός άνδρας στην Αμερική, ο Επιτελάρχης του Ομπάμα, ο Ράμ Εμάνουελ.
Με το τεράστιο δίκτυό τους στον τομέα της οικονομίας, της πολιτικής και των ΜΜΕ, με την εβραϊκή ταυτότητα, εθνοκεντρισμό και αφοσίωση, είναι εύκολο να ελέγξουν σχεδόν οποιαδήποτε βιομηχανία με τον ίδιο τρόπο που κυριαρχούν στους New York Times και το Χόλυγουντ.
Οι Εβραίοι προωθούν Εβραίους μέχρις ότου να μπορούν να ελέγξουν οποιοδήποτε εταιρικό συμβούλιο. Δείτε πως η Walt Disney πήγε από τα χέρια ενός αντισημίτη στα χέρια υπερ-Σιωνιστών .Σήμερα οι Εβραίοι επαίρονται για την περιουσία τους απέναντι στην παραδοσιακή Χριστιανική ελίτ της Αμερικής. Ο David Samuel στο N.Y.Magazine έγραψε: "Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα καταγράψουν ότι οι Εβραίοι αντικατέστησαν την παλιά Προτεσταντική ελίτ, που ήλεγχε την πόλη της Νέας Υόρκης ...; μέχρις ότου η δύναμή τους γκρεμίστηκε από την πολιτισμική μεταμόρφωση του 1968 ...;"
Ενώ τα εβραϊκά ΜΜΕ κήρυξαν την "ποικιλία" στους Ευρωπαίους Αμερικανούς, ταυτόχρονα μεταξύ τους κήρυξαν υπέρ-ιουδαϊκή αφοσίωση και εθνοκεντρισμό μεταξύ τους. Μια οργανωμένη, με κίνητρα ομάδα πάντοτε κερδίζει μια άλλη ομάδα τυχαίων ατόμων στο ποδόσφαιρο.
Το ίδιο πράγμα ισχύει και στις επιχειρήσεις. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ είναι ο πιο ισχυρός χρηματοπιστωτικός οργανισμός στον κόσμο. Είναι υπό την ηγεσία του Ben Shalom Bernake, ενός πολύ θρήσκου Εβραίου και αντιπρόεδρος είναι ο πολύ Εβραίος Donald Κohn. Αυτοί οι άνδρες αποφασίζουν μόνοι τους ποιος θα πάρει τρισεκατομμύρια δολάρια σε στήριξη.
Το εάν τα πάρουν ή οι αγαπημένοι τους Εβραίοι ή οι μη-Εβραίοι ανταγωνιστές τους είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για έναν μεγάλο χρηματοπιστωτικό οργανισμό. Αν νομίζετε ότι το εβραϊκό δίκτυο και η αφοσίωση δεν παίζουν ρόλο στις αποφάσεις του Shalom, δείτε την γέφυρα του Μπρούκλυν που ο κ. Bernake θα ήθελε να σας πουλήσει. Αυτά τα στοιχεία δεν είναι αντισημιτισμός, ή μίσος, είναι απλώς η πραγματικότητα. Κάθε ταινία για το Ολοκαύτωμα ,κάθε άρθρο, κάθε γιορτή Πουρίμ, Πάσχα, Χανουκά, αποτελούν ακόμη ένα βαθύ συναισθηματικό κάλεσμα για τους απανταχού Εβραίους ώστε να στηρίξουν ο ένας τον άλλον εναντίον του υπόλοιπου κόσμου των μη-Εβραίων.
Ακόμη ένας παράγοντας στην της εβραϊκής δύναμης είναι ότι οι Εβραίοι δεν υπάγονται στους ίδιους ηθικούς κανόνες με τους Χριστιανούς ανταγωνιστές τους. π.χ ο Bernie Madoff είναι ο μεγαλύτερος κλέφτης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έκλεψε 56 δισεκατομμύρια δολάρια. Δεν πλούτισε επειδή ήταν έξυπνος. Πλούτισε γιατί είναι ένας ψεύτης και κλέφτης. Οι Εβραίοι έχουν μεγαλύτερα ποσοστά συμμετοχής σε οικονομικά σκάνδαλα από ότι έχουν στο Χάρβαρντ. Επειδή μερικά θύματα του Madoff ήταν Εβραίοι, ο Τύπος βρισκόταν σε έξαψη. Πολλοί Εβραίοι αρθρογράφοι ισχυρίστηκαν ότι το χειρότερο πράγμα που έκανε ο Madoff ήταν ότι τόλμησε να κλέψει από τους Εβραίους συμπολίτες του.
Σκεφτείτε: είναι κακό να κλέβει Εβραίος μη-Εβραίους, αλλά είναι ΦΡΙΚΤΟ το να κλέβει Εβραίος άλλους Εβραίους. Φανταστείτε στα ΜΜΕ ιστορίες για το πως μη-Εβραίοι κλέβουν άλλους μη-Εβραίους και για το λόγο αυτό είναι πολύ περισσότερο "κακοί" από το να κλέβουν από Εβραίους!
Οι Εβραίοι στην πραγματικότητα κυριαρχούν στο οργανωμένο έγκλημα σε όλο το κόσμο, αλλά το εβραιοκρατούμενο Χόλυγουντ μέσα από τις ταινίες του σου δίνει την εντύπωση ότι οι μεγαλύτεροι μαφιόζοι είναι Ιταλοί και όχι Εβραίοι. Στην πραγματικότητα ο πιο κακός και παντοδύναμος μαφιόζος του 20ου αιώνα στην Αμερική ήταν ο Meyer Lansky. Ήταν ένας απατεώνας και δολοφόνος, που έδωσε εκατομμύρια δολάρια σε εβραϊκούς σκοπούς και είναι θαμμένος στο Ισραήλ.
Στο άρθρο του ο Εβραίος ηγέτης Stephen Steinlight συνεχίζει για να μας πει πως οι Εβραίοι χρησιμοποιούν την τακτική του "διαίρει και βασίλευε" εναντίον των μη-Εβραίων. Περίπου για μια γενιά ακόμη, με μια αισιόδοξη πρόβλεψη, η εβραϊκή κοινότητα βρίσκεται σε θέση που θα είναι σε θέση να "διαιρεί και να κατακτά" και να εισέρχεται σε επιλεκτικούς συνασπισμούς που στηρίζουν την πολιτική μας(Stephen Steinlight)."
"Διαίρει και βασίλευε", ακούγεται σαν ένας πόλεμος εναντίον των μη-Εβραίων, έτσι δεν είναι; Εμείς οι "μη-Εβραίοι" απλά δεν το γνωρίζουμε ακόμη! Για να αρπάξουν την δύναμη της μη-εβραϊκής ελίτ στην Αμερική οι Εβραίοι έπρεπε να αποδυναμώσουν την Ευρωπαϊκή ελίτ στην Αμερική. Το πέτυχαν αυτό με το να διαιρούν εμάς του μη-Εβραίους και να καλλιεργώντας την εβραϊκή φυλετική ανωτερότητα μεταξύ τους. Αλλά άνθρωποι αφυπνίζονται σε όλη την Αμερική και σε όλο τον κόσμο και καταλαβαίνουν τι συμβαίνει πραγματικά. Οι αληθινοί υπέρμαχοι της ιδέας ανώτερης φυλής αποκαλύφθηκαν.
Οι πραγματικοί ρατσιστές ξεσκεπάστηκαν. Οι πραγματικοί ρατσιστές δεν είναι εκείνα τα παλιά καλά παιδιά από το Τενεσί που προσπαθούν να επιζήσουν, οι πραγματικοί ρατσιστές είναι οι Εβραίοι φυλετιστές της Νέας Υόρκης, του Λός Άντζελες και του Τελ Αβίβ."
Φώτης Μανιός
RSS Feed για αυτό το θέμα 52
Παντελής Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010 9:16 μμ
Η στρατηγική ενάντια στην Εβραϊκή κυριαρχία ΔΕΝ είναι προφανώς τα μέσα που οι ίδιοι μας δίδαξαν: Η απεργία, η διαδήλωση, αυτή τούτη η επανάσταση, το κόμμα, ακόμα και αυτός ούτος ο πατριωτισμός. Όλα αυτά που θεωρούμε ότι είναι οι αδιαφιλονίκητες μορφές πάλης και αντίστασης του λαού στον αυταρχισμό και την εξουσία, δεν είναι παρά "βούτυρο στο ψωμί τους". Αντίσταση σ' αυτούς (και σε ό,τι εκπροσωπούν) δεν είναι καν η καταγγελία των έργων τους. Καταγγέλει κανείς τι σε ποιον; Η ασθένεια της γης δεν εξαλείφεται παρά μόνο από το αντίδοτό της! Αντίδοτο του Εβραϊσμού είναι ο Ελληνισμός. Αντί λοιπόν να πολεμάω για να πλήξω τάχα τον Εβραίο, καλύτερα να πολεμάω μέσα μου για να κατακτήσω το "γνώθι σαυτόν" και το "μηδέν άγαν". Εάν ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ, εάν δηλαδή κατακτήσουμε την γνώση, θα αυτοδιαλυθεί με φυσικό τρόπο η εξουσία τους.
Αστερίων Βαληνάκης Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010 10:34 μμ
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι μπορεί να γίνει και έτσι. Το πρόβλημά μας αυτή την στιγμή και πολλές στιγμές πρίν από αυτήν (που προκάλεσε και την ανάρτηση) είναι ότι δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι τον ρόλο του Εβραϊσμού. Παρασύροντια από αυτά που διδάχθηκαν για τον κακό Γολιάθ ακι το καλό Δαυίδ και άλλα τέτοια ωραία που δεν μπορούν να αποβάλλουν εύκολα. Εσύ επιζητάς την τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίς πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια. Οπως γράφω και στην επικεφαλίδα του μπλόκ σκοπός του είναι η αφύπνιση των συμπατριωτών μας και να καταλάβουν από τι κινδυνεύουν, ακούν και στις εκκλησίες για το άγιο Ισραήλ και αγάλλου Σιών. Εμείς μόλις κουνηθούμε λιγάκι μας κρεμάν τις ταμπέλες του Φασίστα , Ρατσιστή και αντιΣημίτη. Ας βγάλουμε λίγη λάσπη από τα μάτια μας και τα άλλα έρχονται.
