diaelefsis

"Ίτε παίδες Ελλήνων"

 

 

Ας αφήσουμε τα θεϊκά για τους θεούς

και ας πιάσουμε τ' ανθρώπινα για τους ανθρώπους

Οι Έλληνες ήταν το αγλάισμα της ανθρωπότητας μέχρι την Πρωτομαγιά του 2010, όταν η Ελλάδα (ταπεινωμένη όσο ποτέ άλλοτε στη μακραίωνη Ιστορία της) υπέκυψε στην κυνική απαίτηση των "Αγορών" και - για να μην χρεοκοπήσει - υπέγραψε το περιβόητο πια "μνημόνιο", δια του οποίου ενεργοποιήθηκε ο λεγόμενος "μηχανισμός στήριξης", αλλά κατ' ουσίαν - με πρόσχημα την διάσωση της Ελληνικής οικονομίας - εκχωρήθηκε μέρος (αν όχι το όλον) της εθνικής κυριαρχίας, αφού έκτοτε ισχύει η παντοτινή πλέον οικονομική (κατ' αρχήν) δουλεία μας. Είναι η μεγαλύτερη ήττα που υπέστη ποτέ η Ελλάς ...; Και συνέβη στις μέρες μας.

Αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί που ακόμα γλεντούν στη Μύκονο, ποιοι είναι αυτοί που πήγαν αμέριμνες διακοπές το καλοκαίρι αυτό, ποιοι πίνουν ήσυχα τον καφέ τους στις καφετέριες και ποιοι συζητούν ακόμα για την περικοπή του μισθού και της σύνταξης; Ποιοι είναι αυτοί που ΔΕΝ πενθούν για τη νέα «άλωση της Πόλης»; Ποιοι είναι αυτοί που δεν θυμούνται καν τις διαμαρτυρόμενες φωνές των προηγούμενων δεκαετιών, οι οποίες λοιδορήθηκαν τότε, σήμερα όμως, αν και δικαιώθηκαν, συνεχίζουν να τις θεωρούν ανεδαφικές γραφικότητες;

Η αναισθησία (και το ανύποπτον) της πλειονότητας των Ελλήνων είναι χαρακτηριστική, ταυτόχρονα και δηλωτική του καθολικού αδιεξόδου, στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα.

Ένα καλό ερώτημα είναι: Πόσοι Έλληνες ντράπηκαν γι' αυτό; Πόσο ντράπηκαν; Πόσοι και πόσο «το πήραν πατριωτικά»;

Απ' ό,τι φαίνεται, λίγοι! Αυτό εξάγεται από τις αντιδράσεις των εργαζομένων, από το ύφος και της δηλώσεις των απεργών, από τον χαρακτήρα των διαδηλώσεων. Αυτό συμπεραίνουμε από τα δημόσια γραπτά και από τα δημόσια λόγια, επωνύμων και ανωνύμων, αυτό συμπεραίνουμε από τις συζητήσεις με φίλους και συμπολίτες.

Οι εργαζόμενοι δεν αισθάνθηκαν ντροπή για την Ελλάδα! Αισθάνθηκαν οργή για τα χαμένα τους δικαιώματα. Δεν σκέφτηκαν, δεν σκέφτονται, ότι χωρίς κυρίαρχη πατρίδα ακυρώνεται, χάνεται και το τελευταίο δικαίωμα του πολίτη. Δεν ντράπηκαν για το ότι η Ελλάδα ταπεινώθηκε και διασύρθηκε στα πέρατα της Οικουμένης, δεν πόνεσαν γι' αυτό, σα να μην τους αφορούσε, σα ν' αφορούσε μόνο τους πολιτικούς και τα κόμματα που μας οδήγησαν εδώ, εξοργίστηκαν μόνο για την περικοπή στο μισθό και την σύνταξή τους. Δηλαδή, αν αυτή η περικοπή ΔΕΝ γινόταν, αν υπήρχε ή αν είχε επιλεγεί ένας άλλος τρόπος για να ικανοποιηθούν οι δανειστές, όλα γι' αυτούς τους νεοέλληνες θα ήταν καλά, θα συνέχιζαν ήσυχα τη ζωούλα τους ...;

Οι κάτοικοι λοιπόν αυτού του κράτους εισήλθαν ήδη στο καθεστώς και το πνεύμα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που με σχέδιο εδώ και χρόνια οικοδομείται, έγιναν ήδη απάτριδες, όπως επιτάσσει το πνεύμα της. Ελάχιστοι συνειδητοποίησαν την βαθιά δομική αλλαγή που συντελείται. Ελάχιστοι υποψιάζονται την αλλαγή κατεύθυνσης του κόσμου όλου.

Αλλά ...; τι φταίνε και πόσο φταίνε οι εργαζόμενοι; Τους κατάντησαν τυφλούς και κουφούς. Γενεές επί γενεών παιδαγωγούνται στα νεοελληνικά σχολεία με τον ατομικό ωφελιμισμό. Οι έννοιες της Πατρίδας και τις Τιμής δεν υφίστανται πλέον. Η αναφορά σε εθνικούς κινδύνους ακούγεται ως ανέκδοτο.

Το σημείο που βρισκόμαστε, πατριώτες, είναι τραγικό.

Τώρα πια η Ελλάδα στο τρέχον παρόν και το άγνωστο μέλλον της είναι και θα είναι υπόδουλη στα κελεύσματα και τις ορέξεις των αοράτων, απροσώπων, αλλά υπαρκτών (και αδύνατο ν' αγγιχθούν) δανειστών της. Η Εθνική μας Κυβέρνηση δεν έχει πλέον κυριαρχικές εξουσίες, έχει απλές αρμοδιότητες ίσες με τις διεκπεραιωτικές εργασίες ενός Δημαρχείου. Ο πρωθυπουργός της χώρας στο εξής θα έχει προφανές έργο την διαχείριση των σκουπιδιών και την επιμέλεια της καθαριότητας των δρόμων, όπως είχε μέχρι τώρα ο συνηθέστερος των Δημάρχων. Σε όλες τις άλλες αποφάσεις, οι οποίες θ' αφορούν το παρόν και το μέλλον του λαού, οι υπογραφές των υπουργών της εκάστοτε Ελληνικής κυβέρνησης θα έχουν τον χαρακτήρα του προσχήματος και μόνο. Δεν είναι αποφάσεις. Είναι εντολές κάποιου παράφρονα αόρατου αυτοκράτορα ...;

Ματαίως από τον Σεπτέμβριο του 2008 ακόμα σηκώθηκαν Ελληνικές φωνές και διατύπωναν δημόσια τις ανησυχίες, περιέγραφαν την επερχόμενη λαίλαπα. Ματαίως οι ανένταχτες φωνές προειδοποιούσαν δημοσίως όλες αυτές τις τελευταίες δεκαετίες. Τις απαξίωσαν. Και τελικά, όσες δεν συμβιβάστηκαν με τη ροή του ποταμού, εξουδετερώθηκαν, εξοντώθηκαν.

Η κυβέρνηση Καραμανλή πανικόβλητη μπροστά στην καταιγίδα, την οποία απέκρυπτε και δεν ομολογούσε, ετοιμαζόταν ν' αποσυρθεί για να παραδώσει την «καυτή πατάτα» στην επόμενη κυβέρνηση, ο τότε πρωθυπουργός έκαμε τα αδύνατα δυνατά για να χάσει τις εκλογές, την ίδια ώρα όμως οι καρεκλοκένταυροι της κυβέρνησης εκείνης, ανυποψίαστοι ίσως μέσα στην πνευματική μετριότητα που χαρακτηρίζει πάντα τους λεγεωνάριους, έσπευδαν να διορίσουν ή «να χώσουν από την πίσω πόρτα» δεκάδες χιλιάδες ψηφοφόρων τους, αδιαφορώντας εντελώς για τις εφιαλτικές επιπτώσεις στο βυθιζόμενο Δημόσιο Ταμείο. Στην ουσία επρόκειτο για ένα πλιάτσικο, μία σκύλευση ...;

Κατά τους τελευταίους μήνες του 2009 και κατά τους πρώτους μήνες του 2010, όταν αποκαλύφθηκε στην Διεθνή Κοινότητα η τραγική κατάσταση των οικονομικών της χώρας, η άλλοτε περήφανη Ελλάς διασύρθηκε ανηλεώς ενώπιον της Οικουμένης, όσο δεν διασύρθηκε καμία άλλη χώρα ποτέ, ούτε καν η Ουγκάντα εκείνου του αλήστου μνήμης ανθρωποφάγου Αμίν Νταντά! Με πρωτοφανές και απίστευτο μένος τα Διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, επιτέθηκαν εναντίον μιας υποτίθεται κυρίαρχης χώρας, σα να ήταν η μόνη ένοχη για την απειλούμενη κατάρρευση του παγκόσμιου συστήματος, εσκύλευσαν πάνω στο ρακένδυτο σώμα της Ελλάδας και το περιέφεραν στους δρόμους ημιθανές ως παράδειγμα προς αποφυγήν, καθώς έκαναν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες τους μεθύστακες. Αναζητώντας μια βολική ορολογία, η οποία θα απενοχοποιούσε τις ηγεσίες των ισχυρών κρατών για τα χάλια του Δυτικού μοντέλου εξουσίας που θα τις εξιλέωνε στα μάτια της Διεθνούς Κοινότητας, βάφτισαν εσπευσμένα "Ελληνική" την παγκόσμια οικονομική κρίση, αφού πρώτα διεκτραγώδησαν στην τηλεοπτική θεατρική τους σκηνή όλες τις σχεδιασμένες από καιρό αδυναμίες και ανεπάρκειες της νεοελληνικής "μεταπολιτευτικής" πραγματικότητας.

Αλλά τι θα περίμενε κανείς μετά το «ΟΧΙ» του Γεωργίου Παπανδρέου τον Ιούνιο του 1964 στην Ουάσιγκτον; Η Ελλάδα δεν είχε ακόμη θεραπευτεί από τα τραύματα του Εμφύλιου σπαραγμού, οι πληγές της έτρεχαν αίμα, όταν οι ΗΠΑ (που παρέλαβαν την σκυτάλη από τους Άγγλους για τις ζώνες επιρροής με τη Συνθήκη της Γιάλτας το 1945) είχαν καταστρώσει τα άνομα σχέδιά τους για την περιοχή. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον πρότεινε στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας το «Σχέδιο Άτσεσον», που προέβλεπε την διχοτόμηση της Κύπρου και την παραχώρηση του Καστελόριζου στην Τουρκία. Ιστορική θα μείνει η πρόβλεψη του Έλληνα πρωθυπουργού, όταν βγήκε περίλυπος από το Γραφείο του Αμερικανού προέδρου: «Τελειώσαμε. Οι μεγάλοι δεν τα συγχωρούν αυτά» είπε στους συνεργάτες του. Και όντως. Ο Τζόνσον αμέσως μετά κάλεσε τον Έλληνα πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον Αλ. Μάτσα και του επανέλαβε τις εντολές της Αμερικής. Εκείνος υπενθύμισε τα λόγια του Γεωργίου Παπανδρέου και πρόσθεσε ότι: «Καμία Ελληνική Βουλή δεν θα μπορούσε να δεχτεί ένα τέτοιο σχέδιο» και ότι επίσης «το Ελληνικό Σύνταγμα δεν επιτρέπει παραχώρηση εθνικού εδάφους». Τότε ο Λίντον Τζόνσον φώναξε οργισμένος στον Έλληνα πρεσβευτή και μεταξύ άλλων ανήκουστων είπε και τα εξής επί λέξει: «Γαμώ τη Βουλή σας και το Σύνταγμά σας». Προειδοποίησε δε ευθέως ότι θα γίνει πραξικόπημα στην Ελλάδα για να καταργηθούν και τα δύο ...;

Ακολούθησε η Απριλιανή δικτατορία του 1967. Δεν υπάρχει καμιά ιστορική αμφιβολία για το ποιος έφερε τη Χούντα στην Ελλάδα και γιατί. Ήταν το πρώτο καίριο χτύπημα εναντίον της περήφανης Ελλάδας, η αρχή όλων των παλαιότερων και των σύγχρονων δεινών που από τότε συνεχίζονται απανωτά, κλιμακούμενα και ατελείωτα.

Αν θέλουμε ειλικρινά και «με το χέρι στην καρδιά» να ερμηνεύσουμε σήμερα το «τι μας βρήκε», θα πρέπει να ανατρέξουμε στα γεγονότα εκείνα, τα οποία αποτέλεσαν την απαρχή των μεγάλων μας αυτών δεινών. «Οι μεγάλοι δεν τα συγχωρούν αυτά». Κι αυτοί που είναι πίσω από τους μεγάλους, δέκα φορές περισσότερο ...; Όλα όσα επακολούθησαν, ήταν οι κρίκοι μιας εφιαλτικής αλυσίδας το τέλος της οποίας δεν γνωρίζουμε ακόμα ...; Πρώτο δεινό ήταν η εφτάχρονη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Ανατράπηκε από το πραξικόπημα Ιωαννίδη, προκειμένου να συντελεστεί η προγραμματισμένη διχοτόμηση της Κύπρου.

Μέχρι στιγμής, 2010 σήμερα, χάσαμε τη μισή Κύπρο, αλλά διασώσαμε το Καστελόριζο! Μην χαίρεστε όμως γι' αυτό! Δεν τελείωσε το πατιρντί. ΑΥΤΟΙ καταρτίζουν μακροπρόθεσμα τα σχέδιά τους, σε βάθος πενήντα - εκατό χρόνων, δεν είναι σαν εμάς που δεν βλέπουμε ούτε μέχρι το αύριο. Αυτό βέβαια μας ειδοποιεί, ότι οι άρχοντες του κόσμου τούτου είναι υπερήλικα τέρατα, είναι σα να ζουν πολλαπλάσιο χρόνο από τον ανθρώπινο, αλλιώς δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μνησίκακοι, τόσο διαχρονικοί. Εργάζονται λοιπόν σύμφωνα με αυτά τα μακροπρόθεσμα σχέδιά τους, γι' αυτό και σ' εμάς ενίοτε είναι ακατανόητες οι ενέργειές τους ...;. Δεν είναι μόνο το Καστελόριζο που -  πλέον κινδυνεύει. Το «Σχέδιο Άτσεσον» ίσως ακούγεται παλαιό για εμάς, αλλά είναι διαχρονικό για εκείνους, πάντα επίκαιρο, εμπλουτισμένο δε και με τις πολιτιστικές του παραμέτρους (εκφρασμένες και αναπτυγμένες κατά την περίοδο της «Μεταπολίτευσης») παραδόθηκε προς εφαρμογήν από τους νέους (μετά τον Ιωαννίδη) υποτακτικούς, μερικοί εκ των οποίων αποδείχτηκαν σε όλη τη διάρκεια της λεγόμενης Μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα (όπως και εκείνος) ιστορικώς αφελείς, εξ αιτίας της ελλιπούς παιδείας και της απωλεσθείσας ιστορικής μας μνήμης. Τώρα λοιπόν κινδυνεύουν η Θράκη, η Μακεδονία και το μισό Αιγαίο ...; Από τις 10 Νοεμβρίου 2003 ακόμα το έγκριτο Γερμανικό περιοδικό Spiegel παρουσίασε ρεπορτάζ από τη Βόρεια Ελλάδα, όπου δρουν μικροί στρατοί Αλβανών, ομάδες των 5 - 6 ατόμων, με όραμα τη Μεγάλη Αλβανία. Ελάχιστα δε είναι γνωστή η είδηση ότι οι Ελληνικές Αρχές βρήκαν πολλές φορές κρυμμένα καλάσνικοφ και πολεμοφόδια σε ερημικές τοποθεσίες. Τι θέλουν τα καλάσνικοφ στις σπηλιές; Για χάρη του γούστου τους ή για χόμπι πάντως δεν τα θέλουν ...;

Κινδυνεύει αυτή ακόμα η Κρήτη. Ετοιμάζουν δημοψήφισμα ...;ανεξαρτησίας της νήσου, επικαλούμενοι ανύπαρκτο όρο της Συνθήκης του Λονδίνου (1913), ότι δήθεν η Ένωση με την Ελλάδα ισχύει για εκατό χρόνια και ότι (κατά την συνθήκη εκείνη) η Ελλάδα είναι νομικώς υποχρεωμένη να οργανώσει δημοψήφισμα το 2012, με το οποίο επιδιώκουν οι καταχθόνιοι να πετύχουν απόσχιση ...;

Ανάμεσα στα πολλά και κραυγαλέα επεισόδια αυτονομιστικών ενεργειών ενδεικτικά μόνο θα σταχυολογήσουμε προς υποψίαση, ότι την ίδια εποχή που ο Γεώργιος Παπανδρέου έλεγε «ΟΧΙ» στον Λίντον Τζόνσον, το 1965, ο Εβραίος αρχαιολόγος Σάιρους Γκόρντον δημοσίευε σειρά άρθρων, όπου υποστήριζε ότι ο Μινωικός πολιτισμός ήταν ...; Σημιτικής καταγωγής! Αυτό, θα πεις, δεν είναι και τίποτα το περίεργο, δεδομένου ότι όλοι οι άνθρωποι, προπαντός δε οι Έλληνες, έχουν Σημιτική καταγωγή! Κατάγονται απ' ευθείας από τον Αδάμ και την Εύα ...; Έτσι δεν δίδαξε σ' εμάς, έτσι δεν διδάσκει στα παιδιά μας η Παλαιά Διαθήκη και το μάθημα των θρησκευτικών στα Ελληνικά σχολεία; Ναι, βεβαίως. Δεν είναι όμως τόσο «αθώο». Το 1975 η «Αθηναϊκή» απεκάλυπτε σε δημοσίευμά της ότι από το 1963 η Ισραηλινή κατασκοπεία οργάνωνε αυτονομιστικές κινήσεις στην Κρήτη, ενώ το 1976 είδε το φως της δημοσιότητας αυτονομιστική κίνηση που είχε οργανωθεί από αξιωματικό της ΜΟΣΑΝΤ στα Χανιά ...;

Ειπώθηκε δημόσια και γράφηκε, ότι στο περιβόητο πια "Μνημόνιο", το οποίο - κατ' επιταγήν της λεγόμενης «Τρόικας» - υπέγραψε η Ελλάδα προκειμένου να ενταχθεί στον "Μηχανισμό Στήριξης" υπάρχει ρητός όρος, σύμφωνα με τον οποίο οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να μεταβιβάσουν όπου θέλουν (ακόμα και σε κάποιον άγνωστο τρίτο) τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το "Μνημόνιο" για την Ελλάδα! Το ερώτημα είναι: Εάν - όπως υπάρχει ανεμπόδιστο δικαίωμα των δανειστών - τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις μεταβιβαστούν στην Τουρκία ή σε μια Εταιρεία που ελέγχεται από την Τουρκία, τι θα γίνει; Τι στο διάολο θα σημαίνει αυτό πρακτικά; Στη θέση της Τουρκίας ίσως είναι η Αλβανία, ίσως τα Σκόπια, ίσως το Ισραήλ που θέλει την Κρήτη ...;Ή - για να μην πάμε τόσο μακριά - θέλουν μόνο τον ορυκτό πλούτο της Ελληνικής γης και των Ελληνικών θαλασσών. Καθόλου δεν αποκλείονται από τους όρους του "Μνημονίου" οι γειτονικές αυτές χώρες, αποκλείονται όμως με άλλον ρητό όρο η Ρωσία και η Κίνα, από τις οποίες η δύσμοιρη Ελλάς ...; δεν έχει δικαίωμα να δανειστεί ...;

Γιατί να μη μπορεί να δανειστεί η Ελλάς από την Ρωσία και την Κίνα;

Οι ταλαίπωροι όσο και αμνήμονες, αλλά και απάτριδες πια νεοέλληνες αισθάνονται απειλούμενοι μόνο από τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων, καθόλου όμως δεν υποψιάζονται, ούτε θέλουν ν' ακούσουν για τους εθνικούς κινδύνους που μας τριγυρίζουν ολοένα και πιο ασφυκτικά. Σ' αυτά όμως τα ευρύτερα (και ανέγγιχτα από τον απλό πολίτη) γεγονότα - και μόνο σ' αυτά - μπορούμε να βρούμε τις αληθινές αιτίες για τις οποίες έγινε η πρόσφατη διαπόμπευση της Ελλάδας ενώπιον της Οικουμένης και καλείται ο Ελληνικός λαός να υποστεί τις επόμενες δεκαετίες αυτή την άνευ προηγουμένου δοκιμασία ...; Η όλη ιστορία υπακούει σε ένα ευρύτερο σχέδιο μιας νέας γεωπολιτικής φιλοσοφίας, η άκρη της οποίας είναι μεν δυσδιάκριτη από τους πολλούς, εντούτοις από την βιασύνη της να προλάβει γεγονότα, κάνει λάθη και δεν διστάζει να εκτεθεί στην τελική της ευθεία ...;

Με την θεωρία της συνωμοσίας εναντίον της Ελλάδας θα ήταν δυνατό να εξηγηθούν όλα τα πολιτικά και τα οικονομικά φαινόμενα, όμως δεν είναι ανάγκη να ρισκάρει κανείς την σοβαρότητά του και να καταφύγει σ' αυτή την επισφαλή προσέγγιση, προκειμένου να διαπιστωθούν επακριβώς και αντικειμενικώς τα δεδομένα. Η διάγνωση των ασθενειών και των αδιεξόδων του Ελληνικού κράτους είναι από μόνη της αρκετή για να κινητοποιήσει κάθε Έλληνα που θέλει ελεύθερη την πατρίδα του.

Ο Σταύρος Λυγερός έγραψε στην «Καθημερινή» ότι το 2020 υπολογίζεται από τους ειδικούς, ότι, αν συνεχιστεί ο σημερινός ρυθμός, θα έχουμε πέντε εκατομμύρια μουσουλμάνους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα! Ναι. Έτσι. Ενώ στη Δανία κάνουν μουσεία τις εκκλησίες, στην Ελλάδα γεμίζουμε από νεοανεγειρόμενες εκκλησίες και σε λίγο θα γεμίσουμε από τζαμιά και μιναρέδες. Υπέροχα! Θα ήταν τάχα υπερβολικό να υποθέσουμε τώρα εμείς, ότι, το 2040 οι μουσουλμάνοι θα μπορούν να σχηματίσουν Ισλαμική κυβέρνηση στην Ελλάδα;

Είναι γνωστός ο Ξένιος Δίας για τον οποίο περηφανεύονταν πάντα σ' αυτή τη χώρα (κι εμείς βεβαίως) αλλά ο Ξένιος Δίας δεν έχει καμία σχέση με τον διαβάτη που θέλει να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Όταν ο ναυαγός Οδυσσέας έφτασε στο παλάτι του Αλκίνοου, τον τάισαν, έφαγαν, ήπιαν, τραγούδησαν, χόρεψαν, έκαμαν αγώνες προς τιμήν του, ΜΕΤΑ τον ρώτησαν το όνομά του και από πού κατάγεται, για να τον βάλουν σ' ένα καράβι και να τον πάνε ΑΥΤΟΙ στην πατρίδα του... Τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε σήμερα την έννοια του Ξενίου Διός, τον οποίο επικαλούμαστε για να υποδεχτούμε για μόνιμη εγκατάσταση και τεκνοποιία κάθε φτωχούλη του Θεού που θα ξεκαμπίσει κατά τα μέρη μας; Αν σηκωθεί αντάρτικο για την Τσαμουριά και τη Μεγάλη Αλβανία, κανείς από αυτούς (αλλά, πλέον, και από τους άλλους νεόκοπους ή μη Έλληνες πολίτες) δεν θα αντισταθεί. Γιατί να το κάνει; Τι θα τον πονάει; Θα βράζει στις φλέβες του το αίμα των προγόνων; Θα έχουν καμιά σημασία για τον νεοφώτιστο αυτόν πολίτη οι τάφοι των πατέρων; Σ' αυτόν τον δικαιωματικό Έλληνα πολίτη θα προκαλεί κάποιο αίσθημα, κάποια συγκίνηση,  η Ιστορία και η λαϊκή παράδοση, η δόξα του έθνους, θα έχει κάποιο νόημα το παράδειγμα των Σαλαμινομάχων ή των πολεμιστών της Πίνδου; Ούτε χωροφύλακας δεν θα βρεθεί για να κυνηγήσει στα βουνά τους αντάρτες του «Ουτσεκά» ...;

Το Ελληνικό κράτος είναι σήμερα ένα σακί με σκουπίδια. Κανένας τομέας, Δημόσιος η Ιδιωτικός δεν λειτουργεί καλά. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα, θα συναντήσεις την απόλυτη ξεφτίλα. Σ' αυτή την πολιτική και κοινωνική κατάντια (αλλά και στο αβάσταχτο εξωτερικό χρέος) λένε οι πολλοί ότι μας οδήγησαν τα δύο κόμματα εξουσίας που κυβέρνησαν την Ελλάδα εναλλάξ την περίοδο της λεγόμενης «Μεταπολίτευσης». Μέγα λάθος! Ακόμα κι αν ήθελαν οι πολιτικοί μας να πετύχουν τέτοιο οικτρό αποτέλεσμα, θα αποτύγχαναν!

Αλλ' ας συλλογιστούμε, κατά πρώτον, για τις βεβαιωμένες ευθύνες των κομμάτων και των πολιτικών:

Γι' αυτή την αθλιότητα που βιώνουμε σήμερα, δεν ευθύνονται μόνο τα δύο κόμματα εξουσίας, καθώς λένε με γεμάτο στόμα οι αριστεροί, ευθύνονται εξ ίσου τα κόμματα της Αριστεράς, που, ναι μεν δεν άσκησαν κυβερνητική εξουσία, όμως άσκησαν συνδικαλιστική ΚΑΙ πολιτιστική εξουσία. Και οι δύο αυτές εξουσίες στη Δημοκρατία είναι η καθεμιά τους χωριστά δύο φορές ισχυρότερη από την κυβερνητική. Είναι δυνατόν ν' αγνοηθεί (και από ποιον) ότι ολόκληρη η Διανόηση της περιόδου (τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του '90 από το 1974 και εντεύθεν) σκεφτόταν και δρούσε αριστερά; Το πολιτιστικό προϊόν της χώρας, σε όλους τους τομείς των Γραμμάτων και της Τέχνης, μηδέ εξαιρουμένης της πολιτικής πρακτικής, ήταν αριστερό. Μέχρι η Νέα Δημοκρατία έχει σήμερα «οργανώσεις βάσης»!...

Για το πόσο ισχυρή είναι δε η πολιτιστική εξουσία, δεν έχει κανείς παρά να θυμηθεί το παγκοίνως γνωστό και καθολικώς λεγόμενο για την άσκηση και την εμπέδωση της καπιταλιστικής εξουσίας στον κόσμο μέσω του Χόλιγουντ. Τις δεκαετίες του '70 και του '80 ιδίως κυβερνούσαν την Ελλάδα οι ποιητές, οι μουσικοί, οι συγγραφείς και γενικώς οι λόγιοι, από την αριστερή δεξαμενή των οποίων αντλούσε κατά κύματα το πολιτικό του προσωπικό το ΠΑΣΟΚ, για να τους μετατρέψει σε Δημάρχους, Νομάρχες, περιφερειάρχες, βουλευτές και υπουργούς, ενώ όσοι δεν απόχτησαν δημόσια αξιώματα, διοίκησαν τους πολιτιστικούς και κάθε άλλης μορφής Συλλόγους, για να μην πούμε και όλους τους Δημόσιους Οργανισμούς. Όσοι δε απ' αυτούς τους αριστερούς δεν έγιναν ή δεν μετατράπηκαν σε πολιτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μερικοί δε εξ αυτών και της Νέας Δημοκρατίας ακόμα, όσοι παρέμειναν ψηφοφόροι του ΚΚΕ ή της Ανανεωτικής Αριστεράς, άσκησαν καταστροφική εξουσία μέσα από τον άκριτο και τυφλό συνδικαλισμό. Ας θυμηθούμε μονάχα την ευθύνη τους (εθνικών διαστάσεων σήμερα) για την χαμένη ευκαιρία του 2001, για την εξέγερση δηλαδή και τελικά τη ματαίωση της εξυγίανσης των Ασφαλιστικών Ταμείων που ματαίως επιχείρησε τότε ο Τάσος Γιανίτσης ...;