Παντελής Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 9:14 πμ
Φίλε, Αστερίων, έχω κάνει μεγάλη προσπάθεια από παλιά ν' απαλλάξω τον λόγο μου από το καταγγελτικό στοιχείο, επειδή αντιλήφθηκα ότι αποτελεί αδιέξοδη (κοινή και ατομική) τακτική, πράγμα που έχει προκαλέσει πολλές φορές ποικίλες παρεξηγήσεις για τα γραπτά μου. Θα ήθελα να σε διαβεβαιώσω, ότι, όταν εγώ διαφωνώ σε κάτι, ποτέ η διαφωνία μου δεν περιέχει επιτίμηση. Επομένως - ΚΑΙ κατά την γνώμη μου - πολύ καλά έκαμες και προχώρησες σ' αυτή την ανάρτηση, όσο και στην άλλη για το μεταφυσικό εκείνο φαινόμενο. Μην αμφιβάλλεις γι' αυτό. Όσο για το ότι επιζητώ την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αγνοώντας την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια, θα σου πω τούτο: Σε όποια κατηγορία εκπαίδευσης και αν ανήκει η διδαχή, δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα, εάν στον μαθητή δεν ενυπάρχει η δική του ετοιμασία να την υποδεχτεί.
artemis Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 9:30 πμ
Πράγματι η κατάσταση είναι λίγο περίεργη αυτή τη στιγμή. Ενώ πολλοί Έλληνες έχουν μια φυσική απέχθεια στο άκουσμα του Ισραήλ, εντούτοις όταν τους λες "στην εκκλησία που πας σου λένε ότι είχες προγόνους τους αβραάμ, ισαάκ και ιακώβ" είτε σε βρίζουν, είτε σε κοιτούν ως εξωγήινο (αυτό δεν είναι πάντα κακό) και φεύγουν στην αντίθετη κατεύθυνση αρνούμενοι να ακούσουν. Σίγουρα αρκετοί Έλληνες έχουν καταλάβει τι συμβαίνει και ο αριθμός τους μεγαλώνει, αλλά φοβάμαι πως δεν έχουμε χρόνο γι αυτό που προτείνεις Παντελή...
Αστερίων Βαληνάκης Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 1:13 μμ
Πολύ φυσικό Παντελή αυτό που γράφεις. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιους περίεργους(περίεργοι είμαστε και εμείς γι αυτούς) που αφ' ενός παραμένουν κολλημένοι σε απααρχαιωμένες γνώσεις και ιδέες και αρνούνται να κυττάξουν την πραγματικότητα κατάματα. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που κατά κανόνα είναι και αθλητές του καναπέ(παρακολουθούν ξάπλα τις αθλητικές εκδηλώσεις) το πολύ να διαβάσουν αθλητική εφημερίδα. Αυτοί λοιπόν θέλουν φροντιστήριο. Ολα τα άλλα που μου έγραψες είναι πολύ ανθρώπινα και σε τιμούν ιδιαίτερα. Ασε εμένα στους αναλφάβητους μπάς και μάθουν τίποτα
Αστερίων Βαληνάκης Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 1:17 μμ
Αρτεμις καλά το τοποθέτησες. Νομίζεις ότι πάνε στην εκκλήσία και ακούνε τι μουρμουρίζει το παπαδαριό; Δεν πέρνουν μυρουδιά. Αντίθετα πέρνοιυν τις πόζες τους και παριστάνουν αυτό που δεν είναι. Μέσα τους όμως βαθειά κάτι απροσδιόριστο τους γαργαλάει και γι αυτό οι αντιδράσεις τους
Ελλάς Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 1:50 μμ
Η τοποθέτηση του Παντελή στο πρώτο του μήνυμα είναι εξαιρετική.Δεν περιμένα ποτέ να διαβάσω κάτι τόσο "ψυλλιασμένο".Απλά φίλε Παντελή,αυτό που προτείνεις, τον εσωτερικό μας πόλεμο, είναι τόσο δύσκολο να συμβεί,που ελάχιστοι θα κάνουν τον κόπο.Είναι όμως η λύση.Θα ήταν βέβαια καταπληκτικό να υπήρχαν κάποιοι που θα έδειχναν τον δρόμο.Διότι όπως λέει και η Αρτεμις δεν υπάρχει χρόνος.Ποιον όμως να εμπιστευτείς σήμερα;Και πάλι να τονίσω το πόσο σύμφωνο με βρίσκει αυτό το μήνυμα.
Παντελής Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 5:51 μμ
Μην ανησυχείς για τον χρόνο, Άρτεμις! Ενίοτε το λίγο είναι πολύ και το πολύ είναι λίγο. Θυμήσου, ότι ήταν αρκετή μία ξεχωριστή στιγμή για ν' αλλάξει μια ολόκληρη ζωή. Θυμίσου, από την άλλη, ότι αμέτρητοι άνθρωποι γίνονται αιωνόβιοι χωρίς να πάρουν μυρουδιά τι συνέβη πραγματικά στη ζωή τους. Θυμίσου, επίσης, ότι αμέτρητα πλήθη ήρθαν στον πλανήτη και αναχώρησαν, χωρίς να μάθουν το α και το ο. Τι είναι ο χρόνος, Άρτεμις, για να βιαζόμαστε; Ο έρωτας που αλλάζει τον άνθρωπο και τον επανασχεδιάζει από την αρχή, τις περισσότερες φορές εγκαθίσταται στην ύπαρξη με ένα βλέμμα στο πανηγύρι. Το ίδιο, νομίζω, θα γίνει και με την επαναγέννηση του Ελληνισμού. Μέσα σε μια στιγμή θα λάμψει ο τόπος, όπως τότε που γεννήθηκε ο Απόλλων στη Δήλο. Η έλλειψη χρόνου είναι μια απατηλή εντύπωση, μία ψευδαίσθηση.
Αστερίων Βαληνάκης Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 6:31 μμ
Ελλάς κάποτε τέθηκε το ερώτημα σε κάποιον μεγάλο "τι προτιμάς στρατό Λεόντων ελαυνόμενον υπ-ό Ελάφου ή στρατό Ελάφων ελαυνοιμένων υπό Λέοντος;". Εδώ έχουμε όπως είναι καταφανές πρόβλημα ηγήτορος. Διαθέσεις υπάρχουν , όλοι είναι ζορισμένοι. Δεν υπάρχει ηγέτης και φυσικά όραμα, και κατά συνέπειαν υπάρχει συρφετός. Από μόνος ο καθένας δεν ξεκινάει τίποτα. Ομως οι ηγέτες που είναι δεδομένο ότι δεν κατασκεύαζονται και πολλώ μάλλον δεν εκλέγονται διότι τα τελευταία χρόνια είχαμε κάτι παρωδίες τέτοιων δειγμάτων. Οι ηγέτες είναι χαρισματικοί . Γεννιούνται. Ο Παντελής σωστά τοποθετήθηκε. Εμείς τον χειροκροτήσαμε. Και τι έγινε; Κουτσαίνουμε διαβολεμένα στο Δια ταύτα.
Παντελής Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 6:50 μμ
Δεν θέλει κόπο, Ελλάς! Δεν χρειάζεται κόπος, ούτε αγώνας. Λύση του προβλήματος είναι μόνο η κατανόηση του προβλήματος. Είναι απλά ένα "κλικ". Δεν είναι τόσο δύσκολο να συμβεί επομένως! Γράφεις: "...θα ήταν καταπληκτικό να υπήρχαν κάποιοι που να έδειχναν το δρόμο". Γιατί λες ότι δεν υπάρχουν; Πρώτος απ' όλους: ΕΣΥ. Που ανοίγεις το μονοπάτι σου μέσα στη ζούγκλα και πορεύεσαι. Γιατί περιφρονείς την σπουδαία γνώση που συλλέγεις κάθε μέρα φορώντας ή βγάζοντας τα παπούτσια σου; Η γνώση δεν είναι στα ουράνια. Είναι εδώ, στο χώμα που πατάμε! Απόχτησα πολύτιμη γνώση παρακολουθώντας φασολιές, στις οποίες καθυστέρησα να βάλω στηρίγματα κι έφυγαν τα πλοκάμια τους ψάχνοντας, όταν όμως έβαλα καλαμίδες στη ρίζα τους, γύρισαν πίσω και σκαρφάλωσαν πάνω τους. Τι χρειαζόμαστε τους οδηγούς ή τους δασκάλους; Ιδού...
Παντελής Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 7:08 μμ
Μου φαίνεται, Αστερίων, ότι η αναμονή του (γεννημένου ή του κατασκευασμένου) ηγέτη, είναι μεγαλύτερη ουτοπία από την επιδίωξη της ατομικής αφύπνισης. Διότι η ατομική αφύπνιση έχει όλα τα εφόδια για να γίνει κάποτε συλλογική και να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της, αλλά η έλευση του ηγέτη μπορεί μεν να σημάδεψε ανεξίτηλα και κατ' επανάληψη την Ιστορία, ουδέποτε όμως ήταν ανώδυνη για τους μισούς εκ των ανθρώπων, σπανίως δε ώθησε την ανθρωπότητα προς το καλό. Εκτός εάν εννοείς τον θεόσταλτο. Όμως αυτό - μ' όλο τον σεβασμό - λέγεται Μεσιανισμός. Και στην παγίδα του έχουμε πέσει όλοι, και εγώ, που τώρα κάνω τον έξυπνο. Λείπει λοιπόν η "φιλοσοφία της Ιστορίας", η οποία θα καταδείκνυε ότι οι μεγάλες αλλαγές στον κόσμο έγιναν από ταπεινούς και περιφρονημένους ανθρώπους, δεν χρειάζεται να δώσω παραδείγματα...
artemis Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 9:23 μμ
Θα συμφωνήσω με τον Αστερίων στο θέμα του ηγέτη... ¨Οσο και να προχωρήσουμε στην ατομική αφύπνιση οι άνθρωποι δεν θα είμαστε ποτέ ίδιοι. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι λίγοι που θα είναι πιο χαρισματικοί από τους πολλούς και αυτοί θα πρέπει να σηκώσουν το βάρος της καθοδήγησης των υπολοίπων. Ο χρόνος μπορεί πράγματι να μην έχει τόση σημασία όταν το κοιτάς θεωρητικά, αλλά πρακτικά έχει. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα κράτος που το λένε Ελλάδα που μπορεί να έχει χίλια δυο κακά αλλά είναι η χώρα των Ελλήνων. Και η ύπαρξή του κινδυνεύει και μαζί με αυτό κινδυνεύει όλος ο Ελληνισμός. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν τρομεροί φιλόσοφοι, τους Πέρσες όμως τους αντιμετώπισαν με τα όπλα...