Μέχρι το 1981 οι μισοί Έλληνες ήταν εξόριστοι στον τόπο τους. Όποιος δεν ήταν δεξιός ή εθνικόφρων, δεν είχε δικαίωμα να μπει στο Δημόσιο ή να γίνει δάσκαλος, ούτε καν να φύγει μετανάστης χωρίς «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων». Ήρθε το ΠΑΣΟΚ, αποκατάστησε αυτή την τρανή, αυτή την απάνθρωπη αδικία, άνοιξε διάπλατα τις πύλες του Δημόσιου Τομέα για να ισορροπήσει το πράγμα, όμως έχασε τον έλεγχο και το όλον εξελίχθηκε και κατέληξε σε μια εφιαλτική σήμερα διόγκωση του Δημόσιου Τομέα, ενώ παράλληλα εξακοντίστηκε στα ύψη η διαφθορά, οργίασε το ρουσφέτι, αντί της αξιοκρατίας που περίμενε η κοινωνία, επικράτησε η αναξιοκρατία, εγκαταστάθηκε στον δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο το καθεστώς των μετρίων ή ακόμα και των αχρήστων. Στη θέση κάθε επαίνου για την αρετή τοποθετήθηκε η λοιδορία, επικράτησε η απαξίωση. Όποιος είπε ΟΧΙ στο Σύστημα, το Σύστημα τον τσάκισε δέκα φορές, δεν του αρκούσε η μία. Όποιος εξουθενωμένος άρχισε να λέει ΝΑΙ στο Σύστημα, το Σύστημα τον ταπείνωσε δέκα φορές για κάθε παλιό ΟΧΙ και κάθε νέο ΝΑΙ που είπε. Ο κόσμος των διαχρονικών (Ελληνικών) αξιών είναι πια ένας εξουδετερωμένος, αν όχι ένας ηττημένος κόσμος. Ο επίπονος δρόμος της Αρετής που διάλεξε μυθικά ο Ηρακλής, αντί του χλιδάτου δρόμους της Κακίας, είναι στις μέρες μας η βλακωδέστερη επιλογή. Όσοι τον διάλεξαν από το 1974 και εντεύθεν, πλήρωσαν το τίμημα υψηλό, και αν (διατηρώντας την αξιοπρέπειά τους) σήμερα δεν μουτζώνουν τα μούτρα τους οι ίδιοι, τους μουτζώνουν με τα δυο τους χέρια τα παιδιά που γέννησαν. Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία για τον δρόμο της Αρετής που ακολούθησαν, δεν είναι το τίμημα που πλήρωσαν, είναι το ΑΥΤΟ το τίμημα που πληρώνουν ...; Ένα κορίτσι, απόφοιτη Λυκείου, πάει στο γραφείο μιας εφημερίδας για να πιάσει δουλειά. Τη ρωτά ο διευθυντής: «Τι θέλεις να κάνεις, τι θέλεις να γίνεις στη ζωή σου;». Εννοούσε: Θέλεις όντως να γίνεις δημοσιογράφος; Και πήρε την εξής απάντηση: «Θέλω να γίνω διάσημη» ...;

Ο καιρός αυτός ανέδειξε τους επιτήδειους και καταδίκασε στην αφάνεια και την ανέχεια τους ευφυείς. Κυρίαρχο μήνυμα στο λαό έγινε το «δείξε μου την τσέπη σου να σου πω ποιος είσαι». Δεν έμεινε τίποτα όρθιο. «Η ζωή είναι μαγκιά» προπαγάνδιζε το μήνυμα της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ εκείνα τα χρόνια ...; Όλοι οι μάγκες έγιναν Δημόσιοι Υπάλληλοι και όσοι δεν έγιναν, ήθελαν να γίνουν. Οι εκλογές διεξάγονταν πάνω σ' αυτό το θεμέλιο της συναλλαγής, της εμπορίας και της εξαργύρωσης της ψήφου, αλλοιώθηκε (θα τολμούσαμε να πούμε ότι καταλύθηκε) το πολίτευμα, κυριεύτηκε από τους έσχατους της πολιτικής σκηνής, η χώρα σάπισε και ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσει. Στη διοίκηση γινόταν ρεμούλα και πλιάτσικο. Οι μαθητές των Σχολείων έγιναν παπαγάλοι και βαθμοθήρες, ιδεολόγοι πια της ήσσονος προσπάθειας μπήκαν μαζικά στα Πανεπιστήμια, για να εξαργυρώσουν ένα χαρτί μ' ένα καλό μισθό συν ένα καλό επίδομα στο Δημόσιο. "Το έμβλημα πια του Ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαυξ, είναι ο παπαγάλος" γράφει ο Σαράντης Καργάκος. Και να βλέπεις νέα παιδιά, κορίτσια σαν τα κρύα νερά, παλικάρια σαν τον Ερμή του Πραξιτέλη, να συζητούν και ν' αγωνιούν ...; για την σύνταξη που ΘΑ πάρουν ...; Τι φρίκη! Να σκέπτονται σαν ξεκούτηδες γέροντες οι έφηβοι αυτής της θλιβερής χώρας, πριν καν νοιώσουν τον έρωτα, πριν ακόμα χαρούν τη ζωή, πριν δημιουργήσουν το δικό τους κατιτίς.

Είναι μια άφατη τραγωδία!

Τα πανεπιστήμια έδωσαν στην κοινωνία πτυχιούχους, οι οποίοι δεν είχαν ούτε ένα δράμι επιστημονικής γνώσης, αλλά την ίδια στιγμή κραδαίνοντας ένα χαρτί απαιτούσαν δουλειά, πού αλλού; στο Δημόσιο! Ο Δημόσιος Υπάλληλος εξασφαλίζοντας σταθερό και πλήρες εισόδημα έγινε το αγαπημένο παιδί των Τραπεζών, οι οποίες δάνειζαν αυτόν απλόχερα, ήταν ο μόνος φερέγγυος Έλληνας, ενώ έπνιγαν τον βιοτέχνη και τον ελεύθερο επαγγελματία, του ρούφαγαν το αίμα, απομυζώντας το αίμα και τον καρπό του μόχθου του, δεν του έδωσαν ποτέ ένα πλήρες επιχειρηματικό δάνειο, σκοπίμως, από στρατηγική επιλογή, από σατανική στρατηγική επιλογή, για να έχουν συνεχώς αιχμάλωτη την Ελληνική επιχειρηματικότητα, εξωθώντας σε δανεισμό και από άλλες Τράπεζες, ώστε, με την υπερχρέωση, να κρατάνε αναιμικό το εμπόριο. Σε ποιον το έκαμαν αυτό; Στον Έλληνα! Που έχει το εμπόριο στο αίμα του. Που έχει το δαιμόνιο μέσα του. Που ασφυκτιά στο διαμέρισμα και το Γραφείο. Που αισθάνεται άνθρωπος μόνο όταν δημιουργεί. Ανασαίνει μονάχα εκεί έξω, στη θάλασσα, στα μακρινά λιμάνια, στα ξένα που πάει να τα γνωρίσει και να γυρίσει (πάντα γυρίζει) σοφότερος. Ο νόστος, βλέπεις. Δεν υπάρχει σε καμία άλλη φυλή ο νόστος ...;  Δεν υπάρχει σε καμία άλλη φυλή το φιλότιμο, η φιλοτιμία. Πού είναι η φιλοτιμία των Ελλήνων; Πού είναι ο νόστος; Πού χάθηκαν; Το εμπόριο συνδέθηκε με το «μεγάλο μπαμπά», το κράτος, αρρώστησε και αυτό. Η επιχειρηματικότητα προσδέθηκε στο σαθρό κράτος, είναι λογικό τώρα να καταρρέει μαζί του. Ο λαός που περισσότερο από κάθε άλλον συνδέθηκε με τη ναυτιλία, πάνω στην οποία θεμελιώθηκε ο Ελληνισμός, σήμερα είναι άσχετος με τη θάλασσα, όπου κάθε καλοκαίρι έχουμε τους περισσότερους πνιγμούς παγκοσμίως! Με τη ναυτιλία ασχολείται μόνο το 1%, αν και η Ελλάς είναι τρίτη ναυτική δύναμη στον κόσμο! Οι ναύτες είναι Αφρικανοί και Ασιάτες, όπως παρατηρεί ο Καργάκος και αναλύει την απαξιωμένη λέξη «χειρώναξ», ιδιότητα, την οποία δεν θέλει κανείς Έλληνας σήμερα. Λέει λοιπόν ο Καργάκος, ότι δεύτερο συνθετικό της λέξης «χειρώναξ», είναι ο «άναξ» που σημαίνει βασιλιάς, ίσον, αυτός που δουλεύει με τα χέρια, είναι βασιλιάς στον χώρο του, στο σπιτικό του, είναι δηλαδή νοικοκύρης. Αυτή την έννοια του χειρώνακτα, δηλαδή του βασιλιά - νοικοκύρη, περιφρόνησαν, περιφρονήσαμε, και ιδού πού καταντήσαμε, να φωνάζουμε τον Αλβανό για μαζέψει τις ελιές, τα πορτοκάλια, τα καρπούζια, εμείς ανεβήκαμε σε ανώτερο κοινωνικό σκαλοπάτι, τρομάρα μας, αλλά να που χάσαμε την αρχοντιά εκείνου του νοικοκύρη και καταντήσαμε ζήτουλες. Κι εκεί που εμείς βαλτώνουμε και βρωμάμε σαν έλος, το 2009 στην Αττική το ένα τρίτο των αγοραπωλησιών ακινήτων έγινε από τους φίλεργους Αλβανούς, όπως μας ενημέρωσε ο πρόεδρος των Μεσιτών. Και από την άλλη, στα ξεχασμένα ορεινά και ημιορεινά χωριά, ανοίγουν τα εδώ και πολλά χρόνια κλειστά σχολεία, για να υποδεχτούν τα παιδιά των μεταναστών. Αυτά τα παιδιά είναι το αύριο της Ελλάδας...

Δημιουργήθηκε μία νέα οικονομική φυλή, κύρια χαρακτηριστικά της οποίας ήταν το ιδιόκτητο διαμέρισμα, το «γιωταχί» αυτοκίνητο για κάθε μέλος της οικογένειας, το σκάφος, το εξοχικό, οι διακοπές. Με το κοινωνικό και επαγγελματικό όραμα του Δημοσίου Υπαλλήλου η αγροτική γη εγκαταλείφθηκε, ο παραγωγικός ιστός κατακερματίστηκε, το είπε μέχρι ο Γιώργος Παπανδρέου στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ στις 3 Σεπτεμβρίου 2010: "Στην Ελλάδα σήμερα καταναλώνουμε διπλάσια αγροτικά προϊόντα απ' όσα παράγουμε"! Η αγροτική χώρα Ελλάς εισάγει φασόλια από την Μητρόπολη του καπιταλισμού, τις βιομηχανικές ΗΠΑ, φακές από τον Καναδά, πατάτες από την Αίγυπτο, κρεμμύδια και σκόρδα από την Τουρκία, λεμόνια από την Ισπανία, η Μεσογειακή χώρα Ελλάς εισάγει τομάτες από την Βόρεια (και παγωμένη) Ολλανδία!

Η Ολλανδία! Που πήρε τις τουλίπες της Χίου και τις έκαμε βιομηχανικό προϊόν, τις εξάγει σε όλον τον κόσμο, ακόμα και στην Ελλάδα ...; Ολλανδοί ήρθαν στη Λακωνία, μετέτρεψαν τους ελαιώνες σε βιολογικούς και παίρνουν το λάδι μας απευθείας για τη χώρα τους. Κι εμείς τρώμε σπορέλαια ...; Η Ολλανδία! Που έχει (και εφαρμόζει) στο σύνταγμά της την υπέροχη (όμως ανάξια στην Ελλάδα) Αρχή του Γεωργίου Γεμιστού ή Πλήθωνος: «Η γεωργική γη ανήκει σε όσους τη δουλεύουν για όσο τη δουλεύουν». Την ίδια ώρα η Ελληνική γεωργική γη διαιρείται και υποδιαιρείται συνεχώς βάσει του ηλιθίου κληρονομικού Δικαίου της χώρας. Με τις απανωτές διαιρέσεις και υποδιαιρέσεις της έχει σχεδόν εξουδετερωθεί στο σύνολό της, βγήκε εκτός παραγωγής, επειδή έχει τεμαχιστεί, μετατράπηκε σε μικρούς ασύμφορους γεωργικούς κλήρους, ιδιοκτήτες των οποίων είναι γιατροί, δικηγόροι, δημόσιοι υπάλληλοι, άνθρωποι οι οποίοι ζουν από άλλα επαγγέλματα και όχι από αυτό του αγρότη. Οι κλήροι αυτοί έχουν μεγάλο κόστος παραγωγής, οι τιμές των προϊόντων τους είναι συνεπώς υψηλοί σε σχέση με των εισαγόμενων από άλλες χώρες, γι' αυτό και εγκαταλείφθηκαν και από όσους ξέμειναν αγρότες, οι οποίοι (σε συνδυασμό με τις μικροαστικές τους ψευδαισθήσεις, αλλά και με την κατάρρευση της όποιας αξιοκρατίας που θα μπορούσε να ισχύει, με τον θρίαμβο παράλληλα της συναλλαγής και του ρουσφετιού) προτίμησαν τον (αγορασμένο ενίοτε) μισθό του Δημοσίου Υπαλλήλου, διαμηνύοντας στα παιδιά τους: «Φύγετε από την ταλαιπωρία» και «μάθετε γράμματα, για να έχετε ένα μισθό, βρέξει - χιονίσει». Αυτή ήταν η ιδεολογία των πανελλήνων της Μεταπολίτευσης. Στην οποία προστέθηκε κι εκείνο το περιβόητο «κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι». Έτσι προέκυψε η «νεοελληνική ιδεολογία του ακινήτου».

Ιδού όμως το φρικαλέο αποτέλεσμα! Η έλλειψη αυτοσεβασμού και αυτοεκτίμησης του λαού, η τραυματισμένη του περηφάνια, η απώλεια του φιλότιμου, η κατασυκοφάντηση της φιλοπονίας, οδήγησαν σε καθιζήσεις.

Οι παραδοσιακοί γόνιμοι σπόροι των κηπευτικών εξαφανίστηκαν από την Ελληνική ύπαιθρο και εντελώς ηλίθια πήραν τη θέση τους οι σπόροι των Μεγάλων Πολυεθνικών Εταιρειών, οι οποίοι επικράτησαν με το δέλεαρ της μεγαλύτερης παραγωγής, όμως φυτρώνουν μόνο μία φορά και παράγουν "στείρους" σπόρους! Είναι δε άλλο θέμα οι μεταλλαγμένοι σπόροι. Τα φυτά όμως αυτά επειδή δεν είναι εγκλιματισμένα στο χώρο και στο μικροκλίμα κάθε περιοχής, όπως οι παραδοσιακοί περιφρονημένοι σπόροι, αυτά τα φυτά, αν και παράγουν μεγαλύτερες ποσότητες, δεν είναι ανθεκτικά, είναι ασθενικά και ευάλωτα. Για τον λόγο αυτό χρειάζονται υπερβολικά φυτοφάρμακα, καθώς και λιπάσματα, (όπως άλλωστε και οι ξενόφερτες μη εντόπιες ράτσες των κατοικίδιων παραγωγικών ζώων που δεν προκόβουν χωρίς ακριβά, όσο και ύποπτα φάρμακα) αλλιώς δεν παράγουν τίποτα, όπερ σημαίνει μόλυνση του εδάφους και του υδροφόρου ορίζοντα, δηλητηρίαση όλων των ειδών διατροφής! Στην Ινδία ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην Ελληνική τηλεόραση, έκαμε λόγο για διακόσιες χιλιάδες αυτοκτονίες χρεωμένων στις Τράπεζες και εξαθλιωμένων αγροτών, κυρίως βαμβακοπαραγωγών, ως αδιέξοδο αποτέλεσμα από την χρήση του "στείρου σπόρου" ...;

Ελάχιστοι σήμερα έχουν συνειδητοποιήσει στην Ελλάδα ότι επαναλαμβάνεται ο μύθος της Ινώς, η οποία μισούσε τον Φρίξο και την Έλλη, παιδιά του άντρα της Αθάμα, βασιλιά του Ορχομενού, από την προηγούμενη σύζυγό του Νεφέλη. Με το «βρασμένο σιτάρι» προκάλεσε λιμό στη Βοιωτία εκείνα τα παλαιά χρόνια. Το 1999 οι εταιρείες αυτές ήταν εφτά παγκοσμίως, λίγα χρόνια αργότερα έγιναν πέντε, δεν ξέρουμε πόσες είναι σήμερα, σύντομα όμως θα γίνουν (φανερά ή κρυφά) μία. Και, αν υποθέσουμε ότι χρεοκοπεί αυτή η εταιρεία ή αν υποθέσουμε ότι για λόγους υψηλής ή άλλης πολιτικής ή με πρόσχημα την αδυναμία της Ελλάδας να πληρώσει τα χρέη της, αν υποθέσουμε ότι κάποια ώρα εξαιρείται η Ελλάδα από τις πωλήσεις των σπόρων της Πολυεθνικής Εταιρείας, οι νεοέλληνες δεν θα μπορούν να σπείρουν και να φυτέψουν τα χωράφια τους, θα πεινάσουν, μέχρι να πουν «ναι» σε ό,τι τους ζητούν οι αφέντες, μέχρι δηλαδή να προσκυνήσουν και να ζητήσουν «έλεος», μέχρι να ξεπουλήσουν ακόμα και την αξιοπρέπειά τους για ένα καρβέλι ψωμί.

Το «τσουράπι» της γιαγιάς όπου μάζευε κάθε χρονιά τον σπόρο των λαχανικών της, δεν υπάρχει πια, όμως θα έρθει καιρός που θ' αξίζει όσο ένα πουγκί με χρυσάφι ...;

Για να εξουδετερώσουν τον αντιπολιτευτικό λόγο των σκεπτόμενων Ελλήνων, όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, έλεγαν με γεμάτο στόμα: «Η πολιτική κρίνεται εκ του αποτελέσματος». Ναι; Ναι! Σωστά! Ιδού λοιπόν: Η πολιτική σας κρίθηκε από το αποτέλεσμα, κύριοι! Τι έχετε λοιπόν να πείτε τώρα; Θα παραδεχτείτε τουλάχιστον, ότι παραμένετε στην καρέκλα σας, επειδή εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο, κανέναν άλλο, να βάλουμε στη θέση σας; Μήπως θυμάστε ότι είχαμε αντίρρηση για κείνο το ακαταμάχητο που λέγατε, ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», και σας λέγαμε, όχι ρε παιδιά, η πολιτική βεβαίως δεν κρίνεται από τις προθέσεις της, δείτε το όμως αλλιώς, πολιτική ΔΕΝ είναι η τέχνη του εφικτού, πολιτική είναι η τέχνη του ανέφικτου ...; Ε, λοιπόν, όσοι λέγαμε τέτοια, θεωρηθήκαμε «φευγάτοι». Και μας υποδείχτηκε να μείνουμε στην τρύπα μας. Και μείναμε.

Να που επιβεβαιωθήκαμε, αλλά ποιος νοιάζεται ...;  Τα γεγονότα όμως μιλούν από μόνα τους: Η πολιτική (της Μεταπολίτευσης) απέτυχε! Το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι απαξιωμένο από την κορφή ως τα νύχια. Η απαξίωση αυτή πάντως δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της ανικανότητάς του να διαχειριστεί τα μεταπολιτευτικά δεδομένα της Ελλάδας. Η διάβρωση της πολιτικής, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, είναι συνάμα καταχθόνιο έργο εγκάθετων δυνάμεων που δρουν στο σκοτάδι με μακρόπνοο σχέδιο άλωσης της εξουσίας, αλλά στο προσκήνιο μεταχειρίζονται ελκυστικές μεν, παραπειστικές δε θεωρίες για να προπαγανδίσουν τον «από μηχανής θεό» που τάχα θα μας σώσει εξ ουρανού. Μετέτρεψαν την «ουφολογία» σε Ελληνολατρεία και ασχολούνται με αυτήν κάποιοι ανελλήνιστοι, οι οποίοι οικειοποιήθηκαν τον Ελληνοκεντρικό χώρο χωρίς να έχουν την ελάχιστη σχέση με την αρχαία ή τη νέα Ελληνική Φιλοσοφία. Η πιο φωναχτή και η πιο αξιοσημείωτη από αυτές τις κινήσεις επιχειρεί την απαλλαγή του Χριστού από τα Εβραϊκά του στοιχεία και την αναγόρευσή του σε Έλληνα, προπαγανδίζει την ταύτισή του με τον (σύγχρονο του Χριστού Έλληνα φιλόσοφο και όντως θεϊκό) Απολλώνιο Τυανέα, ώστε να στηθεί μια νέα «Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών» και ένας νέος Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός με νέο Θεό τον Απολλώνιο Τυανέα - Χριστό. Οι τύποι ετοιμάζουν και ονειρεύονται μια νέα (όμως, αυτή τη φορά) "πεφωτισμένη" δικτατορία ...;

Είναι συλλογική δημαγωγία και αισχίστου είδους ομαδικός λαϊκισμός η ολοένα και εντονότερη παραφιλολογία για τον μισθό του βουλευτή. Είμαστε «φτηνοί στο λάδι και ακριβοί στο ξύδι». Λες και θα λύναμε πραγματιστικά ή συμβολικά το πρόβλημα της Ελλάδας, εάν ο βουλευτής πληρωνόταν με το μισθό του ιδιωτικού υπαλλήλου ή - πολύ καλύτερα γι' αυτούς τους ιεροκήρυκες - αν ο βουλευτής δεν πληρωνόταν καθόλου και ζούσε από το χαρτζιλίκι του μπαμπά. Είναι νοσηρή αυτή η κριτική. Εκφράζει το πρόβλημα ορθοκρισίας του λαού, παρά το πρόβλημα αναξιότητας των πολιτικών. Στο υπόβαθρο αυτής της αρρωστημένης κριτικής, όταν δεν βρίσκεται ο υποχθόνιος σκοπός για την κατάργηση της Δημοκρατίας, υποκρύπτεται η μεταφυσική αντίληψη ότι θα κατέβουν οι θεοί στη γη για να σώσουν την ανθρωπότητα, σε κάθε περίπτωση περιέχεται η μετάθεση ευθυνών και η ανεύρεση εξιλαστήριων θυμάτων, με παράλληλη αθώωση της πλειονότητας των ενόχων. Το μένος εναντίον της βουλευτικής αποζημίωσης και κατά του αριθμού των βουλευτών προέρχεται από παράφρονες, διακινείται όμως από αφελείς. Έχουν τον κρύφιο και δόλιο σκοπό τους, όσοι διακινούν ή, μάλλον, όσοι σπέρνουν ιδέες περί μείωσης του μισθού και μείωσης του αριθμού των βουλευτών, πρωτίστως δε όσοι εξαντλούν τον καταγγελτικό τους λόγο σ' αυτή την μικρόψυχη υπόθεση, η οποία στο κάτω - κάτω της γραφής αποτελεί παρωνυχίδα.

Σιχαίνονται κάποιοι την ιδέα ότι η Δημοκρατία έχει ένα κάποιο τίμημα και αδυνατούν ν' αντιληφθούν ή να δεχτούν ότι αυτό το τίμημα αποτελεί ανάχωμα στην δικτατορία. Όμως σ' αυτό ακριβώς συνίσταται η ενόχληση και η οργή τους. Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος είναι θεμελιακή προϋπόθεση για να τεθούν στην κοινωνία οι δικές τους καταχθόνιες παρακαταθήκες. Η προπαγάνδα αυτή αφορά την απόκρυψη των αληθινών ενόχων και των αληθινών ληστών. Πέραν αυτού, με την απαξίωση του βουλευτή, οδηγούμαστε νομοτελειακά στην αποδοχή, αν όχι στην ιδεολογία της δικτατορίας που ετοιμάζεται.

«Δεν κουτσάθηκε η γίδα από το κέρατο», πατριώτες. Είναι ηλίθιο, αλλά και εθνικά επικίνδυνο, σίγουρα είναι και ύποπτο, ότι την ρητορική σας και την πρότασή σας για διάσωση της χώρας την ξεκινάτε από «αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα», δηλαδή τους πολιτικούς. Σοβαρά; Αυτοί δημιούργησαν το πρόβλημα; Δηλαδή ...; δεν το δημιούργησαν οι παπάδες το πρόβλημα; Δεν το δημιούργησαν οι Εβραιοκρατούμενες Τράπεζες το πρόβλημα; Δεν το δημιούργησαν (από ιδρύσεως του κράτους ακόμα) οι δανειστές; Αλλά ...;πώς να το ξέρουν αυτό οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν δανείστηκαν ποτέ, χωρίς την εγγύηση του σταθερού και ασφαλούς μισθού τους;

Δεν χρεοκόπησαν μόνο η Πολιτική και οι Πολιτικοί. Χρεοκόπησαν οι Τράπεζες. Χρεοκόπησε και η Εκκλησία. Χρεοκόπησε ο Πολιτισμός. Όλων - και των τεσσάρων αυτών μεγεθών - οι αξίες χρεοκόπησαν. Γιατί όμως δεν ακούω άχνα γι' αυτούς; Ή, μάλλον, γιατί ακούω ψιθύρους, όχι όμως φωνές; Εσείς, διαπρύσιοι κήρυκες της μείωσης του μισθού του βουλευτή και της μείωσης του αριθμού των βουλευτών, γιατί, κύριοι, δεν ακούγεστε πουθενά, δεν ακουστήκατε ποτέ εναντίον του ιερατείου, εναντίον των ντόπιων και των διεθνών τραπεζιτών, εναντίον της σήψης και της διαφθοράς στον αθλητισμό και την Τέχνη; Γιατί δεν συγκρούεστε δημόσια μ' αυτούς; Γιατί γράφετε μόνο ανωνύμως στο Διαδίκτυο και απειλείτε όσους αμφιβάλλουν για την ορθότητα των απόψεών σας; Γιατί μπαπαλίζετε εκ του ασφαλούς; Πού είναι η αντρειά σας; Γιατί δεν δημοσιοποιείτε την καταγγελτική σκέψη σας επωνύμως;

Είστε όμως πρώτοι και καλύτεροι στην ρητορεία εναντίον της Βουλής και των βουλευτών... Είχε κι άλλα έξυπνα παιδιά σαν εσάς η μάνα σας;

Θα μπορούσαμε να περιγράφουμε έτσι αμέτρητα γεγονότα και τελειωμό να μην έχει. Αλλά το ζήτημα πλέον για την στιγμή αυτή, κατά την οποία απαιτείται επείγουσα χειρουργική επέμβαση, δεν είναι η αναζήτηση των κλεφτών και των ατίμων ή όλων αυτών που βίασαν και ατίμασαν το σώμα της μάνας τους, αυτό είναι το αυριανό έργο της Ελλάδας που ΘΑ διασωθεί, δεν είναι έργο αυτής εδώ της Ελλάδας που ημιλιπόθυμη και αβοήθητη απ' όλους πασχίζει να ξεζαλιστεί από την βαθιά νάρκωση και την ύπνωση, στην οποία περιέπεσε. Το λέμε αυτό και έχουμε κατά νου ότι δεν είναι καν βέβαιο ότι υπάρχει ακόμα λογικός πολίτης σ' αυτόν τον τόπο για ν' ακούσει μια σώφρονα φωνή και να μην κάνει (όπως έκανε μέχρι τώρα) του κεφαλιού του. Είναι πια τόσο χυδαία τα πράγματα και τόσο βάρβαρα που η πιο σοφή κουβέντα θα ριφθεί σαν αποφάγι στα σκυλιά. Όμως έχουμε χρέος να καταθέσουμε τον λόγο αυτό με την ελπίδα ότι κάτι θα σκιρτήσει στα σωθικά του αναγνώστη και, τελικά, κάτι θα γίνει ...;

 

Η Ελλάδα έζησε και οι γενιές της αντρώθηκαν από ιδρύσεως με τα κακόγουστα παραμύθια που κατασκεύασαν οι ιδρυτικοί της εγκέφαλοι νωρίς - νωρίς για να τα φυτέψουν στους άδειους εγκεφάλους των νεοελλήνων. Ένα απ' αυτά τα παραμύθια είναι ότι το Ελληνικό πνεύμα διασώθηκε (και παραδόθηκε στους σύγχρονους Έλληνες) από την Εκκλησία. Έχοντας ανάγκη να κατασκευάσουν τους ιδεολογικούς μύθους του νέου κράτους, απέκρυψαν συνειδητά ότι στην Εκκλησία (και στην λεγόμενη Βυζαντινή αυτοκρατορία, που ήλεγχε ιδεοληπτικά η Εκκλησία) ο Ελληνισμός οφείλει την συρρίκνωση, τον αφανισμό και όχι την διάσωσή του. Υπολογίζεται ότι είκοσι εκατομμύρια Έλληνες σφαγιάστηκαν επί Κωστάντιου, οι περισσότεροι εξ αυτών στο σφαγείο της Σκυθόπολης (εκεί που σήμερα βρίσκεται η Ισραηλινή πόλη Beth Sian) μόνο και μόνο επειδή αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν «τα είδωλα». Το «κρεουργείον», όπως το αποκαλεί ο Ροΐδης, επινόησε και οργάνωσε (μαζί με κάποιον Παύλο) ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Γεώργιος. Όσοι Έλληνες αρνούνταν τον χριστιανισμό, επί είκοσι χρόνια, τους έψηναν στη σχάρα, τους έβραζαν στο λάδι, τους τεμάχιζαν ...;

Το ανθελληνικό έργο του Κωστάντιου (337 - 361 μ.Χ. δευτερότοκου γιου του Κωνσταντίνου, τον οποίο η Εκκλησία εορτάζει ως άγιο) ολοκλήρωσαν οι επόμενοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης, αγριότεροι δε εξ αυτών ήταν ο Θεοδόσιος και ο Ιουστινιανός. Θα ήταν δε άξιο σχολιασμού αλλά και αφετηρία προβληματισμού το γεγονός, ότι επί πεντακόσια ολόκληρα χρόνια οι Ρωμαίοι, αν και κατακτητές της Ελλάδας, σέβονταν και τιμούσαν τους Έλληνες, τους προσελάμβαναν ως δασκάλους των παιδιών τους, μετά το διάταγμα των Μεδιολάνων όμως και ιδίως μετά την λεγόμενη "Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας" το 325 μ.Χ. υπό την καθοδήγηση των ιεραρχών, μέχρι και την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, μετατράπηκαν σε ανηλεείς δημίους των Ελλήνων ...; 