Αστερίων Βαληνάκης Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 9:52 μμ
Αρτεμις μου το πήρες από το στόμα. Μικροηγέτες επιπέδου γειτονιάς άντε πολυκατοικίας υπάρχουν τίποτα όμως παραπάνω. Ο ηγέτης είναι αυτός που έχει προβολή, κοινή αποδοχή, σέρνει τον κόσμο από την μύτη. Εχει λάμψη. Εχει τον πυρετό στα μάτια. Αν ήταν διαφορετικά πως δεν έγινε τίποτα τους τελευταίους 4-5 μήνες; Ετσι θα μείνουμε να περιμένουμε μέχρι τελικής κατάρρευσης διότι φαίνεται ότι είναι γραφτό να υην πατήσουμε από κάτι που δεν μας άξιζε.
Παντελής Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 10:03 μμ
Ας μιλήσουμε λοιπόν για το θέμα του ηγέτη, όπως το θέτει η Άρτεμις. Θα ρωτήσω λοιπόν: Πώς θ' αναγνωρίσουμε τον χαρισματικό ηγέτη για να τον ακολουθήσουμε; Λυπάμαι, αλλά ο χαρισματικός ηγέτης αναγνωρίζεται πάντα εκ των υστέρων, τότε που θα τον αξιολογήσει η Ιστορία. Ούτε καν ο Μέγας Αλέξανδρος δεν αναγνωρίστηκε εκ των προτέρων. Όσοι τον ακολούθησαν, το έκαμαν, επειδή δε μπορούσαν να κάμουν αλλιώς. Σάμπως οι στρατιώτες του δεν επαναστάτησαν όταν έφτασαν στην Ινδία; Ναι. Και τον ανάγκασαν να γυρίσει πίσω. Επομένως, αφού ΔΕΝ μπορούμε να ξέρουμε εκ των προτέρων, ο χαρισματικός ηγέτης που περιμένουμε, ΔΕΝ θα έρθει ποτέ! Μπορεί να είναι δίπλα μας, μπορεί να είναι αυτός που βρίζουμε, αλλά εμείς δεν θα τον πάρουμε χαμπάρι! Αντί λοιπόν να περιμένουμε τον ηγέτη, ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς.
Παντελής Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 10:16 μμ
Ας προσθέσω κι αυτό, απαντώντας στον Αστερίωνα: Ψάχνοντας για ηγέτες, χάνουμε την αξία του δικού μας ρόλου. Ψάχνοντας τον πολιτικό, υποβαθμίζουμε τον πολίτη. Τι μας έχει πιάσει λοιπόν; Τέλος αυτά! Ή θα έρθει ο αρχάγγελος του Θεού για να μας κυβερνήσει ή θα το κάνουμε εμείς οι ίδιοι, με τις ανθρώπινες δυνάμεις μας και με τα λάθη μας, καθώς επιτάσσει η Δημοκρατία. Οι αληθινές Δημοκρατίες ΔΕΝ χρειάζονται ηγέτη. Ο ηγέτης της ευνομούμενης πολιτείας περνάει απαρατήρητος, Αστερίων, δεν χρειάζεται την προβολή, γιατί αυτό δημιουργεί ΚΑΘΕΣΤΩΣ και ως πολίτης δεν αντέχω να με σέρνει από τη μύτη ΚΑΝΕΙΣ, ούτε αυτός ούτος ο καλύτερος όλων. Οι αληθινές Δημοκρατίες έχουν θεσμούς στην θέση του ηγέτη. Και υπηρέτες των θεσμών στην διοίκησή τους. Αυτός που έχει "τον πυρετό στα μάτια" είναι επικίνδυνος φίλε μου. Κουβαλάει τον όλεθρο.
Αστερίων Βαληνάκης Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 10:21 μμ
Πολύ απλοποιημένα τα παρουσιάζεις Παντελή. Δεν είναι έτσι, είναι πολύ φωτεινά και φανερά και δουλειά του καλού ηυγέτη είναι να έχει καλούς επιτελείς και να μην είναι τόσο παρορμητικός. Να γνωρίζει και αντιλαμβάνεται τις ανθρώπινες αδυναμίες. Ο Αννίβας τυχαίος ήταν; . Ο Μ. Ναπολέων και αυτός τυχάρπαστος. Ολοι αυτοί και σκληρά δούλεψαν και διέθεταν προσωπικό μαγνητισμό. Μιλάμε γενικά για ηγέτη ασχέτως αν ήταν καλός ή κακός. Ο Χίτλερ πως έσυρε έναν προηγμένο λαό από την μύτη. Τέλειος δεν είναι κανένας ΗΓΕΤΗΣ όμως είναι.
Παντελής Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010 10:39 μμ
Μα τις λες, Αστερίων; Είναι δυνατόν; Λες δηλαδή "ηγέτης νάναι κι ό,τι νάναι"; Υποθέτω ότι αστειεύεσαι... Θαρρείς ότι αγνοώ τα χαρακτηριστικά του Χίτλερ ή του Ναπολέοντα ή του Αννίβα; Λες να μην έχω δει το υφάκι των Δημάρχων ή των υπουργών; Το ζήτημα είναι ότι εγώ (και, πιστεύω ακράδαντα, τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων) ΔΕΝ θέλουμε έναν τέτοιον ηγέτη, ακόμα κι αν χάριζε στους οπαδούς του τον παράδεισο... Ούτε ν' ακούσω, φίλε... Εγώ μιλώ για έναν ανθρώπινο και φυσιολογικό (ΜΗ) ηγέτη που τον χρειάζομαι στο τιμόνι της χώρας μου. Δεν υπάρχει ανάγκη να είναι ξεχωριστός... Οι τρελοί και οι παράφρονες, όσο μεγάλοι ηγέτες και αν είναι, όσο κι αν γυαλίζει το μάτι τους, καλύτερα να κάτσουν στο σπιτάκι τους, για να μην πω κάπου αλλού... Μου φαίνεται, ότι στον καιρό μας ξεχάσαμε βασικές αρχές της ευνομίας και του Δικαίου...
artemis Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010 9:40 πμ
Θα διαφωνήσω, ο χαρισματικός ηγέτης δεν αναγνωρίζεται εκ των υστέρων... Είναι αυτός που εμπνέει με το όραμά του τα πλήθη, που ο κόσμος τον ακολουθεί επειδή θέλει και επειδή τον πιστεύει. Κοίτα γύρω μας Παντελή, όλοι διαμαρτύρονται για την κατάσταση που είμαστε αλλά τίποτα δεν συμβαίνει γιατί ακριβώς λείπει ο άνθρωπος που με τον λόγο του και τις πράξεις του θα καταφέρει να ενώσει τους Έλληνες και να τους οδηγήσει σε κάποια συντονισμένη αντίσταση απέναντι σε όλα αυτά που μας επιβάλλουν. Αυτή τη στιγμή ένας παγκόσμιος πόλεμος, πιθανόν πυρηνικός είναι έτοιμος να ξεσπάσει στην αυλή μας και κάθε μέρα ένα κομμάτι της χώρας μας ξεπουλιέται. Χρειαζόμαστε στ' αλήθεια κάποιον ξεχωριστό, ας είναι και ακραίος ή/και τρελός. Οι ανθρώπινοι και φυσιολογικοί (μη) ηγετες όπως τους χαρακτηρίζεις είναι για τις εποχές της ευμάρειας και της ακμής, όχι για εποχές πολέμου.
Παντελής Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010 10:22 πμ
Αυτό που γράφει η Άρτεμις για τα όπλα "με τρώει". Έχει αναφερθεί ξανά σ' αυτό. Όμως είναι πολύ σοβαρό θέμα για να το πετάμε έτσι στην κουβέντα, χωρίς να το έχουμε επεξεργαστεί. Ναι, βεβαίως, οι αρχαίοι Έλληνες αντιμετώπισαν τους Πέρσες με τα όπλα. Να υποθέσω άραγε ότι το ίδιο πρέπει να πράξουμε κι εμείς; Να πάρουμε τα όπλα; Και ένοπλοι να βγούμε στο βουνό τάχα ή μήπως να εκδράμουμε κατά Τουρκία μεριά; Η συζήτηση αυτή μου θυμίζει εκείνη των κομμουνιστών στη μεταπολίτευση. Που τελικά συμβιβάστηκαν με την έκφραση: "Κοινοβουλευτικός δρόμος, ναι, αλλά να έχουμε το όπλο παρά πόδας". Ε, λοιπόν, και εν ολίγοις, το όπλο που μπορεί να πάρει σήμερα ο πολίτης κατά της σύχρονης εξουσίας είναι μόνο το μυαλό του, η ψυχή του, το πνεύμα του. Όλα τ' άλλα είναι ωραία λόγια για να περνάμε την ώρα μας. Συγγνώμη, αν γίνομαι δυσάρεστος!
Ελλάς Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010 12:35 πμ
Χαριτολογώντας θα πω, πως εγώ αν ένιωθα ηγέτης, αυτό τον κόσμο που ζει πάνω σε αυτό τον τόπο δεν θα τον οδηγούσα πουθενά.Είναι αυτοί που 40 χρόνια τώρα ψηφίζουν τα δυο μεγάλα κόμματα.Ελπίζω να νιώθετε τον κλαυσίγελό μου.
maria panou Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010 11:28 μμ
Αγαπητοί φίλοι, θά θυμάστε φαντάζομαι τόν Πλάτωνα πού λέει ότι η ιδανική πολιτεία θά υπάρξει, όταν κυβερνήσουν οι φιλόσοφοι ή φιλοσοφήσουν οι κυβερνώντες. Συμφωνώντας μέ τόν Παντελή σέ όλα όσα προανέφερε, θά πώ ότι χωρίς αυτογνωσία δέν θά πάμε πουθενά ακόμη κι άν εμφανιστεί ο χαρισματικός ηγέτης. Θά ακολουθούμε απλώς σάν πρόβατα ή σάν στρατιώτες, χωρίς καμμία επίγνωση, χωρίς συνειδητότητα. Καί όταν πάψει νά υπάρχει ο ηγέτης, θά επανέλθουμε στό σημείο πού είμασταν. Νομίζω ότι άν μέσα μας δέν βρούμε τήν Α-ΛΗΘΕΙΑ, άν δέν συνειδητοποιήσουμε τί μάς έχουν κάνει, ποιοί πραγματικά είμαστε, δέν μπορούμε νά ξεφύγουμε από πουθενά. Είτε αυτό λέγεται θρησκεία, είτε κόμμα, είτε ότι άλλο θέλετε. "Γνώθι σ` αυτόν" -"Εί" - "Μηδέν άγαν". Μέ όποιο κόστος!!! Αυτά νομίζω πρέπει νά ακολουθεί ο φωτεινός Έλλην, αντιμετωπίζοντας τό σκοτάδι καί τόν ... περιούσιο...λαό.
artemis Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 9:22 πμ
Kαμία δυσαρέσκεια Παντελή, συζήτηση κάνουμε. Τα όπλα θα χρειαστούν εκ των πραγμάτων. 3.000.000 αλλοδαποί είναι μέσα στην Ελλάδα αποτελώντας την 5η φάλαγγα, ο "αλβανικός εθνικός στρατός" δίνει τελεσίγραφο ενός έτους για την Ηγουμενίτσα, στη Δ.Θράκη είναι όλο και πιο έντονες οι προσπάθειες αυτονόμισης και το σχέδιο Καλλικράτη μαζί με αυτό περί απονομής δικαιωμάτων εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους αλλοδαπούς οδηγεί με μαθηματικό τρόπο στη διάλυση της Ελλάδος. Και φυσικά πισω από όλα αυτά κρύβονται οι περιούσιοι... Δεν το συζητώ ότι η αυτογνωσία και η συνειδητοποίηση του τι έχουμε πάθει τα τελευταία 2000 χρόνια θα μας οδηγήσει σε πνευματική ανέλιξη και ένα καλύτερο μέλλον, αλλά υπάρχουν και κάποιες μάχες που πρέπει να δοθούν σε φυσικό επίπεδο...