Παρ' όλ' αυτά ο υπόδουλους (στους Ρωμαιοχριστιανούς) Ελληνισμός δεν χάθηκε. Παρά τις σφαγές, τις διώξεις, τις δημεύσεις περιουσιών, το κλείσιμο των Ελληνικών Σχολών, την ισοπέδωση των Ελληνικών ναών, τα λεηλασία και το σπάσιμο των μνημείων και των τεχνουργημάτων, περνάει μεν στο περιθώριο, αντιστέκεται δε μυστικά και φτάνει μέχρι τον δέκατο αιώνα στην Κρήτη, όταν συντρίβεται από τον Νικηφόρο Φωκά, ο οποίος δήθεν εξανδραπόδισε τους Άραβες, σφάζοντας 270.000 γενναίους Ελληνολάτρες Κρητικούς, αλλά και μέχρι τον Γεώργιο Γεμιστό ή Πλήθωνα στο Μιστρά, πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Αν είναι να μιλάμε για «Κρυφό Σχολειό», θα έπρεπε να μεταθέσουμε τον χρόνο της λειτουργίας του από την Τουρκοκρατία στην πρότερη Ρωμαιοκρατία (ή Βυζαντινοκρατία, για να συνεννοούμαστε) και στη θέση του παπά να τοποθετήσουμε τον Έλληνα (εξόριστο στον τόπο του) δάσκαλο. Υπάρχει άλλωστε ένα χαρακτηριστικό μυθιστόρημα του χριστιανοπρεπούς Παπαδιαμάντη που αναφέρεται στις μυστικές ιερουργίες του Πλήθωνος. Υπάρχουν ικανά ιστορικά στοιχεία που μαρτυρούν ύπαρξη σθεναρών Ελληνικών κοινοτήτων στο Μιστρά, στη Σπάρτη, αλλά και αλλού, μέχρι τα χρόνια της άλωσης. Αυτές οι ομάδες Ελληνοφρόνων εξοντώθηκαν στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας, όχι από τους Τούρκους, αλλά από το Ορθόδοξο ιερατείο. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός περιοδεύοντας στην υπόδουλη χώρα έλεγε ότι «εμείς είμαστε χριστιανοί, δεν είμαστε Έλληνες ...;». Έχτισε, λέει, σχολεία! Είναι αληθές. Όχι όμως για να μαθαίνουν τα Ελληνικά γράμματα οι Ελληνόπαιδες. Έχτισε τα σχολεία για να διδάσκονται τα «γράμματα του Θεού». Επομένως, δεν απαγόρευε κανείς Τούρκος τα σχολεία, δεν υπήρχε λόγος να πάνε «νύχτα, με το φεγγαράκι» στον παπά ...;

Λοιπόν, ο παπάς - δάσκαλος ποτέ δεν διώχθηκε από τον Τούρκο, είχε όλα τα προνόμια και μάλιστα στο φως της ημέρας. Γιατί να καταφύγει στο «Κρυφό Σχολειό» κατά τη νύκτα; Αυτός που έπρεπε να καταφύγει στο «Κρυφό Σχολειό» τη νύχτα ήταν ο σκλάβος Έλλην. Για να διδαχτεί τα αρχαία πράματα, την γνώση των προγόνων. Και να ένα παράδειγμα:

Ο μαθητής του Πλήθωνος Ιουβενάλιος το 1449 "περιόδευσε σε μοναστήρια, ξενώνες, πανηγύρια και εκφωνούσε πύρινους λόγους, στους οποίους κατηγορούσε την πολιτεία και την Εκκλησία για διαφθορά, διέδιδε τις διδασκαλίες (σ.σ. για επιστροφή στην αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία) του Πλήθωνος και το νέο πολιτειακό σύστημά του. Καταδιώχτηκε και θανατώθηκε δια πνιγμού, κατόπιν εντολής του Γεννάδιου Σχολάριου".

Όπως προκύπτει από επιστολή του ίδιου του Γεννάδιου προς τον αρχιεκτελεστή του Ιουβενάλιου, οι δήμιοι - στο όνομα του Χριστού - του έσπασαν τις αρθρώσεις, του έκοψαν τα αυτιά, τη γλώσσα, και έτσι κουτσουρεμένο τον πέταξαν στη θάλασσα να πνιγεί.

Αυτός ο μεγάλος Χριστιανός και άξιο τέκνο της Ελληνοχριστιανικής Ορθοδοξίας, η οποία τάχα μου διέσωσε τα Ελληνικά γράμματα, ο Γεννάδιος Σχολάριος, τον οποίο η Εκκλησία τιμά βεβαίως, ήταν τότε στην Κωνσταντινούπολη αρχιδικαστής και μετέπειτα ο εκλεκτός του Μωάμεθ, με την εντολή του οποίου έγινε ο πρώτος μετά την άλωση πατριάρχης ...;

Αλλά σάμπως ήταν μόνο πριν την άλωση της Πόλης το κυνήγι του Έλληνα; Τότε δηλαδή που - υποτίθεται - είχε επέλθει ο εξελληνισμός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας; Όχι βέβαια! Και στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αλλά και μετά την εκδίωξη των Τούρκων, με την σύσταση αυτού εδώ του δικού μας κράτους, δεν ήταν μονάχα ο Καποδίστριας που δολοφονήθηκε, επειδή προσπάθησε να το οργανώσει πάνω στα πρότυπα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, ο οποίος οφειλόταν στην Ελληνική μετάγγιση, επί Πλήθωνος. Το μετεπεναστατικό ιερατείο, ακλόνητο διαχρονικά στην ηγετική του θέση, χρησιμοποιώντας και καθοδηγώντας την εκάστοτε "κοσμική εξουσία" (ώστε το ίδιο να βγαίνει πάντοτε αθώο του υποκινούμενου εγκλήματος) κυνήγησε κάθε αντίθετη με το ιερατείο φωνή και με την κατηγορία του αιρετικού εξόντωνε συστηματικά κάθε αντιρρησία συνείδησης, όπως έκαμε κατά τις πρώτες δεκαετίες της ελεύθερης Ελλάδας και μ' εκείνο το ανήσυχο πνεύμα που λεγόταν Θεόφιλος Καΐρης ...;

Ο Έλληνας που ήθελε να μάθει στα παιδιά του τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ γράμματα, διωκόταν αγρίως, δημευόταν η περιουσία του, να μη μπαίνουμε σε περισσότερες λεπτομέρειες τώρα, αυτός ήταν ο κυνηγημένος, ο Έλληνας πήγε στο «Κρυφό Σχολειό», αλλά δεν είχε δάσκαλο τον παπά, όπως είπαν, οικειοποιούμενοι ακόμα μία φορά τα πάντα και γυρίζοντας ανάποδα την αλήθεια, είχε δάσκαλο τον κάθε ανώνυμο Πλήθωνα, έτσι, ναι ΕΤΣΙ και μόνο έτσι διασώθηκε ο Ελληνισμός. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν «Κρυφά Σχολειά», για να μαθαίνουν τα Ελληνικά γράμματα τα παιδιά μας: Μέχρι πρότινος δεν γινόταν καν δεκτό στο σχολείο το παιδί του Έλληνα γονιού που δεν βαφτίστηκε από παπά! Ακόμα σήμερα, όσοι Έλληνες βαφτίζουν τα παιδιά τους, διώκονται από τον παπά, εάν θέλουν να δώσουν «ειδωλολατρικό όνομα», δηλαδή Ελληνικό όνομα στο παιδί! Δεν είναι διωγμός των Ελλήνων αυτό; Δεν είναι διωγμός της «Ελλάδας» εναντίον των Ελλήνων; Είναι! Για να μάθει (Ελληνικά) γράμματα αυτό το παιδί, δεν θα έπρεπε τάχα να μαθητεύσει σε «Κρυφό Σχολειό»; Ναι. Βεβαίως.

Ευτυχώς, που καμιά φορά ...; «μαζί με τον βασιλικό, ποτίζεται κι η γλάστρα»! Για χάρη των λαθρομεταναστών που πολιτογραφούνται Έλληνες, για χάρη δηλαδή της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που ονειρεύονται οι αρχόντοι, το Ελληνικό Σχολείο κάνει δεκτά πλέον ακόμα και παιδιά που οι γονείς τους δήλωσαν το όνομά τους στο Δημαρχείο ...;  Έτσι λύθηκε το θέμα. Από σπόντα! Καταλαβαίνετε; Από σπόντα! Ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα δεν λύθηκε για χάρη την Ελλήνων, αλλά για χάρη των Πακιστανών, των Νιγηριανών, των Αλβανών ...; Γεγονός για το οποίο δεν φταίνε βεβαίως αυτοί οι καημένοι! Φταίει όμως η Ελληνική κυβέρνηση. Φταίνε ΟΛΕΣ οι Ελληνικές κυβερνήσεις. ΑΥΤΗ είναι η κατάντια μας, αυτός είναι ο αυτοσεβασμός και η αυτοεκτίμησή μας ή μάλλον, αυτή την άθλια μεταχείριση επιφυλάσσουν για τους Έλληνες αυτά του ζούδια που κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Και μετά ...; περιμένουμε προκοπή ...;

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος κατασκεύασε το μεγάλο παραμύθι του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού για ν' απαντήσει στον Φαλμεράιερ. Αλλά η διάσωση του Ελληνισμού οφείλεται αποκλειστικά στην Ελληνική γλώσσα και όχι στην Εκκλησία. Αν διασώθηκε ο Ελληνισμός, είναι επειδή η Εκκλησία, από ιδρύσεώς της ακόμα, είχε απόλυτη ανάγκη την Ελληνική γλώσσα. Να θυμίσουμε ότι, όταν ο Χριστιανισμός διαδιδόταν στην αχανή τότε Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, παντού μιλούσαν Ελληνικά, όπως σήμερα ο κόσμος μιλάει Αγγλικά και είναι αγράμματος χωρίς αυτά, δε μπορεί να πάει πουθενά πέρα από την τρύπα του. Ο Χριστιανισμός χρησιμοποίησε την Ελληνική γλώσσα για την αχανή διάδοσή του, ο Χριστιανισμός χρωστάει στον Ελληνισμό και όχι  ο Ελληνισμός στον Χριστιανισμό, καθώς υποστηρίζουν. Κατ' ανάγκη επομένως διασώθηκε το ελάχιστο εκείνο τμήμα της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας που λειτούργησε από σύμπτωση ως σανίδα σωτηρίας για την διάσωση της Ελληνικής γλώσσας και μέσω αυτής του Ελληνισμού γενικότερα ...; Έχει γραφτεί, ότι «χωρίς τον Μεγαλέξανδρο που διέδωσε την Ελληνική γλώσσα, δεν θα υπήρχε Χριστιανισμός» ...; Και είναι σωστό.

Αυτήν τη μοναδική και θεϊκή γλώσσα λοιπόν διατήρησε η Εκκλησία, το έκαμε από ιδιοτέλεια αυτό, όχι από αγάπη ή σεβασμό. Το έκαμε, επειδή ήθελε ένα υποζύγιο. Και για την διάδοσή της δεν είχε καλύτερο όχημα από την Ελληνική γλώσσα. Γι' αυτό και δεν απαλλάχτηκε ποτέ από αυτό το πρωτογενές της σύνδρομο, ήταν αναγκασμένη να σεβαστεί στο ακέραιο αυτό το «ειδωλολατρικό πράμα» που σιχαινόταν περισσότερο από κάθε τι, αυτός είναι ο ουσιαστικός λόγος που επιμένει στην «γλώσσα των ευαγγελίων» και - σε ό,τι αφορά την Εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη, της «μετάφρασης των εβδομήκοντα» - δεν τολμά να χρησιμοποιήσει τη νεοελληνική στη λειτουργία της, δεν έχει και καμία όρεξη επ' αυτού. Είναι τερατώδες ψέμα και αισχρή οικειοποίηση της παλαιάς εκείνης ισχύος της Ελληνικής γλώσσας, ότι τάχα η Ελληνική γραμματεία (δηλαδή ο Ελληνισμός) διασώθηκε από τους καλογέρους των μοναστηριών. Αλήθεια, θα έδιναν διαταγή στους μαχαιροβγάλτες καλόγερους του Αλάριχου οι δυνάστες της Κωνσταντινούπολης, διατυπωμένη με το μοχθηρό εκείνο «εις έδαφον φέρειν», θα έσπαγαν τα αγάλματα, θα ισοπέδωναν τους ναούς, θα έσφαζαν τους Έλληνες, θα έκλειναν τις Φιλοσοφικές Σχολές, γεγονότα πέραν πάσης ιστορικής αμφιβολίας, θα καταργούσαν τους Ολυμπιακούς αγώνες, όλα αυτά σύμφυτα της Ελληνικής γλώσσας, αλλά θα διατηρούσαν (από σεβασμό και αγάπη, λέει) τα γραπτά μνημεία της αρχαιότητας; Ποιος επιτήδειος επιχειρεί να πείσει ποιους αφελείς; Έχουμε σήμερα στην διάθεσή μας μόνο το 3% της αρχαιοελληνικής γραμματείας. Θα πρέπει τάχα να χρωστάμε ευγνωμοσύνη γι' αυτό το 3% στην Εκκλησία; Άντε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σε τινές εκ των ρασοφόρων, ατομικά, όχι στο σύνολο! Όχι στην ηγεσία της Εκκλησίας, όχι στο ανθελληνικό δόγμα της. Ποιοι διέσωσαν τα Ελληνικά συγγράμματα; Μήπως οι παπάδες που ακόμα σήμερα αρνούνται να βαφτίσουν τους Ελληνόπαιδες, αν οι γονείς και οι νονοί επιθυμούν να δώσουν "ειδωλολατρικό" όνομα στα παιδιά τους; Αυτοί τάχα τίμησαν τον Πλάτωνα, τον Εμπεδοκλή, τον Θαλή και διέσωσαν τα έργα τους, αυτοί, που δεν θέλουν ν' ακούνε ούτε τα ονόματά τους;

Λοιπόν, το υπόλοιπο (κατεστραμμένο) 97% το γνωρίζουμε από έμμεσες αναφορές και με συνδυασμούς των διασωθέντων θραυσμάτων, αν και μπορεί ένα μέρος των θραυσμάτων αυτών να ανασυσταθεί, για να μας δώσει το μήνυμα ότι διασώθηκε μόνο εκείνο το κομμάτι που ήταν "ακίνδυνο", εκείνο δηλαδή που δεν απειλούσε το δόγμα της Εκκλησίας ...;

Επιπροσθέτως σ' αυτά θα σημειώσουμε και ότι η διαδεδομένη όσο και ανέγγιχτη μέχρι σήμερα «πολιτική θεωρία» που λέει ότι «η Ορθοδοξία αποτέλεσε τον συνεκτικό κρίκο του Ελληνισμού επί Τουρκοκρατίας», άρα πρέπει να της χρωστάμε ευγνωμοσύνη, είναι επίσης αναληθής. Ο μόνος συνεκτικός κρίκος του Ελληνισμού ήταν η ΓΛΩΣΣΑ. Τίποτε άλλο!

Το ιδεολόγημα του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού θεμελιώθηκε πάνω στην απατηλή θεωρία ότι η Εκκλησία εξάγνισε το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, το απήλλαξε από την επάρατη ειδωλολατρία και οδήγησε πνευματικά το έθνος στην αγκάλη του μόνου αληθινού Θεού, του Γιαχβέ, υιός του οποίου μονογενής ήτανε τάχα ο Χριστός. Μόνο που αυτός ο Ένας και ο Μόνος Αληθινός Θεός ήταν Εβραίος, ήταν ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ και του Μωυσή. Όλοι απόγονοι του Αδάμ. Εβραίοι και Έλληνες απόγονοι του Αδάμ! Άρα οι Εβραίοι που διατήρησαν τις παρακαταθήκες του Αδάμ, είναι ο εκλεκτός λαός που είναι προορισμένος εκ Θεού να κυριαρχήσει στον κόσμο, ενώ οι Έλληνες που ξέχασαν τις παρακαταθήκες αυτές και έγιναν ειδωλολάτρες, πρέπει να υποταχθούν στον περιούσιο αυτόν λαό. Τώρα οι Ελληνόπαιδες του νέου Ελληνικού κράτους έπρεπε να κατηχηθούν στην άποψη ότι η Ελληνική Ιστορία είναι Μυθολογία, την οποία δεν έπρεπε φυσικά να διδάσκονται για να μην χάσουν τον δρόμο τους προς τον μόνο αληθινό Θεό. Έτσι οι ρασοφόροι διάδοχοι του Σουλτάνου επέβαλαν στα Ελληνικά σχολεία την διδασκαλία των πατριαρχών του Ισραήλ. Και τότε, δηλαδή όλες αυτές τις δεκαετίες που πέρασαν, η στουμπωμένη και «κουτουπωμένη» Ελληνική ψυχή διχάστηκε ανάμεσα στην φυσικότητά της και την ψευδεπίγραφη ταυτότητά της. Έτσι διχασμένη ανάμεσα στη Φύση της και τη Σκλαβιά της, έχασε την φυσικότητα της έκφρασής της, δηλαδή την αρμονία και το κάλλος, την ευγένεια και την υψηλοφροσύνη, η νέα Ελληνική γλώσσα έγινε ανάπηρη, έχασε την φυσικότητα και αμέσως μετά την αυτοεκτίμησή της, έχασε την αυτοπεποίθηση, την ανδρεία και την αρετή της, ούτε καν οι συγγραφείς της δεν θέλουν να γράφουν σ' αυτήν, επειδή, λέει, είναι μικρή γλώσσα και τους εμποδίζει να γίνουν διάσημοι ...;

Είναι άραγε τυχαίο ότι η λεγόμενη «νεοελληνική γλώσσα» έχει διάρκεια ζωής μόνο μερικές δεκαετίες; Όχι, δεν είναι τυχαίο! Διατηρήθηκε ζωντανή επί αιώνες, λαϊκή μεν, υπέροχη δε, ακούστε την στα (γνήσια και όχι στα νόθα) Δημοτικά τραγούδια, πολύ κοντά στην αρχαία μάνα της, πέρασε σχεδόν αλώβητη μέσα από την Τουρκοκρατία, όμως αμέσως μετά τη δήθεν απελευθέρωση της Ελλάδας, η Ελληνική γλώσσα έχασε τους ακρογωνιαίους λίθους της και εξέπεσε σ' εκείνη την άθλια «μαλλιαρή», την οποία το ΚΚΕ προπαγάνδισε ως τεκμήριο λαϊκότητας και προόδου! Ε, λοιπόν, ναι, έγινε επίθεση εναντίον της γλώσσας μας, δεν είναι ψύχωση να το πιστεύει κάποιος, αυτή ήταν η πρώτη οργανωμένη συνωμοσία εναντίον του νέου Ελληνισμού και απέδωσε το εγχείρημα ...; Πόσες άλλες χώρες στον κόσμο, πλην της Ελλάδος, ταλαιπωρήθηκαν από «γλωσσικό ζήτημα»; Σε ποια άλλη χώρα ετέθη τέτοιο θέμα; Απ' όσο γνωρίζουμε, σε καμιά! Γιατί εμείς; Γιατί σ' εμάς; Ποιοι και γιατί υποδαύλισαν αυτή την διαρκή διαμάχη; Ποιοι συντηρούν αυτή την ιδέα ισοπέδωσης των ι, υ, η, ει, οι, ποιοι θέλουν, γιατί θέλουν να γίνουν όλα μια μαγκουρίτσα: "ι"; Ποιοι συντηρούν αυτό το μένος εναντίον των τόνων και των πνευμάτων; Και πώς έγινε τόσο γρήγορα τόσο μεγάλη "εξέλιξη" της γλώσσας από την καθαρεύουσα στη μαλλιαρή; Επιστημονικά δεν στέκει, είναι πολύ μικρός ο ιστορικός χρόνος για μια τέτοια "εξέλιξη"! Φως φανάρι, ότι έγινε οργανωμένα, επιβλήθηκε, ήταν μια καλά οργανωμένη εμβολή, πέρασε μέσα από τα μαζικά σχολεία και νάτη ...; Και επιβλήθηκε, επειδή εξυπηρετούσε κρύφιους σκοπούς, σκοπούς άλωσης και εξόντωσης του Ελληνισμού. Ναι, επιβλήθηκε, επειδή χρειαζόταν η άρχουσα τάξη την καλλιέργεια του μηδενισμού, του εκμαυλισμού των νέων, της ραθυμίας του λαού, έπρεπε να τρωθεί και να εξουδετερωθεί η αρετή της φιλοπονίας..

Για την επιβεβαίωση του (υπερβολικού θα πει κάποιος) ισχυρισμού θα παραθέσουμε σ' αυτό το σημείο ένα απόσπασμα από την "Γένεση της τραγωδίας" που έγραψε ο (τόσο παρεξηγημένος) Νίτσε το 1872, πριν από 138 χρόνια, όπου ο μεγάλος Γερμανός στοχαστής (1844 - 1900) έγραφε:

"Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή) ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος; Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ' αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα!".

Συνοπτικά θα σημειώσουμε ακόμα ένα επιχείρημα για την ορθότητα των παραπάνω κρίσεων: Οι Έλληνες που μετανάστευσαν (είναι άλλη μία Ελλάδα στην ξενιτιά) σε όποια χώρα και αν πήγαν για δουλειά, με ό,τι νόμους κι αν βρήκαν εκεί που πήγαν, με ό,τι καθεστώς, στην Αμερική ή στο Κονγκό, πήγαν πένητες, πειναλέοι, ζήτουλες, κι έγιναν πλούσιοι, πανίσχυροι, μεγιστάνες. Όσοι όμως έμειναν σ' αυτόν τον τόπο, δεν σήκωσαν ποτέ κεφάλι, δεν πρόκοψε κανείς, ούτε ο ευφυέστερος όλων, πρόκοψε κάπως μονάχα ο επιτήδειος, ο καπάτσος, ο ξερόλας, ο πρατσαπρούτσας, ο αυθάδης, ο θρασύς, ο δήθεν. Γιατί συνέβη, γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι Έλληνες μεγαλουργούν σε όποιο καθεστώς, με όποιους νόμους, σε όποια χώρα της γης, στην Αμερική, την Αυστραλία, την Αφρική, εκτός από την ίδια τους την πατρίδα; Γιατί λοιπόν όσοι μένουμε στην πατρίδα, είμαστε όλοι για τα μπάζα; Επειδή, πατριώτες, είμαστε ανάπηροι πνευματικά από τα γεννοφάσκια μας και την αναπηρία αυτή μπορούμε να την αποσείσουμε μόνο αν απομακρυνθούμε από την εστία μόλυνσης, μόνο αν ξενιτευτούμε. Δεν θα δούμε Θεού πρόσωπο, όσο συνεχίσουμε να στέλνουμε τα παιδιά μας σ' ένα τέτοιο σχολείο, όπου μολύνονται από την Εβραΐλα του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Αλλά τι να κάνουμε; Να πάρουμε τα βουνά και να γίνουμε τσοπαναραίοι, αλλά Έλληνες αληθινοί, όπου για να μάθουμε ανάγνωση και γραφή, για να μάθουμε «τα Ελληνικά γράμματα, του Θεού τα πράματα», θα πρέπει να επιστρέψουμε στο «Κρυφό Σχολειό» του Γεωργίου Γεμιστού ή Πλήθωνος; Ίσως ...;

Έτσι διχασμένοι ανάμεσα στον έρωτα και την ενοχή, ανάμεσα στο κάλλος και το χυδαίο, έτσι πνιγμένοι από την συκοφαντημένη τους ομορφιά, έτσι ευνουχισμένοι οι Έλληνες, έτσι ευνουχισμένοι πνευματικά οι κάτοικοι αυτού του κρατιδίου που όλως παραδόξως ονομάστηκε Ελλάς (φταίει μάλλον το «οικόπεδο») δέχτηκαν σχεδόν αδιαμαρτύρητα την Αμερικανοκίνητη Χούντα του '67 (αφού - πλην ελαχίστων γνησίων περιπτώσεων - ποτέ δεν επαναστάτησαν εναντίον της, ακόμα και το Πολυτεχνείο δεν ήταν τόσο αυθόρμητο όσο πιστεύαμε) κι έτσι ανήμποροι να κατανοήσουν τα δρώμενα, έτσι ανίκανοι να διακρίνουν τους πειρασμούς της ευμάρειας, έτσι απρόθυμοι να διαλογιστούν και να υπολογίσουν τις συνέπειες της ατομικής και της συλλογικής αφροσύνης, έτσι ανίκανοι να μαντέψουν τις συνέπειες του αριβισμού και της περιχαράκωσης σε κόμματα ή της μηχανιστικής αφοσίωσης σε πολιτικά ή θρησκευτικά δόγματα, έτσι μαγεμένοι από τα ουρί του κρατικού παραδείσου επιδόθηκαν στο λάδωμα, στην ιδεολογία της «πίσω πόρτας», στο ρουσφέτι και τη λούφα, ου μην αλλά και της μίζας, του εύκολου πλουτισμού και της αφασίας, έτσι ανάξιοι να συλλογίζονται ελεύθερα, διεφθαρμένοι, απάτριδες, αμνήμονες, μαλθακοί, άξεστοι, ανελλήνιστοι, βάρβαροι, έτσι αμαθείς, απαξίωσαν και ευτέλισαν ό,τι ωραίο πάσχιζε να φυτρώσει μέσα στην έρημο, έτσι άθλιοι, έπεσαν άβουλα θύματα στις σειρήνες του καταναλωτισμού, οδηγήθηκαν στο κρεματόριο των υπερκρατικών δανειστών σαν πρόβατα για σφαγή το 2010.

Κοιτάτε γύρω σας, πατριώτες, να δείτε και ν' ακούσετε. Μετά πείτε: Τι θα διαπιστώσετε ως αποτέλεσμα όλων αυτών ή των άλλων, που χάριν συντομίας αφήνουμε στην άκρη;

Θα δείτε τις αγριεμένες από τη στέρηση της ηδονής φάτσες των κοιλιόδουλων παπάδων, θα δείτε τα «τικ» και τις στερεοτυπίες των πολιτικών, δείγμα παραβίασης του εσώτερου εαυτού τους για χάρη της μάταιης δόξας, θα δείτε την χαμένη φυσικότητα και των δύο αυτών εταίρων της εξουσίας, θα δείτε την επιτήδευση, το δήθεν, το στόμφο, το ύφος των σαράντα καρδιναλίων.

Οι νέοι μας ανοχύρωτοι από ιδέες και ιδανικά, παγιδευμένοι στις αντινομίες του μπάσταρδου πολιτιστικού μας μοντέλου, αντινομίες που τους κατασπαράσσουν σαν ύαινες κάθε μέρα και κάθε νύχτα, χωρίς οράματα προσωπικά, πολλώ δε μάλλον συλλογικά, οι νέοι αυτοί, το άνθος της φυλής, με άλλοθι την διασκέδαση, άντε την καλλιτεχνία ή την καλοπέραση, αναγορεύουν σε είδωλα εποχής τις πόρνες και τους πόρνους, τα νυμφίδια και τους κραγμένους κίναιδους, οι οποίοι δεν τους αρκεί να ασκούν ελεύθερα το δημοκρατικό δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, αλλά απαιτούν δια της τηλοψίας να γίνει τρόπος ζωής όλων ο δικός τους τρόπος ζωής, ο θεμελιωμένος στην ελαφρότητα και τον φραμπαλά, στην ανταλλαγή ζουμιών και το «πέρα βρέχει». Εμείς οι άλλοι, είμαστε «τσόλια». Οι κλωνοποιημένοι σκηνοθέτες της Ελληνικής τηλεόρασης λες και βγήκαν από τον σωλήνα του Ίαν Ουίλμουτ και παρουσιάζουν έκφυλους και θηλυπρεπείς τους πιο γαμάτους γκόμενους, τους εμφανίζουν ως αγαθομούνηδες μαλάκες ή γελοίες καρικατούρες αντρών, όλες τις γυναίκες τις παρουσιάζουν ως κατίνες του κερατά, σε κοινωνικές τάχα μου ιστορίες που δεν ξεφεύγουν ποτέ από τα όρια της κακόγουστης φάρσας, όπου ασχολούνται με τα χαζοχαρούμενα ερωτικά τους σε ένα απέραντο αχυρένιο λακριντί, ενώ κανείς απ' όλο αυτόν τον συρφετό δεν δουλεύει, αλλά - εν μέσω ποτών σε κολονάτα ποτήρια - ο σαλιάρης φακός εστιάζει σε γυμνές σάρκες που τάχα βογκούν από ψεύτικη ηδονή, κι εκεί πάνω καταμεσίς, «τους την πέφτουν» κάτι μαφιοζάκια της πλάκας και αυτοί τάχατες «καθαρίζουν» πιθηκίζοντες με αντριλίκι της πεντάρας.