Παντελής Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 9:22 πμ
Έχω την αίσθηση ότι διεξάγουμε εδώ μία γόνιμη συζήτηση. Ας την πάμε λίγο πιο πέρα: Τέτοιος ηγέτης που λες, Άρτεμις, υπήρξε: Ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ε, και λοιπόν; Πού είμαστε σήμερα μετά απ' αυτόν; Από την άλλη, για να βρεθεί ο ξεχωριστός άνθρωπος που θα ενώσει τους Έλληνες με τα λόγια του και τις πράξεις και να τους οδηγήσει "σε κάποια συντονισμένη αντίσταση", όπως λες, θα πρέπει οι πολίτες να έχουν την πνευματική ικανότητα να τον εμπιστευτούν, να κάνουν προσωπικές θυσίες, να θυμηθούν την φιλοπατρία τους και τα μεγάλα ιδανικά... Λοιπόν, Άρτεμις, ελάχιστοι τέτοιοι πολίτες υπάρχουν πια! Ο ηγέτης που θέλουμε εμείς, δεν είναι ένας Χίτλερ, είναι προϊόν κοινής θέλησης, δεν είναι προϊόν προσωπικών ικανοτήτων ! Με λόγο και πράξη υπάρχουν αρκετοί ανάμεσά μας, δεν αναδεικνύονται όμως σε ηγέτες, επειδή εμείς δεν ακούμε...
Παντελής Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 9:36 πμ
Α, ναι, ξέχασα να πω κάτι και για το άλλο, που κοιτάω γύρω μου και βλέπω: "Ολοι διαμαρτύρονται για την κατάσταση που είμαστε, αλλά τίποτα δεν συμβαίνει, γιατί ακριβώς λείπει ο άνθρωπος που... θα ενώσει τους Έλληνες". Γι' αυτό που τώρα διαμαρτύρονται τα πλήθη, εγώ ας πούμε, διαμαρτύρομαι από φοιτητής, ανελιπώς μέχρι σήμερα! Αυτές τις φωνές μου τις πλήρωσα δε και πολύ ακριβά, τόσο μάλιστα, που αυτοί δεν θα άντεχαν ούτε να τις διηγηθώ για να τις ακούσουν... Αυτοί εδώ τώρα ΟΛΟΙ φώναξαν μόνο όταν έγινε η περικοπή του μισθού τους ή της σύνταξής τους! Αν αύριο τα καταφέρει ο Γιώργος Παπανδρέου και αυξήσει πάλι τους μισθούς, αν καταφέρει να ανοίξει πάλι τις πύλες του Δημοσίου για διορισμούς, θα τον κάνουν αυτοκράτορα! Όμως εγώ θα είμαι και πάλι διαμαρτυρόμενος, όπως πάντα! Ποιος λοιπόν να ενώσει ποιους;
Παντελής Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 10:17 πμ
Επιτέλους, maria panou, είχα αρχίσει να νοιώθω περίεργος! Δεν είναι ότι ήθελα να συμφωνήσει κάποιος μαζί μου, αλλά να διασταυρωθεί μια άποψη, την οποία - σωστά επισημαίνεις - δίδαξε ο Πλάτων. Οι απόψεις που διατύπωσα, θέλω να πιστεύω, ότι έχουν Πλατωνικό υπόβαθρο. Θα θυμίσω επίσης ότι και ο Αδαμάντιος Κοραής πίστευε ότι για να ελευθερωθεί η Ελλάδα από τους Τούρκους, έπρεπε ν' αποχτήσουν παιδεία οι Έλληνες. Επικράτησε όμως η άποψη της ... Αρτέμιδος, που μιλούσε για τα όπλα... Αποτέλεσμα; Να φύγουν οι Τούρκοι και να γίνουν τσιφλικάδες μέχρι και σήμερα οι ηγούμενοι των μοναστηριών... Το θέμα είναι πώς αποχτούν παιδεία οι Έλληνες υπό Τουρκική τότε ή Παπαδίστικη τώρα κατοχή! Εγώ δεν έχω καλύτερη ιδέα προς το παρόν, πλην εκείνης που μιλάει για τον προσωπικό και τον διατομικό αγώνα...
Ελλάς Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 11:18 πμ
Μήπως τελικά δεν υπάρχει δίλημμα;Μήπως να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των Λακεδαιμόνων;Μήπως πρέπει να συνδυάσουμε και τα δύο;Μήπως ο πολίτης είναι ταυτόχρονα και οπλίτης;Παρατηρήστε την μαγεία του αναγραμματισμού.Για να γίνει όμως αυτό μήπως πρέπει να γίνουμε πολίτες πρώτα αφου τα τελευταία και γω δεν ξέρω χρόνια είμαστε υπη(α)κοοι.Η ιστορία έχει δείξει ότι τίποτα δεν έγινε σε μια στιγμή.Και δυστυχώς ή ευτυχώς η ιστορία της Ελλάδος δεν γράφτηκε απο την πολιτική.Εγώ λοιπόν θα συμφωνήσω με όλους σας και θα σας βάλω στην "δύσκολη" θέση να συνδυάσετε όλες τις απόψεις.Γιατί μόνο έτσι ξεφεύγουμε από το διχασμό.
Αστερίων Βαληνάκης Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 2:58 μμ
Αν δεν εγκαταλέιψουμε τις περίεργες ιδές ποου σχηματίζουμε. Αν δεν ενστερνισθούε το "σοφόν το σαφές". Αν δεν καταλάβουμε ότι η απλή λύση είναι η καλύετρη , αν δεν στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις και να μην περιμένουμε την βοήθεια από πουθενά γιατί πάντα έχει ανταλλάγματα. Αν δεν ανταλλάξουμε τις εφημερίδες γενικά με κάποια βιβλία έστω και μυθιστορήματα, αν δεν θελήσουμε να εκπολιτισθούμε, να πλησι΄λασουμε ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί την γή που μας γέννησε (ωραίο το πολίτης - οπλίτης Ισραήλ και Ελβετία το εφαρμόζουν) και δεν εκδιώξουμε τα Βαμπίρ της εξουσίας που είναι αχθοφόροι κάποιου ονόματος και όχι μυαλού.Αν δεν ξέρουμε κατά βάθος γιατί μιλάμε (καλυτερα να μην μιλάμε γιατί τα κοτσάνια είναι σκληρά.
Παντελής Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 3:09 μμ
Ελπίζω να μην το παράκανα με τις πολλές μου εγγραφές... Αλλά με ερέθισε το θέμα! Αγαπητή μου Ελλάς, μου άρεσε ο λόγος σου, όμως αντιστέκομαι, επειδή για το θέμα του ηγέτη των Ελλήνων κάποιοι (που δεν ανήκουν σ' αυτήν εδώ την ηλεκτρονική παρέα, έτσι τουλάχιστον πιστεύω) ονειρεύονται δικτάτορες και απαγχονισμό των 300, άλλοι ονειρεύονται βασιλιάδες και Ένωση της Ελλάδας με την Κύπρο, άλλοι ονειρεύονται αυτοκράτορες και εκστρατείες εναντίον της Κίνας... Γνωρίζετε ασφαλώς εκείνα τα τερπνά περί Παλαιολόγου Δραγάζη... Γνωρίζετε περί "Λωτού", περί Πρόκου και Διάκου και δε συμμαζεύεται... Γνωρίζετε ότι θέλουν γάμο Απολλώνιου και Χριστού για την δημιουργία νέας Ελληνοχριστιανικής θρησκείας. Γι' αυτό αντιστέκομαι. Επειδή πίσω απ' όλα αυτά είναι μία ακόμα καλά οργανωμένη επίθεση εναντίον του Ελληνικού Φωτός...
maria panou Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 4:41 μμ
Αστερίων, βλέπεις λοιπόν ότι τό Ισραήλ καί η Ελβετία(ισχύς-χρήμα), είναι τό δίδυμο πού επικρατεί. Τί μένει γιά αντίσταση; Ο Φωτεινός Νούς, η Φωτεινή Ψυχή. Αυτό πού έχει κάνει τήν Ελλάδα σύμβολο παγκόσμιο, είναι οι πολιτικοί της, είναι οι στρατιωτικοί της, αλλά πάνω απ` όλα είναι οι φιλόσοφοι καί οι άνθρωποι τών γραμμάτων καί τών τεχνών. Πολιτικοί καί στρατιώτες συνέχισαν νά υπάρχουν. Πυθαγόρας, Πλάτων, Αριστοτέλης, Θαλής, Ηράκλειτος καί τόσοι άλλοι, δέν ξαναγεννήθηκαν. Αυτά τά όπλα -τίς διδασκαλίες τους- πρέπει νά ακολουθήσουμε. Ο γεωγραφικός χώρος πού λέγεται Ελλάδα, δέν νομίζω ότι απελευθερώθηκε ποτέ, από τούς Ρωμαίους καί μετά. Νομίζαμε καί νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. Μάς πέταξαν ένα ξεροκόμματο καί πιστέψαμε ότι ελευθερωθήκαμε καί τώρα αντιδρούμε γιατί μάς τό παίρνουν πίσω. Παντελή κι εμένα αυτό μέ τρελλαίνει, τό ότι αντιδρούμε τώρα γιατί χάνουμε τά φράγκα καί τήν καλοπέραση. Τόσα χρόνια πού κατασπαράζουν τήν ελληνική γλώσσα ή τήν παιδεία ή ότι άλλο, δέν είδα νά μιλάει κανείς. Κι αυτό μέ λυπεί αφάνταστα.