Σ' αυτή τη χώρα χάθηκε το πρότυπο του ανδρός. Και της ανδρείας.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάπτωση ενός πολιτισμού από αυτόν που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα. Ο καθένας έχει την άποψή του, διεκδικεί το δημοκρατικό τάχα δικαίωμα να λέει την άποψή του και να τη μετατρέπει σε απρόσωπη στάση ζωής, χωρίς να υποψιάζεται ότι η ηλίθια άποψή του είναι δοτή, φυτεμένη στο άδειο κεφάλι του από άλλους, ανεπαίσθητα, ύπουλα, ψυχρά, συνωμοτικά, και κάθε άλλο παρά ηλίθιοι είναι αυτοί «οι άλλοι», κάθε άλλο παρά την ελευθερία του ατόμου ή του λαού επιθυμούν. Ελέγχουν τη μουσική παραγωγή του τόπου και επέβαλαν νέα μαζικά ήθη, νέα μαζική αισθητική, νέους χορούς, τίρι - τίρι, χωρίς καμιά καταγωγή, χωρίς κανένα συμβολισμό, ένα ολοστρόγγυλο τίποτα. Έκαμαν αστέρες με σουξέ τους καθυστερημένους και τα ψώνια για να δείξουν ότι πλέον δεν έχει σημασία το περιεχόμενο, αλλά το περιτύλιγμα. Ο σύγχρονος μαζάνθρωπος δεν έχει βούληση πια, ούτε αίσθημα, δεν έχει νου, γνώση, δεν έχει λογική, είναι έρμαιο των κατασκευασμένων κενών ειδώλων μιας χρήσης, αυτός ο λαός, αυτοί οι νέοι, δεν έχουν να πάνε κάπου, δεν έχουν προορισμό, ούτε στόχο, δεν έχουν μέλλον, βυθισμένοι άλλοτε στα ναρκωτικά και άλλοτε στις ιδεοληπτικές νευρώσεις, άλλοτε στην αφασία και άλλοτε στη παραίτηση, σέρνονται, έρπουν, δεν έχουν κουράγιο μήτε να κλάψουν, τα δάκρυά τους στέρεψαν κατά τις ατέλειωτες εκείνες νύχτες της αβάσταχτης μοναξιάς τους.

Μέσα σ' αυτό το κολασμένο σκηνικό καμία πολιτική πρόταση, καμία σοφή ιδέα, τίποτα, μα τίποτα δεν έχει νόημα, δεν έχει πέραση, καμιά πρωτοβουλία και καμιά αυτενέργεια, καμία κίνηση, κανένα Κίνημα δεν μπορεί να συμβεί, μέσα σ' αυτό το ασφυκτικό κλίμα κανένα ρεύμα, κανένας αέρας, ούτε καν αεράκι, δε μπορεί να φυσήξει! Ρωτούν υποκριτικά: Πού είναι η Διανόηση; Γιατί δε μιλούν οι πνευματικοί άνθρωποι; Μα, εδώ είναι η Διανόηση! Και βεβαίως μιλούν οι πνευματικοί άνθρωποι. Μιλούν και γράφουν. Αλλά δεν τους αναγνωρίζει κανείς. Δεν τους διακρίνει κανείς μέσα στο πλήθος. Δεν εγκαταλείπει κανείς τον εαυτούλη του για ν' ακούσει έναν άλλο, μιαν άλλη φωνή. Κουβεντιάζουν, συζητούν, όμως ακούει ο καθένας μόνο τη σκέψη του, κανείς δεν ακούει τη σκέψη του άλλου, των άλλων. Πώς να μιλήσει ο πνευματικός άνθρωπος, αν δεν τον ακούει κανείς; Αυτός δεν έχει ανάγκη να μιλήσει στον εαυτό του. Το έχει κάνει παλιά, μετά πέρασε στην άλεκτη σιωπή, εκεί όπου βασιλεύουν οι θεοί. Πώς να γράψει ο σοφός, αν δεν τον διαβάζει κανείς; Αυτός είναι συνήθως ταπεινός, ανεπιτήδευτος, φυσικός, απλός, λιτός, μοναχικός, απέριττος, γράφει δημόσια με τρόπο για ν' απορρίψει ο αναγνώστης τα λόγια του, επειδή μονάχα έτσι ερεθίζονται και ενεργοποιούνται οι εσωτερικοί κόσμοι των ανθρώπων και τότε κινείται η ανθρωπότης, μιλά μονάχα όταν τον ρωτούν. Και δεν θέλει να πείσει κανέναν για τις ιδέες του, αλλά τις καλλιεργεί στον αφύλαχτο κήπο του, τις έχει σε κοινή θέα, να μπορεί ο κάθε περαστικός να μπει και να πάρει. Άλλοι μπαίνουν και παίρνουν όσα λαχανικά και καρπούς χρειάζονται για να τραφούν, άλλοι μπαίνουν και παίρνουν όσα λαχανικά και καρπούς μπορούν να πουλήσουν για να κονομήσουν, άλλοι μπαίνουν και παίρνουν όσα λαχανικά και καρπούς μπορούν να τσαλαπατήσουν, έτσι, από συνήθεια ή από μένος. Κανείς όμως από τους λαβόντες δεν πληρώνει δραχμή. Λοιπόν, ο σοφός, ο πνευματικός άνθρωπος, ο λόγιος ή διανοούμενος, όπως τον λένε, σπανίως αναγνωρίζεται ως ιδιοκτήτης ή μάλλον (όχι ιδιοκτήτης, αλλά) καλλιεργητής του κήπου, δεν ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος, είναι σαν όλους τους άλλους, με τα βάσανα και τις έγνοιες, τις υποχρεώσεις και τις χρεώσεις όλων των άλλων, επειδή ποτέ δεν πρόδωσε την κοινωνική τάξη που τον γέννησε, αρνήθηκε εκατό φορές ν' ανέβει έστω ένα κοινωνικό σκαλοπάτι, όπως έκαμαν οι φίλοι και οι σύντροφοι, ακόμα και οι πιο θερμοί επαναστάτες μόλις τους δόθηκε η πρώτη ευκαιρία, είναι συνειδητά φτωχός, όπως ο Σωκράτης, αν και μπορούσε να γίνει πλούσιος κουνώντας το μικρό του δαχτυλάκι, όπως έκαμε ο Θαλής, για να δείξει στους άνοες ότι απλώς δεν ήθελε να είναι πλούσιος, έτσι δεν έγινε και δεν γίνεται, μένει αφανής, ανακάλυπτος, ανεξερεύνητος, έχει την ακατανόητη συνήθεια να καλλιεργεί τον κήπο του επί ματαίω, να έχει πάντα φρέσκα λαχανικά, για να είναι, όπως λέει, πάντα σε ετοιμότητα μήπως και τα χρειαστεί ο κόσμος, όποτε, ο καλός και ο κακός, λοιπόν ...; ξεχωρίζει και εισακούεται μονάχα ο γραβατωμένος, ο κυριλές. Αυτός κάνει αισθητή την παρουσία του, επειδή είναι «κύμβαλον αλαλάζον», τενεκές ξεγάνωτος.  Ακούγονται γύρω μονάχα ο τσιακατούρας και η κουρκουσούρα. Το μυαλό, η ψυχή, το πνεύμα, είναι άγνωστες έννοιες. Μακρινοί φίλοι πιθανόν, αλλά ξένοι πλέον, απόμακροι, γραφικοί.

Θα πεις: Υπάρχουν σοφοί Έλληνες σήμερα;

Ναι. Υπάρχουν. Ζουν ανάμεσά μας. Όμως δεν ανήκουν σ' αυτούς που επιβράβευσε λίγο ή πολύ το σύστημα. Ανήκουν σ' αυτούς που τιμώρησε ανελέητα το σύστημα. Αυτό είναι το πρώτο και το κύριο γνώρισμά τους, το οποίο θα έπρεπε να μάθετε, για να τους εντοπίσετε απέριττους μέσα στο πλήθος. Και, αν δεν σας φτάνουν αυτές οι λέξεις για να τους αναγνωρίσετε με την πρώτη, κάντε κάτι πρακτικό, γυρίστε πίσω στα μαθητικά σας χρόνια, φέρτε στο νου σας πρόσωπα του διπλανού σας θρανίου ή της τάξης σας και αναπλάστε τις μνήμες σας για τον ένα και για τον άλλο συμμαθητή, τότε, σ' εκείνη την ηλικία, όπου η διάβρωση και η αλλοίωση των χαρακτηριστικών του πνεύματος και της ψυχής δεν είχαν προλάβει ακόμα να δημιουργήσουν τραύματα και μόνιμες αναπηρίες. Θα βρείτε σίγουρα ευγενικές και ευφυείς φυσιογνωμίες, που σας έλυναν τα προβλήματα και τις ασκήσεις των μαθηματικών ή της γραμματικής και του συντακτικού που δε μπορούσατε να λύσετε. Όλοι εκείνοι οι άγιοι συμμαθητές είναι χαμένοι, όμως πολλοί άλλοι συμμαθητές σας, μέτριοι, έως και άχρηστοι, είναι πετυχημένα στελέχη της κοινωνίας και του συστήματος. Αυτό σημαίνει έπαινος και τιμωρία. Το σύστημα στην Ελλάδα επιβραβεύει τους τελευταίους και καρατομεί τους πρώτους. Γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν είναι τάχα εκδήλωση μιας υπογάστριας μοχθηρίας, θεσμοθετημένης ως κρύφιο μεν, κυτταρικό δε στοιχείο, εγχειρισμένο στο κρατικό (ίσως και το συλλογικό) πνεύμα της χώρας; Και ποια είναι αυτή η εξόφθαλμη και πέραν πάσης αμφιβολίας μοχθηρία; Είναι η ίδια που κατάφερε να μετατρέψει το κάλλος του έρωτα σε χυδαιότητα, είναι η ίδια που μετέτρεψε την θεϊκότητα του ζευγαρώματος σε αμαρτία και ενοχή, είναι η ίδια που θεωρεί την αναπαραγωγή του είδους ως μία απλή σαρκική εκχύμωση, είναι η ίδια που έβαλε τη γυναίκα υποζύγιο του άνδρα, είναι η ίδια φαλλοκρατία που είδε την γυναίκα ως σκεύος ηδονής, είναι η ίδια πατριαρχία που υπέταξε τους γιους στους πατεράδες και τις κόρες στις μάνες, ενίοτε και χιαστί, είναι η ίδια υποκρισία που συκοφάντησε ως είδωλα τα αγάλματα των αρχαίων θεών, αποκρύπτοντας δολίως ότι επρόκειτο μόνο για τις ευχαριστίες φίλων Ελλήνων προς τους φίλους θεούς του κάλλους και της αρμονίας, είναι η ίδια που επαινεί τις γονυκλισίες και τις προσευχές ενώπιον των σκουληκιασμένων ή των άλιωτων λειψάνων, αλλά την ίδια στιγμή ρίχνει εις το πυρ το εξώτερον την γονυκλισία του ανδρός μπροστά στο εικονοστάσι της αγαπημένης του, για να θυμηθούμε και τον λόγο του Γιάννη Υφαντή. Είναι η ίδια που οδήγησε σ' αυτή τη διαστροφή της σκέψης και της πράξης, αφού δια των απαγορεύσεων αναγόρευσε σε απαγορευμένο καρπό τις πιο ωραίες λειτουργίες της ύλης, εκείνες ακριβώς που την καταργούν ή την υπερβαίνουν και οδηγούν τον άνθρωπο στον άυλο Θεό. Δεν καταλάβατε ακόμα ότι πρόκειται για τις δέκα Εβραϊκές εντολές του Μωυσή, με τις οποίες ανδρώθηκαν οι νεοέλληνες; Δεν καταλάβατε ακόμα ότι πρόκειται για τον Μωσαϊκό Νόμο που θέλει τους πολίτες λιωμένους κόκκους της μάζας, μία φάβα, έναν χυλό, ευνουχισμένους πολίτες του κράτους ή δούλους Θεού και ανθρώπων; Βλέπετε πουθενά την αυτονομία του Ενός και την ελεύθερη άθροισή του στον Συλλογικό εαυτό, καθώς δίδαξαν οι πρόγονοι των Ελλήνων, καθώς προκύπτει από το «γνώθι σαυτόν» ή το «μηδέν άγαν»; Βλέπετε κάπου να τιμούν τους αρχαίους Ελληνικούς χορούς, (ονοματισμένους ανάπηρα βέβαια ως τσάμικους ή συρτά ή ζεμπεκιές) που συμβολίζουν τον λαό και δείχνουν τον Ένα μέσα στο Όλον, το Άτομο και το Σύνολο, την ατομικότητα και την συλλογικότητα πώς λειτουργούν και συνυπάρχουν αρμονικά, όπου ο έσχατος γίνεται πρώτος και ο πρώτος γίνεται έσχατος; Βλέπετε να γνωρίζουν κάτι γι' αυτά όσοι πίθηκοι κουνούν τα κορμιά τους στα νυχτομάγαζα; Όχι, αγαπητοί!

Αυτή η σχιζοφρένεια είναι λοιπόν η αιτία, αυτός ο διχασμός, αυτή η διάσπαση, ανάμεσα στη φύση μας και τον Νόμο μας, η σχιζοφρένεια να θεωρούνται αδαείς οι γνώστες και γνώστες οι αδαείς.

Και μη νομίσετε ότι για να ξέρετε αυτά, έπρεπε να είστε γραμματιζούμενοι και πτυχιούχοι! Οι σπουδαγμένοι των πανεπιστημίων είναι οι πολίτες αυτού του κράτους που τα ξέχασαν πρώτοι! Έ, λοιπόν, όχι. Αυτά τα ξέρουν μόνο εκείνοι που ρέει στις φλέβες τους Ελληνικό αίμα κι έχουν την κυτταρική τους Μνήμη ενεργή. Είναι αυτοί που θυμούνται! Χωρίς να ξέρουν γράμματα, χωρίς να είναι επιστήμονες, χωρίς να είναι ειδικοί!

Ήταν μια φορά στο κινηματοθέατρο «Άνεσις» μια μουσική εκδήλωση του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Αγρινίου με παραδοσιακή μουσική, όπου βασική καλεσμένη ήταν η θεϊκή Αρετή Κετιμέ. Ανάμεσα στο κοινό, στην τελευταία σειρά καθισμάτων, ήταν ένα ζευγάρι και η μαμά κρατούσε στη αγκαλιά της ένα αγοράκι παραδομένο στην αβάσταχτη υπνηλία του. Ήταν δεν ήταν δύο ετών. Μετά από πολλή ώρα μουσικής και τραγούδια διάφορα, κι ενώ το αγοράκι μισοκοιμόταν - μισοξυπνούσε, ανέβηκαν στη σκηνή τρεις μουσικοί, που έπαιζαν ταμπούρλο και ζουρνά, οι Αριστοπουλαίοι. Μόλις ήχησε στην αίθουσα ο ζουρνάς, ο Παντελής (έτσι μάθαμε αργότερα, ότι έλεγαν το αγοράκι) ξύπνησε, πετάχτηκε, σα να το χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Άρχισε να χορεύει άγρια, Διονυσιακά, στην αγκαλιά της μαμάς του, δε μπορούσε πια να το κρατήσει αυτή και το άφησε στο διάδρομο, δίπλα της, να χορεύει, να χορεύει και να κλέβει την παράσταση. Κάποιος (θαμπωμένος από τον οίστρο του παιδιού) το πήρε στην αγκαλιά του και το ανέβασε στη σκηνή, με τους μουσικούς. Όπου συνέχισε να χορεύει "σεληνιασμένο" με το ζουρνά. Σταμάτησε να χορεύει, όταν σταμάτησε ο ζουρνάς, όμως δεν έλεγε να κατέβει κι έφερε σε δύσκολη θέση την Αρετή Κετιμέ που ανέβηκε πάλι για να συνεχίσει το τραγούδι της.