maria panou Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 4:54 μμ
Eλλάς, θέλω νά πιστεύω ότι σάν σκεπτόμενοι άνθρωποι καί δή Έλληνες, στήν ψυχή καί στό πνεύμα, δέν τίθεται θέμα διχασμού. Μόνο διαφορετικές απόψεις γιά συζήτηση είναι. Αυτό τό παραμύθι πού μάς προωθούν οί φίλοι μας...οι περιούσιοι, χρόνια τώρα, πρέπει νά τό ξεχάσουμε. Αλλά ακόμη καί αυτό θέλει προσωπική καλλιέργεια-αυτογνωσία.
artemis Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 5:19 μμ
Παντελή παρεξήγησες....αυτός που αναφέρεις δεν ήταν ηγέτης, δημαγωγός ήταν και μάλιστα υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για την κατάντια της χώρας σήμερα... Με την λέξη "ηγέτης" δεν αναφέρομαι σε πολιτικό, ιδίως με την κατάσταση που επικρατεί τις τελευταίες δεκαετίες... Εγώ θα επιμείνω ότι πέραν από την εκ βάθρων αναμόρφωση της παιδείας, θα χρειαστούν και άλλα μέτρα έτσι ώστε να διασφαλιστεί η εθνική κυριαρχία της Ελλάδος και ο Ελληνισμός να μπορέσει να λάμψει πάλι παγκοσμίως. Γιατί ας μην γελιόμαστε, αυτή η γη είναι η δύναμη των Ελλήνων... Διαφορετικά όσοι μείνουμε εδώ θα είμαστε μειονότητα και θα γίνουμε σαν τους Ποσειδιωνιάται του Καβάφη...
Παντελής Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 10:08 μμ
Αν ο ηγέτης δεν είναι πολιτικός, τι άλλο μπορεί να είναι, Άρτεμις; Μήπως βασιλιάς; Μήπως λόγιος; Μήπως διδάσκαλος; Μήπως μύστης; Τι είδους ηγέτης μπορεί να είναι κάποιος που θα κληθεί να ενώσει τους Έλληνες για να πετύχουν υπό την ηγεσία του την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και την παγκόσμια λάμψη του Ελληνισμού, ιδίως μετά το τελευταίο στραπάτσο που πάθαμε ενώπιον της Οικουμένης; Τι παρεξήγησα δηλαδή; Ποιον από τους ανθρώπους μπορώ να δεχτώ ως ηγέτη, επειδή έχει υπεράνθρωπες ιδιότητες; Είναι θολό λοιπόν, επειδή δεν σκύψαμε ποτέ πάνω στο πρόβλημα. Τώρα κάνουμε τα πρώτα βήματα σ' αυτόν τον προβληματισμό. Είναι φυσικό να έχουμε κενά στο λόγο και στη σκέψη. Αυτό που μπορούμε προς το παρόν, είναι να εκλέγουμε έναν από τους διαθέσιμους στην εκλογική διαδικασία. Τι άλλο δηλαδή θα μπορούσαμε;
Αστερίων Βαληνάκης Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010 11:01 μμ
Οτι ποτέ δεν ελευθερωθήκαμε σας το έχω γράψει όπως το διατύπωσε ο Αδ. Κοραής. Οτι δεν πρέπει να έχει κάποια ιδιότητα ο ΗΓΕΤΗΣ αλλά να είναι μόνον ηγέτης είναι αυτονόητο. Οτι δεν πρέπει να ανήκει σε κάποια κάστα επιθυμητό. Οι υπάσρχοντες πολιτικοί δεδομένοι ανθέλληνες τηλεκαστευθυνόμενοι. Λέτε να είναι κανένας κρυμμένος και να μην φαίνεται; Ολα όσα προφασίζονται και προτείνουν οι διάφοροι είναι εκ του πονηρού. Αυτή την στιγμή που μιλάμε δεν υπάρχει τέτοιο φαινόμενο πουθενά. Πάλι όμως και να υπάρξει έχουμε το μοναδικό ταλέντο να τον διαφθείρουμε. Μόνη ελπίδα μας να αυτοδιορθωθούμε
Παντελής Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010 9:31 πμ
Μήπως κι εγώ προφασίζομαι, Αστερίων, μήπως προτείνω διάφορα εκ του πονηρού; Μπορείς να το ξεκαθαρίσεις; Εντίμως. Ευθέως. Διότι θα πω και κάτι άλλο που δεν θ' αρέσει: Αυτοί "οι υπάρχοντες πολιτικοί δεδομένοι ανθέλληνες τηλεκατευθυνόμενοι"... Πες μου: Πώς είναι δυνατόν να διατυπώνονται τέτοιοι αφορισμοί; Μια τέτοια κατηγορία που ισοδυναμεί μ' εκείνη της εθνικής προδοσίας επί αδίκων αλλά και δικαίων, είναι τάχα προϊόν αποδεικτικής Ελληνικής σκέψης; Ας υποθέσουμε ότι είναι! Και να δεχτώ ότι αυτούς τους 300 τους περνάμε λαϊκό δικαστήριο και τους στέλνουμε στην κρεμάλα. Επειδή εγώ αδυνατώ να σκεφτώ πλέον, μπορείς να με διαφωτίσεις ποιον θα βάλλουμε να μας κυβερνήσει στη θέση τους; Σε παρακαλώ να μου το πεις ευθέως. Εντίμως. Δε μπορούμε να παίζουμε πια. Τα λόγια που αμολάμε εκ του ασφαλούς δεν έχουν ουσία...
Ελλάς Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010 12:51 πμ
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να επισημάνω και ένα άλλο κομμάτι της ιστορίας μας που δεν αφορά την αρχαία Ελλάδα αλλά τους αρματολους και τους κλέφτες.Αυτοί οι άνθρωποι ούτε μορφωμένοι ήταν,ούτε γνώριζαν πολλά περί της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας.Τι είχαν όμως.Είχαν κάψα για την ελευθερία,για την αυτονομία,για την αυτάρκεια.Ο Μπουκουβάλας,ο Δίπλας,ο Κατσαντώνης,ο Καραϊσκάκης δεν είχαν τίποτα να επιδείξουν σε σχέση με τα γράμματα.Ήταν όμως άρρωστοι με την ελευθερία.Του τόπου,του μυαλού,της τσέπης.Ας έχουμε και αυτές τις μορφές στο μυαλό μας.ϊσως τελικά να έχει δίκιο ο Παντελής.Αυτοί οι ανθρωποι όταν έκαναν ότι έκαναν,δεν έλεγαν "Είμαι ήρωας και θα το κάνω".Έλεγαν είμαι ο Κατσαντώνης και δεν θα αφήσω τίποτα και κανέναν να μου πάρει τα Αγραφα.
Ελλάς Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010 12:58 πμ
Όσο για την άνωθεν βοήθεια,ακούστε μια ιστορία με τον Καραϊσκάκη.Κάποια στιγμή ο Γιώργης έιχε πάθει φυματίωση.Το πάλεψε έτσι το πάλεψε αλλιώς,με γιατρούς από την Κέρκυρα,αλλά δεν γινόταν τίποτα.Να τονίσουμε εδώ,ότι στο μεταξύ οι μάχες έδιναν και επιαρναν και αυτός σε ολες μέσα.Κάποια στιγμή,παρόλο που οι αρματολοί δεν συμπαθούσαν και πολύ τους κληρικούς,πήγε σε ένα μοναστήρι έταξε ένα μουλάρι στην Παναγία και μέτα από λίγο καιρό έγινε καλά. Καυστικός και με ιδιαίτερο χιούμορ,όπως μόνο ο Καραισκάκης είχε, λέει λοιπόν "Δεν το ξερα Παναγιά μου,ότι ήθελες να σου φέρω ολόκληρο μουλάρι για να με κάνεις καλά" Όλα λοιπόν είναι θέμα οπτικής.Το σημείο αναφοράς είναι ένα.ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Αστερίων Βαληνάκης Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010 2:29 μμ
Σε Παντελή οπωσδήποτε. Οταν γράφω ότι οσα προτείνουν είναι εκ του πονηρού εννοώ τους διάφορους πολιτικάντηδες που ο καθένας λέει ότι λέχει την λύση για τα προβλήματά μας. Εκεί είναι που λέω κουραφέξαλα (σαν να λένε εκλέξτε και θα σας τακτοποιήσουμε). Οσο για το τι λέω για τους πολιτικούς μήπως τυχόν βλέπεις ότι έχω άδικο. Μήπως δεν κάνουν τα διατεταγμένα, μήπως δεν έχουν κάνει κρυφές αφανείς συμφωνίες που δεν ξέρουμε το περιεχόμενό τους; Δεν τους κόβω και πολύ γάτες για να μοπορούν να φέρουν τα επάνω κάτω. Δηλαδή η Ελληνική σκέψη Παντελή ποιά είναι να βλέπουμε και να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε ή να γίνουμε χειροκροτητές. Αυτούς που έχει το μαγαζί δεν κάνουν. Τόσ δύσκολο σου είναι να το ενστερνισθείς; Και σου το λέω ευθέως και εντίμως όπως θέλεις δεν υπάρχει τίποτα στις βιτρίνες. Οσο για το εκ του ασφαλούς........Εκεί είσια εκτός θέματος επειδή ασφάλεια δεν υπάρχει πουθενά σήμερα.Μόνον αν πρότεινα λύση και μου έλεγαν έλα να την εφαρμόσεις εκεί θα ήταν μια δοκιμασία Οσο για όλα αυτά γνώμες είναι σεβαστές και συζητήσιμες. "Τις αγορεύειν (γράφειν) βούλεται"
Αστερίων Βαληνάκης Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010 2:34 μμ
Ελλάς ολα ξεκινούσαν κάποτε στον τόπο αυτό από αυτή την μαγική λέξη. Θέλω να πιστεύω και να ελπίζω ότι εξακολουθεί να ισχύει παρά την πολεμική, φανερή και κρυφή που της γίνεται. Δεν ξέρω αλλά ας θυμηθούμε τον Κολοκοτρώνη και αυτά που έλεγε για τον Θεό της Ελλάδας.
maria panou Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010 3:48 μμ
Ελλάς, θάθελα επίσης νά πώ ότι δέν είναι τυχαίο πού κι εκείνη τήν εποχή είχαμε ομαδικό ερχομό ψυχών-ηρώων, προκειμένου νά απελευθερωθεί ο τόπος μας. Καί νομίζω ότι δέν ήταν τόσο άσχετοι όσο μάς τούς παρουσιάζουν, αγράμματοι μπορεί, άσχετοι μέ τό Ελληνικό Φώς όχι.Άς μήν ξεχνάμε ότι έδιναν τόν όρκο τών Φιλικών. Καί τότε όμως τί έγινε; Απελευθερωθήκαμε; Έτσι νομίζαμε. Φυλάκισαν τόν Κολοκοτρώνη, δολοφόνησαν τόν Καποδίστρια καί άλλα πολλά τοιαύτα. Τελικά "0" είς τό πηλίκ(ι)ον, γιά νά ξαναθυμηθούμε τούς ....φίλους μας ... τούς περιούσιους.
Αστερίων Βαληνάκης Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010 10:32 μμ
ΛΟΓΩ ΚΑΠΟΙΟΥ ΛΑΘΟΥΣ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΝΟΥ
Παντελή, όπως καί σέ κάθε εργασιακό χώρο, έτσι καί στήν βουλή τό ποσοστό εντίμων καί μή εντίμων είναι περίπου10% πρός 90%. Τό θέμα νομίζω δέν είναι νά κρεμάσουμε τούς 90, αλλά νά προσπαθήσουμε νά τούς συνεφέρουμε. Αυτό όμως πώς μπορεί νά γίνει, αφού συνειδητά ανήκουν στούς 90, αφού πιστεύουν σ` αυτό πού κάνουν. Άρα θά πρέπει κάποιος από τούς 10 μή αλλοτριωμένους νά ηγηθεί. Ποιός τολμάει όμως; Κι άν τολμήσει, θά τόν αφήσουν νά επιβιώσει; Όπως, σωστά γράφει ο Αστερίων, θά τού ρίξουν τόση λάσπη πού θά φαίνεται ο χειρότερος όλων τών διεφθαρμένων. Στό εδώ καί τώρα, λύση δέν υπάρχει. Αυτή πού λέμε εμείς - αυτογνωσία, συνειδητότητα, αγάπη ανιδιοτελή κλπ - είναι λύση, αλλά δέν μπορεί νά συμβεί άμεσα. Δηλαδή θά πρέπει όλες οι ψυχές σιγά-σιγά νά εξελιχθούν καί ν` ανέβουν επίπεδο, ούτως ώστε νά υπάρξει η ιδανική πολιτεία. Χρειάζονται χιλιάδες χρόνια γιά νά φθάσουμε σέ τέτοιο επίπεδο ωριμότητας. Ακόμη καί στόν δικό μας χώρο,τόν υποτιθέμενο ελληνοπρεπή, όλοι έχουμε διαπιστώσει τί συμβαίνει. Ακόμη κι εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας. Πέρισυ τόν χειμώνα διοργανώθηκε μία εκδήλωση καί δόθηκαν κάποια βραβεία. Τό τί ειπώθηκε γι` αυτούς πού πήραν καί τί γι` αυτούς πού δέν πήραν, είναι μάλλον περιττό νά τό πώ. Ο Αστερίων πρότεινε συνακρόαση τής Μυθωδίας καί άκουσε τά μύρια-όσα. Προσωπικά εγώ, είμαι σέ απόγνωση.
artemis Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010 9:32 πμ
Δεν χρειάζεται να τα μηδενίζουμε όλα! Όχι και 0 εις το πηλίκον η απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους!!! Μπορεί να έχουμε ακόμα τον ζυγό του χριστιανισμού - αν και αυτό είναι παγκόσμιο πρόβλημα, όχι μόνο δικό μας - αλλά καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα Ελληνικό κράτος, μια πατρίδα για τους Έλληνες. Ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε αλλά και ο Μιλτιάδης στη φυλακή πέθανε... Ιστορική συνέχεια των Ελλήνων. Επίσης αρνούμαι να δεχθώ ότι το 90% των εργαζομένων είναι διεφθαρμένο... Αυτή την καραμέλα του τεμπέλικου έθνους κλεφτών μας την έχουνε επιβάλλει οι περιούσιοι... Το πολιτικό σύστημα στη χώρα θέλει κάποιες αλλαγές και αυτά τα ποντίκια που κατατρώνε την Ελλάδα και τους Έλληνες θα φύγουν... Μέρες που είναι μπορούμε να πάμε 88 χρόνια πίσω, όταν η Ελλάδα βίωνε μια από τις τραγικότερες στιγμές της και να διδαχθούμε από αυτά που έγιναν τότε. Κάτι τέτοιο χρειαζόμαστε και εκεί έχω τις ελπίδες μου...
Παντελής Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010 9:55 πμ
Αγαπητοί φίλοι, "πάω πάσο". Επειδή (ως προς όλα αυτά) είμαι κι εγώ σε απόγνωση, όπως το λες, Μαρία Πάνου. Ναι, είναι μάταιο... Δε μπορούμε να συμφωνήσουμε εμείς, εδώ, πώς να συμφωνήσουν - και μάλιστα όλοι - εκεί παραέξω; Έχουμε ο καθένας το ταμπούρι του, τη θεωρία του... Επειδή ξεχάσαμε κατ' ουσίαν τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα κι όλη την παλιοπαρέα, για να πιστέψουμε κάποιους ανελλήνιστους της εποχής μας: ! Αν συμφωνήσουμε ποτέ, να μου τρυπήσετε τη μύτη... Θα μας μείνουν μόνο τα λόγια... Και τα όνειρα... Προτού μπω στην παρεταμένη αυτή τη φορά "νηστεία λόγου" που έχω ανάγκη, θα σας ευχαριστήσω για την καλή παρέα που κάναμε.
gskastro Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010 12:03 πμ
Ίσως δίνει κάποιες απαντήσεις σε κάποιους, ανοιχτόμυαλους θα έλεγα, όπως λέει και ο Αστερίωνας. του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη Sayeret Matkal σημαίνει Μονάδα Αναγνώρισης του Γενικού Επιτελείου. Πρόκειται για τους επίλεκτους των επίλεκτων των Ισραηλινών Αλεξιπτωτιστών. Ιδρύθηκε από τον Αβραάμ Αρνάν το 1957 με αποστολές την αναγνώριση πίσω από τις γραμμές του εχθρού, την απελευθέρωση ομήρων και γενικά ειδικές επιθετικές επιχειρήσεις που συχνά αφήνουν άφωνη την παγκόσμια κοινότητα με την τόλμη και την επιτυχία τους. Σημειωτέον ότι αποτελείται, όπως σχεδόν όλη η Τσαχάλ (ο Ισραηλινός Στρατός) αποκλειστικά από εφέδρους. Ήταν λοιπόν τρία αδέρφια, ο Γιόναταν (Γιόνι), ο Μπέντζαμιν (Μπίμπι) και ο Ίντο, όλοι με σπουδές στα καλύτερα αμερικάνικα πανεπιστήμια (Χάρβαρντ, ΜΙΤ κλπ), από τα οποία γύριζαν για να πολεμήσουν. Ο πατέρας τους ήταν καθηγητής Ιστορίας στο Κορνέλ. Ο Γιόνι ξεκίνησε να σπουδάζει Ιστορία και Φιλοσοφία στο Χάρβαρντ αλλά γύρισε στο Ισραήλ, συνέχισε τις σπουδές του στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και υπηρέτησε στην Sayeret Matkal. Έγινε Διοικητής της Μονάδας. Ο Αντισυνταγματάρχης Γιόναταν Νετανυάχου σκοτώθηκε στην επιχείρηση «Αστραπιαίο Χτύπημα» στο Έντεμπε της Ουγκάντα και είναι από τους μεγαλύτερους ήρωες του Ισραήλ. Ο Ίντο, ο μικρότερος, είναι ακτινολόγος και θεατρικός συγγραφέας, υπηρέτησε κι αυτός στην ίδια μονάδα και είδε πολεμική δράση. Ο άλλος αδερφός, ο Μπίμπι, όπως τον φωνάζουν, σπούδασε κι αυτός στην Αμερική. Το 1967 και κατατάχθηκε στους Αλεξιπτωτιστές. Διακρίθηκε στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, υπηρέτησε στην Sayeret Matkal υπό τις διαταγές του Εχούντ Μπάρακ και αμέσως μετά, όντας ήδη Λοχαγός, ανέλαβε Διοικητής της μονάδας. Στις 9 Μαΐου 1972, δεκαέξι άνδρες της Μονάδας εισέβαλαν αστραπιαία στο αεροσκάφος της πτήσης SABENA 572, που τέσσερις παλαιστίνιοι αεροπειρατές, δυο άνδρες και δυο γυναίκες, είχαν οδηγήσει από την Βιέννη στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν του Τελ Αβίδ. Σκότωσαν τους δυο άνδρες αεροπειρατές και συνέλαβαν τις δυο γυναίκες απελευθερώνοντας τους 90 επιβάτες και το πλήρωμα. Στην επιχείρηση συμμετείχαν δύο μελλοντικοί Πρωθυπουργοί του Ισραήλ, ο Εχούντ Μπάρακ και ο Μπέντζαμιν Νετανυάχου, ο οποίος μάλιστα τραυματίστηκε από φίλια πυρά. Εκλέγεται εδώ και πολλά χρόνια βουλευτής, ήταν Πρεσβευτής του Ισραήλ στις ΗΠΑ, διατέλεσε κατ επανάληψη Υπουργός και τώρα είναι για δεύτερη φορά Πρωθυπουργός. Οι Ισραηλινοί λοιπόν, αδέρφια, συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την πολιτική τους, διαλέγουν την ηγεσία τους από τα λιοντάρια τους κι όχι από τα ευνουχισμένα βόδια τους. Εκεί ο Στρατός, που είναι ο ίδιος ο Λαός, βασίζεται αποκλειστικά σε εφέδρους. Μεγάλη θητεία και συνεχείς μετεκπαιδεύσεις στην ίδια μονάδα ώσπου ν ασπρίσουν τα γένια σου κι ότι άλλο ασπρίζει στον άντρα. Από 18 ως σαράντα οι άντρες και σ ένα βαθμό κι οι γυναίκες κάποιες εβδομάδες το χρόνο ζουν μαζί, κάνουν βολές, πορείες, ενημερώνονται στα νέα όπλα, εξοικειώνονται μαζί τους, τα χουν στο σπίτι τους. Το πνεύμα μονάδος που φτιάχνουν είναι μπετόν αρμέ. Στα άρματα μάχης το πλήρωμα μπορούν να το αποτελούν ένας μηχανικός, ένας αγρότης, ένας δικηγόρος κι ένας υδραυλικός που γνωρίζονται 10-15 χρόνια, γνωρίζουν κάθε βίδα και βέβαια στις περίφημες μακρινές βολές τους «σκίζουν». Σε αυτή τη χώρα με την σχεδόν ανύπαρκτη ενδοχώρα, αυτοί οι πολίτες οπλίτες με πολεμικούς ηγήτορες εφέδρους και πολιτική ηγεσία αποτελούμενη από την αφρόκρεμα των διακεκριμένων βετεράνων πολεμιστών, σχεδόν όλοι όμως και με λαμπρές σπουδές, κέρδισαν όλους τους πολέμους: 1948, 1956, 1973, 1982, απελευθέρωναν ομήρους στην Αφρική, βομβάρδιζαν πυρηνικούς αντιδραστήρες, που τους απειλούσαν στο Ιράκ, καταλάμβαναν το μισό Λίβανο και παράλληλα έκαναν την έρημο κήπο. Μόνο όπου χάθηκε το ηθικό πλεονέκτημα, όπως στον Λίβανο με την Χεζμπολλάχ, η οποία κατέκτησε επίπεδα εκπαίδευσης πρωτόγνωρα για Άραβες μαχητές και με πληθυσμό φανατικά υπέρ της, η Τσαχάλ γνώρισε ήττα. Όπως η πειθαρχία και το ηθικό κλονίστηκαν και από την υπέρμετρη χρήση βίας σε βάρος αμάχων. Πριν από λίγο καιρό μια σειρά στελεχών και απλών στρατιωτών της Sayeret Matkal έδωσε στην δημοσιότητα επιστολή προς την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, με την οποία αρνούνταν την υπηρεσία στις κατεχόμενες παλαιστινιακές περιοχές και μιλούσαν για δίκαια των Παλαιστινίων. Η πρωτοβουλία αυτών των επίλεκτων των επίλεκτων, σύμβολα της ισραηλινής στρατιωτικής ισχύος συγκλόνισε το Ισραήλ. Απομακρύνθηκαν από την Μονάδα και ο Νετανυάχου, όπως και άλλοι βετεράνοι της, καταδίκασαν την πρωτοβουλία τους, κανείς όμως δεν παραπέμφθηκε στο Στρατοδικείο. Αφήστε στην άκρη τις συνωμοσιολογικές φαντασιώσεις, τις αντισημιτικές τρίχες και κάντε απλώς τις συγκρίσεις με τα μουνουχισμένα ανδράποδα που μας κυβερνούν, που κατά κανόνα ήσαν ταβλαδόροι των Επιτελείων, φύλαγαν την Δεξαμενή και την Πατριάρχου Ιωακείμ. Σε μια σοβαρή χώρα, μια χώρα με αξίες, αξιοκρατία, ευνομία, όπου η έμπρακτη αγάπη για την Πατρίδα θα ήταν αυτονόητη αρετή κι οι λουφαντζήδες απόβλητοι, θα ήταν αδιανόητο ανεπάγγελτοι κι αστράτευτοι να διεκδικούν δημόσιες θέσεις. Εδώ, στην χώρα της ήσσονος προσπάθειας, των εκατοντάδων χιλιάδων «Ηρώων του Πολυτεχνείου» και της χοντροκώλας κρατικοδίαιτης διανόησης, ο Λαλάκης γιος του Λάκη Λαμόγιου, που στην θητεία του ήταν, όπως μου είπε κάποιος ειρωνικά, «κατάσκοπος στο Λονδίνο», διεκδικεί την ψήφο σου, μοστράρει στις σελίδες λάϊφ στάϊλ και θεωρεί κορόιδο αυτόν που φύλαξε, για λογαριασμό του, σκοπιά στην προκάλυψη κι εντελώς ηλίθιο αυτόν που σκοτώθηκε σε άλμα ή σε άσκηση με αληθινά πυρά. Ο Ευάγγελος Μαντζουράτος, αρχέτυπο Λοκαντζή, το 1974 τραυματίστηκε τρεις (3) φορές, και τις τρεις το σκασε από το Νοσοκομείο, παρά τις εντολές των γιατρών και γύρισε στη μάχη και στους άντρες του. Την τρίτη φορά μια ριπή πολυβόλου τον άφησε αιμόφυρτο σε μια ταράτσα. Την γλύτωσε και διοικούσε το Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών το 1991, με υποδιοικητή ένα άλλο «θηρίο» της Κύπρου, τον Ηλία Γλεντζέ. Τους ξέρετε οι περισσότεροι; Δεν νομίζω. Τους ξέρει το Μεγάλο Βιβλίο της Ιστορίας αλλά σε μια σοβαρή χώρα αυτοί, όπως κι άλλοι, π.χ. ο Σταυριανάκος, ο Καλμπουρτζής, ο Μπικάκης, ο Τάσος Μάρκου, ο Κατούντας, θα ήσαν τουλάχιστον προβεβλημένα πρότυπα, αντί για τις ξέκωλες συμβούλους των Υπουργών, τις χαζογκόμενες που γίνονται βουλευτίνες και τους ηλίθιους γόνους που έκαναν βουλευτές οι ακόμη πιο ηλίθιοι πατεράδες τους. Όμως ας πούμε και κάτι άλλο επί του θέματος. Σοβαρότερο. Η ισραηλινοτουρκική συμμαχία πέθανε. Έχουμε μπροστά μας το μεγαλύτερο πολιτικό άνοιγμα που είχαμε τα τελευταία 40 χρόνια. Το αρμενικό και το εβραϊκό λόμπυ στις ΗΠΑ, συνεργαζόμενα πλέον στενά, κάνουν κλύσμα στους Τούρκους με γαρμπίλι οδοποιΐας. Ο Ομπάμα τους απειλεί με άρνηση πώλησης αεροσκαφών, η συνεργασία της ΜΙΤ με τις Ιρανικές μυστικές υπηρεσίες είναι κοινό μυστικό και ανάβει το φως του συναγερμού στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίδ. Τα πλέον σκληρά άρθρα για τα εγκλήματα των Τούρκων σε βάρος του Ελληνισμού, την ανομία τους στην Κύπρο και αλλού τα βρίσκω πια στις πιο σοβαρές αμερικανοεβραϊκές ιστοσελίδες. Η Τουρκία θέλει να επιστρέψει ηγεμονικά στις παλιές της οθωμανικές επαρχίες, παίζει το χαρτί του Ισλάμ κι η σύγκρουση της με το Ισραήλ είναι πλέον μετωπική. Έχουμε την δυνατότητα, στην βάση των ολοφάνερων πια κοινών συμφερόντων να έχουμε σύμμαχο ενάντια στον Ισλαμοφασισμό την ισχυρότερη πολιτική και οικονομική μηχανή κι έναν από τους καλύτερους και τολμηρότερους στρατούς στον κόσμο. Φωνάξτε όσο θέλετε κάποιοι. Η φωνή της Ιστορίας λέει καθαρά: ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου. Ήδη προγραμματίσθηκε η πρώτη κοινή άσκηση των Αλεξιπτωτιστών μας. Οι καλύτεροι μας με τους καλύτερους του κόσμου. Μόνο κέρδος θα χουμε. Όταν δε φύγουν και τα βόδια κι έχουμε κι εμείς λιοντάρια στην ηγεσία, τότε θα μπορούν να γίνουν πολλά. Και για την αντιγραφή gskastro Υ.Γ. Οι λαοί έχουν ηγέτες αυτούς που τους πρέπει. Αυτό δικό μου.
gskastro Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010 7:49 μμ
Παντελή δεν είχα σκοπό να γράψω (είμαι πολύ απασχολημένος τελευταία), απλά έστειλα στον Αστερίωνα κάτι (κατά την γνώμη μου ενδιαφέρον) που βρήκα στο e-mail μου. Μπαίνοντας όμως στο blog είδα ότι έχεις σκοπό να διακόψεις την επικοινωνία. Λάθος σου μεγάλο, αν διακόπτεις γιατί υπάρχει μεγάλη διάσταση απόψεων σε ανθρώπους που ανήκουν στον «υποτιθέμενο ελληνοπρεπή χώρο» όπως γράφει η Μαρία Πάνου. Η μαχητές δεν εγκαταλείπουν ποτέ, δίνουν τις μάχες τους όπου βρεθούν με όποιο τρόπο μπορούν. Και όταν γράφω μάχες δεν εννοώ όπλα, αλλά τον λόγο, την πένα, την επιμονή και υπομονή καθώς και το παράδειγμα. Όταν κάποια στιγμή βρεθώ με σύμμαχο τον χρόνο, θα στείλω στον Αστερίωνα την ιστορία ενός καταπληκτικού ανθρώπου που μόνος του έδωσε άπειρες μάχες χωρίς να λυγήσει και μάλιστα τις μαύρες εποχές της Ευρώπης. Μαρία Πάνου διαμαρτύρομαι εντονότατα. Δεν γνωρίζω αν εργάζεσαι και σε ποιο τομέα, αλλά αποκλείω να υπάρχει αυτό που γράφεις,10% έντιμοι και 90% μη έντιμοι. Εργάζομαι 50 συναπτά χρόνια και σε πληροφορώ έχω έρθει σε επαφή λόγω της εργασίας μου με χιλιάδες εργαζόμενους. Η δική μου εμπειρία είναι ακριβώς το αντίθετο, λίγοι οι μη έντιμοι, όμως είναι αρκετοί για να δημιουργούν προβλήματα σε ένα κράτος που δεν οργανώθηκε ποτέ. Αυτά τα ολίγα γιατί έδωσα στον εαυτόν μου μία άδεια τριών ημερών και πρέπει να ετοιμαστώ για την αναχώρηση. Να είστε καλά όλοι σας, παρ όλον που διαπίστωσα ότι μάλλον δεν σας αρέσουν οι ευχές. Περίεργο πάντως αν σκεφτείτε ότι οι πρόγονοι μας τον χαιρετισμό τον χρησιμοποιούσαν συχνότατα. gskastro
Αστερίων Βαληνάκης Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010 9:38 μμ
Αρτεμις γεγονός είναι ότι προσπαθείς να απαλύνεις τους όλους χαρακτηρισμούς.Ασφαλώς και η επανάσταση τοιυ 21 πρωτοδημιούργησε το ελληνικό κράτος. Ασφαλώς και δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι(έχουμε όμως αυτή την τάση)> Σίγουρα είναι φυτεμένα αυτά από τους έχοντες συμφέροντα; Για το πολιτικό σύστημα που είναι και η πέτρα του σκανδάλου χρειάζεται ριζική αναδι΄λαρθρωση και αποκομματισμό των Ελλήνων. Μπορεί να γίνει; Δεν ξέρω. Διατηρώ αμφιβολίες
Αστερίων Βαληνάκης Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010 9:50 μμ
Παντελή καλά σε είχαμε παρέα. Δυστυχώς ολοι έτσι είμαστε. Μόνον όταν αντιληφθούμε τον κίνδυνο συσπειρωνόμαστε. Οσο για την παλιοπαρέα στην οποία αναφέρθηκες, ίσως παραείναι δύσκολη για να την ακουμπήσουμε. Τα ονόματα που ανέφερες απαξιωτικά δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Σκέψου πως είμαστε μέχρι το 1990 κια ρίξε μια ματιά να αναγνωρίσεις την αφυπνιστική δουλειά που έκαναν. Θα περίμενα από εσένα μιά μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη συμμετοχή. Αφού επιθυμείς την ησυχία σου δεν μπορώ παρά να το σεβασθώ.
Αστερίων Βαληνάκης Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010 10:24 μμ
Κάστρο πολύ ωραίο το αναδημοσίευμά σου. Δεν αρνείται κανείς τα επιτεύγματα και τις ικανότητές τους. Εκείνο που θέλει ιδιαίτερο τονισμό είναι η οργάνωσή τους και η αξιοκρατία τους (εδώ έχουμε οικογενειοκρατία). Δεν μπορώ να πιστέψω σε ένα διαζύγιο Ισραήλ - Τουρκίας. Σε δοκιμαστικό χωρισμό ίσως. Δεν μπορώ να σβύσω με μία γραμμή τις αιώνιες θέσεις3 τους απέναντί μας. Τώρα παρουσιάζονται εντελώς διαφορετικοί. Πίσω τους όμως τι κρ΄ύβεται. Μπορείς βέβαια να ισχυρισθείς ότι ο βρεγμένος (εμείς) δεν φοβάται την βροχή. Στοχευμένη χώρα είμαστε. Εκείνο το "ανήκομεν εις την Δύση" ποτέ δεν με γοήτευσε. Βέβαια το Ισραήλ επιζητεί την Δύση όπου είχε καταλήξει μετά μύριες περιπλανήσεις και τώρα την έχει στο τσεπάκι του. Οι διάφορες κινήσεις στην διεθνή σκακιέρα είναι απρόβλεπτες και πολύ δύσκολες στην κατανόησή τους. Εμείς πηγαίνουμε ξυπόλητοι στα αγκάθια, με όχι και κανένα οδηγό της προκοπής. Είναι όπως την χαρακτηρίζεις η ευκαιρεία μας και με τι κόστος;
maria panou Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010 1:22 πμ
Παντελή,άν έχεις ανάγκη τήν ...νηστεία τού γραπτού λόγου, όπως λές, καλή σου ξεκούραση. Άν όμως τό κάνεις γιατί διαφέρουν οι απόψεις, τότε νομίζω ότι κάνεις λάθος. Μ` αυτή τήν λογική δέν θάπρεπε νά μιλάμε σέ άνθρωπο. Καί νά σού πώ κάτι προσωπικό. Εδώ καί τρία χρόνια, από τήν α΄δημοτικού, πηγαίνω τόν μικρό αρχαία ελληνικά, τό τί κοροϊδία έχω ακούσει δέν λέγεται. Θάπρεπε νά σταματήσω νά τόν πηγαίνω; Εγώ θά σού πώ μόνο ότι σέ χρειαζόμαστε στήν παρέα καί σύ κάνε αυτό πού θεωρείς σωστό. Gscastro, όσο καί νά μήν αρέσει, δυστυχώς τό ποσοστό αυτό είναι. Καί δέν εννοώ μόνον τά λαμόγια πού μπόρεσαν καί άρπαξαν αλλά καί αυτούς πού έχει αλλοτριωθεί η συνείδησή τους-τούς ωχαδελφιστές, τούς "μακρυά από μένα κι όπου θέλει άς είναι,τούς αδιάφορους-όλους αυτούς πού απλά δέν τούς δόθηκε η ευκαιρία ή δέν μπόρεσαν νά κλέψουν. Υπάρχει τεράστια διαφορά στό δέν θέλω νά κλέψω καί στό δέν μπορώ νά κλέψω. Όσο γιά τήν φίλη μας, πού θεωρεί ότι τά ισοπεδώνουμε όλα, άς μάς πεί γιά ποιό ελληνικό κράτος μιλάει. Τών Αγγλων, Γάλλων, Ρώσσων...Εβραιοχριστιανών καί από τό 1948 καί μετά γιά νάχουμε εναλλαγή-μήν τυχόν καί βαρεθούμε- τών φίλων μας τών Αμερικάνων;
artemis Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010 9:27 πμ
Μιλάω για το Ελληνικό Κράτος που έχει ως σύμβολο την Ελληνική Σημαία. Το Ελληνικό Κράτος που δημιουργήθηκε από το αίμα των Ελλήνων Ηρώων του 1821 και έβαλε πάλι την Ελλάδα ως ανεξάρτητη χώρα στον Παγκόσμιο χάρτη για πρώτη φορά μετά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το Ελληνικό Κράτος που διπλασιάστηκε σε μέγεθος με μεγάλες θυσίες κάθε φορά, άντεξε μια τεράστια καταστροφή και έδειξε στον υπόλοιπο κόσμο πως ουδείς είναι ανίκητος. Ναι, μας επηρρεάζουν ξένες δυνάμεις, δεν είμαστε όμως οι μόνοι. Αν δεν υπήρχε αυτό το Ελληνικό Κράτος θα είμασταν ακόμα τούρκοι ή οθωμανοί πολίτες, θα υπηρετούσαμε τον τουρκικό στρατό, θα ακούγαμε τον ιμάμη, θα τραγουδούσαμε τον τουρκικό ύμνο και θα χαιρετουσαμε την τουρκική σημαία, ας δηλώναμε Έλληνες... Σε όποιον αυτό δε φαίνεται σημαντικό του εύχομαι να μην χρειαστεί να το χάσει για να το εκτιμήσει... Όσο για Τουρκία - Ισραήλ, εδώ μιλάμε για ατελείωτη αγάπη... Καυγαδάκι είχαν και μας γλυκοκοιτάει το Ισραήλ για να ζηλέψει η Τουρκία... Βέβαια αν είχαμε σωστούς πολιτικούς μπορεί και κάτι να πετυχαίναμε από την όλη υπόθεση... Και κάτι τελευταίο, όταν οι Ισραηλινοί πιλότοι ήρθαν να συνασκηθούν με τους Έλληνες εντυπωσιάστηκαν, όπως εντυπωσιάστηκαν και οι Αμερικανοί πεζοναύτες (που είναι οι καλύτεροι στον κόσμο) από τους Έλληνες Πεζοναύτες
Αστερίων Βαληνάκης Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010 9:57 πμ
Αρτεμις για μένα είσαι πέρα για πέρα μέσα στην κατάσταση. Ο πολίτης που δεν έχει πατρίδα (άπατρις ή πολίτης του κόσμου) τρώει κλωτσιές από παντού. Αλλο να λέμε θεωρητικά κάποιες κουβέντες αλλά η πράξη είναι διαφορετική. Οσοι διαδίδουν διάφορα περί αδελφοσύνης και άλλες τέτοιες αηδίες είναι τηλεκατευθυνόμενοι εκ του πονηρού και είναι ή εν δυνάμει προδότες ή έχουν ασύνορη βλακεία. Οσο για το Ισραήλ όπως είδες στην απάντησή μου μάλλον συμπλέουμε. Θέλει κώλο από κρανιά για τέτοιες δουλειές και εμείς δεν έχουμε.
maria panou Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010 6:21 μμ
«Ω ταλαίπωρος Ελλάς, δεν ανεστήθης εκ του τάφου,απλώς ήλλαξες τάφον, απ' τον Τουρκικόν εις τον Χριστιανικόν». Αδαμάντιος Κοραής Αυτό καί μόνον δείχνει τήν τραγωδία τού ελληνικού έθνους πού συνεχίζει μέχρι τίς μέρες μας. Κι άν δέν αλλάξουμε, ο καθένας τόν εαυτό του καί τά παιδιά του, δέν θά πάμε πουθενά. Θά στρουθοκαμηλίζουμε απλώς.
Περσεύς (aka Έλλην G.) Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010 2:56 μμ
Αγαπητή Άρτεμις, συμφωνώ απόλυτα σε ότι λες περί ελληνικού κράτους και του τί συμβαίνει στον ελλαδικό χώρο τα τελευταία 2.150 χρόνια. Περί αγάπης Τουρκίας και Ισραήλ δεν βάζω το χέρι μου στην φωτιά. Το Ισραήλ κοιτάει ένα πράγμα: Το χρήμα και πως θα το αυξήσει. Η Τουρκία κινείται διαφορετικά. Υπάρχει μια ιδεολογία από πίσω. Πάλι βεβαίως το ζητούμενο είναι το πως η χώρα θα ισχυροποιηθεί αλλά το χρήμα δεν είναι αυτοσκοπός. Για να ιστορία, οι Εβραίοι δεν είναι και ότι πιο καλοδεχούμενο στην Τουρκία μέσα, ασχέτως της δύναμης που έχουν και των επιφανών θέσεων που έχουν. Οι Εβραίοι μας προσεγγίζουν καθαρά λόγω οικονομικού συμφέρονταος. Και πάλι μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση η κίνησή τους αυτή και δημιουργεί σκέψεις για τις πλάτες που έχει η δική μας ηγεσία. Για τον στρατό μας, δεκαετίες τώρα το ναυτικό μας που γνωρίζω και οι ειδικές μας δυνάμεις (πεζοναύτες, καταδρομείς, βατραχάνθρωποι) είναι στις καλύτερες 3 στον κόσμο με πολλές φορές να παίρνουν επαίνους σε διεθνείς ασκήσεις από το ΝΑΤΟ και ειδικά απο τους Αμερικανούς. Οι Αμερικάνοι πεζοναύτες έχουν πολύ καλό εξοπλισμό αλλά δεν έχουν την ψυχή που έχουμε εμείς ή και άλλοι Μεσογειακοί λαοί. Μαρία Πάνου, τα λόγια του Κοραή είναι αδαμάντινα!
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