Ιδού πώς εκδηλώνεται η Μνήμη! Ιδού πώς λειτουργεί η γνώση! Δεν χρειάζονται τα πτυχία των πανεπιστημίων για να μπορέσει να διακρίνει ο καθένας από μας τις εσωτερικές του αρχέγονες φωνές και να είναι σίγουρος ότι αυτές οι φωνές είναι η φυλετική αλήθεια του, είναι η φυλετική αλήθεια μας, είναι η γλυκυτάτη φωνή του Συλλογικού μας Ελληνικού εαυτού ...;

Πώς λοιπόν, όταν δεν έχετε αυτή την εσωτερική φωνή, πώς λοιπόν, όταν έχετε σκοτώσει αυτή τη φωνή, πώς λοιπόν, όταν σας έχουν δολοφονήσει αυτή την φωνή, πώς λοιπόν, όταν δεν θα έχετε αναστήσει αυτή τη φωνή, μέσα σας, ναι, πώς θα εντοπίσετε τους σοφούς ανάμεσα στους ασόφους, πώς θα τους ακούσετε να μιλούν, ώστε να πάψετε πια να διαμαρτύρεστε για την «σιωπή των διανοουμένων»; Η «διανόηση» είναι μια αριστερή κατασκευή. Πολύ κατώτερη από την έννοια της Σοφίας. Κατώτερη, επειδή έχει υλικό περιεχόμενο, αντίθετα μ' εκείνο της Σοφίας που έχει θεϊκό. Όμως αυτό είναι άλλο θέμα ...;

 

Έλληνες, η πατρίδα είναι σκλάβα. Δεν ελευθερώθηκε ποτέ. Τι κι αν έφυγε ο Τούρκος; Έμειναν τα Τουρκάκια. Θα μπορούσαμε να είμαστε ευχαριστημένοι ίσως, αν θα μας ήταν αρκετό ότι σήμερα δεν είμαστε Τούρκοι πολίτες, αλλά Έλληνες. Ίσως! Είναι κι αυτό μία πρόοδος! Δεν πήγε δα και χαμένο το αίμα των ηρώων του '21! Αλίμονο! Κάτι έγινε. Κάτι έχουμε. Ακόμα κι αυτό που χάσαμε ουσιαστικά, τυπικά είναι ακόμα δικό μας. Αλλά τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι πρέπει ν' αποδεχτούμε όσους έκατσαν στο σβέρκο μας και να συμβιβαστούμε βεβαίως με την «πραγματικότητα» ...;

Όχι. Δεν θα το κάνουμε αυτό. Θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε για την Ελευθερία που δεν ήρθε ακόμα ...;

Η Ελλάδα το 2010 μπήκε σε μία νέα εποχή, από την οποία δεν θα βγει ποτέ. Αυτό το χρέος δεν εξοφλείται ποτέ. Από δω και στο εξής θα δουλεύουμε σαν τα σκυλιά με μισθούς πείνας, όχι για να ζούμε ή να προκόψουμε, όχι για να σπουδάζουν τα παιδιά μας και να μορφώνονται, αλλά για να ξεχρεώνουμε όσα χλαπάκιασαν οι γενιές (προπάντων δε οι ατσίδες) της Μεταπολίτευσης.

Θα μπορούσαμε να ξεχρεωθούμε μέσα σε ένα έτος, αν μας  επέτρεπαν να εκμεταλλευτούμε οι ίδιοι εμείς τον τεράστιο ορυκτό μας πλούτο, αν ζητούσαμε πνευματικά δικαιώματα για τα Ελληνικά πράγματα που εμπορεύονται. Όχι όμως. Αυτά τα θέλουν για τον εαυτό τους και εμάς μας θέλουν εσαεί χρεωμένους σ' αυτούς. ΑΥΤΗ είναι η κρυμμένη αλήθεια των πραγμάτων.

Λοιπόν, η ευμάρεια, ο αριβισμός, η ελαφρότητα της Μεταπολιτευτικής περιόδου, θα πληρωθούν όχι μόνο με το χρήμα αλλά και με την ψυχή των παιδιών μας και των επόμενων γενεών ...;

Χαρακτηριστικό του μέλλοντός μας είναι πλέον η υποτέλεια στα κελεύσματα των δανειστών μας. «Σήκω - σήκω και κάτσε - κάτσε». Το παιχνίδι της εξόδου από την «κρίση» δεν έχει κερδηθεί, ούτε θα κερδηθεί ποτέ. Θα ρυθμιστεί, αλλά δεν θα κερδηθεί. Όλα πλανώνται στον αέρα, ακόμα και τα χειρότερα σενάρια. Τώρα όλα μπορούν να συμβούν. Είμαστε έκθετοι στους αέρηδες. Που θα μας μετεωρίζουν εδώ κι εκεί, όπου φυσάει ο ισχυρότερος αέρας. Η μόνη περίπτωση ν' απαλλαχτούμε από αυτή τη θηλιά στο λαιμό, είναι να καταρρεύσει το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας. Όμως αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την επέμβαση του Θεού. Δε μπορεί να γίνει από χέρι ανθρώπου.

Το έγκλημα που διέπραξαν οι διορισμένοι και οι εκλεγμένοι άρχοντες από το 1967 και εντεύθεν, είναι διαρκές και σημαδεύει τον μέλλοντα αιώνα! Η ανικανότητα όλων όσων κλήθηκαν (είτε από τα αφεντικά, είτε από το λαό) να κυβερνήσουν, θα γίνει παροιμιώδης. Θα μπορούσαμε δε ν' απαριθμήσουμε χίλια όσα. Όμως, ανυπομονείτε κι εσείς. Θέλετε το «δια ταύτα». Τι πρέπει να γίνει; Τι μπορεί να γίνει; Τι πρέπει να κάνουμε ο καθένας χωριστά και τι όλοι μαζί; Τι μπορούμε; Να ρίξουμε ευθύνες στους ενόχους; Να κλείσουμε φυλακή τους τριακόσιους της Βουλής; Άντε και το κάναμε, πατριώτες! Μετά; Τι;

Κανείς σήμερα, κανένας πολίτης δεν έχει το δικαίωμα να υποδείξει τι πρέπει ή τι μπορεί να γίνει, δεν έχει δικαίωμα να πάρει πρωτοβουλίες για τίποτε, άλλωστε θα ήταν καταδικασμένες όλες εν τη γενέσει, ακόμα και αν ήταν οι σοφότερες όλων. Δεν έχει κανείς αυτό το δικαίωμα, δεν υπάρχει μηχανισμός νομιμοποίησής του, επειδή κανείς σε ατομικό επίπεδο δεν εκφράζει - και δε μπορεί να εκφράσει - την κοινή βούληση, δεν υπάρχει κοινή βούληση, δεν υπάρχει πια κοινό αίσθημα, γι' αυτό στουμπώνουμε τον πόνο μας κι ακολουθούμε τον ίσιο ή τον στραβό δρόμο των (καλώς ή κακώς εκλεγμένων) ηγετών μας. Δε μας αρέσει κανείς, αλλ' ακολουθούμε. Τι να κάνουμε; «Το μη χείρον βέλτιστον», λέμε. Δεν θέλουμε κανένα κόμμα, όμως, αν καταργήσουμε τα κόμματα, οδηγούμαστε νομοτελειακά στην δικτατορία. Ακόμα κι αν μαζευόμασταν στην κεντρική πλατεία για να συνεδριάσουμε, πάλι δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ή ν' αποφασίσουμε, επειδή μοιραία θ' ακούγαμε κάποιον να μας λέει τα δικά του, επί των οποίων και μόνο θα δίναμε ή όχι την ψήφο μας ή θα εγκρίναμε και θ' απορρίπταμε δια βοής. Δεν υπάρχει μαζικός τρόπος σκέψης ή σύσκεψης ή συναπόφασης. Υπάρχει μόνο Συλλογικός. Ο οποίος όμως απαιτεί ανεξάρτητες, αυθύπαρκτες, αυτόνομες βουλήσεις. Αυτές, ε, δεν υπάρχουν.

Όμως, από την άλλη, δε μπορούμε να μείνουμε βουβοί, ούτε άπραγοι.

Άραγε θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο; Θα μπορούσε να κάνει κάτι ο πολίτης χωρίς να περάσει μέσα από το διεφθαρμένο και μολυσμένο αυτό σύστημα, χωρίς να ενταχθεί σ' αυτό το αναξιοπρεπές πρότυπο κοινωνικής καταξίωσης που απαιτείται για την ανάδειξή του σε δημόσια αξιώματα και την ανάληψη ευθύνης;

Προσωρινά πάντως, για να ξεκινήσουμε από τις  βεβαιότητές μας, οι Έλληνες που θα βγουν στο νέο περιθώριο, αυτοί δηλαδή που θα περάσουν αναπόφευκτα στην ανεργία και την πενία, οι καταχρεωμένοι στις Τράπεζες, οι υποψήφιοι άστεγοι και πειναλέοι ζήτουλες των δρόμων, ιδίως οι νέοι, οι νεόπτωχοι Έλληνες, πτυχιούχοι Πανεπιστημίων ή μη, έχουν την χειρότερη επιλογή να μεταναστεύσουν σε ξένη χώρα και την καλύτερη (όχι την ιδανική βεβαίως) επιλογή να επιστρέψουν στα χωριά των πατέρων και των παππούδων τους, ιδρύοντας ένα επίκαιρο και πρόσκαιρο Συλλογικό Κίνημα Επιβίωσης, ένα Κίνημα Εκτάκτου Ανάγκης, με στενοπρόθεσμο στόχο την αναγέννηση του παραδοσιακού αγροτικού νοικοκυριού και την αναβίωση της πρωτογενούς παραγωγής. Όσοι κάνουν αυτό, εκτός του ότι θα θρέψουν τον εαυτό τους, θα προσφέρουν και εθνική υπηρεσία. Σε όλες τις δύσκολες ιστορικές στιγμές του έθνους, ο Ελληνισμός συντηρήθηκε και διασώθηκε στα βουνά ...;

Οι άλλοι, που έχετε κάτι στην πόλη, αφήστε τα σκυλιά να κυνηγάνε την ουρά τους και τους άρχοντες να τετραγωνίζουν τον κύκλο, αφήστε τους κυρίαρχους της ημέρας στην εφήμερη εξουσία τους, αφήστε να κάνουν ό,τι μπορούν, καλό ή κακό, αφήστε και τον αμαθή λαό στην δική του δυνατότητα και τη δική του αντοχή, είναι άσκοπη κατανάλωση φαιάς ουσίας κάθε καταγγελία πλέον και ανούσια κάθε κριτική στο σύστημα, βγείτε όμως έξω από τον ασφυκτικό κύκλο της πολιτικής και κοινωνικής καθημερινότητας, όλα είναι μια ιδέα, συνεχίστε να κάνετε ό,τι κάνατε μέχρι τώρα ή αλλάξτε το στη δική σας μικροκλίμακα, με συνέπεια, διότι είναι βιωτικό ζήτημα, αλλά χωρίς ζήλο, αυτόν τον χρειάζεστε για να τον αφιερώσετε στο ΟΡΑΜΑ να ελευθερωθεί η πατρίδα.

Οι καιροί που έρχονται, θα είναι συγκλονιστικά αποκαλυπτικοί. Η ωραία κοιμωμένη του παραμυθιού θ' αναστηθεί. Η Ελλάς θ' αναστηθεί. Τα άνομα σχέδιά τους θα αποτύχουν. Παρά τα φαινόμενα και παρά τους εφιάλτες μας, παρά το δόκανο στο οποίο έχει πιαστεί η χώρα, η Ελλάδα θ' αναστηθεί. Ναι, «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά». Όταν βεβαίως λέμε "Ελλάδα", δεν εννοούμε το κράτος, αλλά ένα μέγεθος πολύ ευρύτερο από το κράτος. Εννοούμε την καταυγάζουσα Ελληνική σκέψη, ζωντανή σε εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο, αλλά, δυστυχώς, νεκρή στους περισσότερους πολίτες αυτού εδώ του προτεκτοράτου, οι οποίοι - για προσέλκυση τουριστών και μόνο, άντε και για συντήρηση των εθνικών μας ιδεοληψιών - καμώνονται ως απόγονοι των δοξασμένων εκείνων προγόνων, μη έχοντες την ελάχιστη πνευματική σχέση μ' εκείνους.

Δεν αρέσει στους άρχοντες του κόσμου αυτό που ξέρουν ότι έρχεται. Η νέα δόξα ΑΥΤΟΥ του Ελληνικού πνεύματος τους αποσυντονίζει, τους αποδιοργανώνει, τους εξουθενώνει, τους χαλάει σχέδια ισοπέδωσης λαών και πολιτισμών, γι' αυτό πανικόβλητοι βάζουν μεγεθυντικό φακό στις αδυναμίες αυτής της νόθας χώρας, την οποία ονόμασαν Ελλάδα, οργανώνοντας δηλαδή την αντίστασή τους θέλουν να έχουν άλλοθι σήμερα και αύριο για να διασύρουν και να  συκοφαντήσουν το λαμπερό Ελληνικό πνεύμα ως ανάξιο, καθώς έκαναν πάντα, καθώς κατεγράφη στον Ιουστινιάνειο Κώδικα ή στις πύρινους λόγους του Ιωάννη του Χρυσοστόμου ή στους τρεις ιεράρχες, τους προστάτες, λέει, των Ελληνικών γραμμάτων, άκουσον - άκουσον! Το παλεύουν αυτό από ιδρύσεως του κράτους μας, συνεχίζουν σήμερα και οργανώνουν την τελική τους ζαριά. Την στιγμή που το Ισραήλ δέχεται ως πολίτες του μονάχα όσους είναι Εβραίοι, και μόνο αυτούς, η Ψωροκώσταινα ονειρεύεται στο όνομα της Δημοκρατίας να γίνει ...;πολυπολιτισμική κοινωνία, λες και είναι το Ελντοράντο εδώ, όπου μπορούν να βρουν καταφύγιο οι κολασμένοι της γης.

Αλλά εμείς και όλοι στον πλανήτη στον καιρό αυτό θα μάθουμε ότι δεν είμαστε απόγονοι του Αδάμ και της Εύας, θα μάθουν οι πανέλληνες δηλαδή ότι ΔΕΝ είναι, δεν είμαστε απόγονοι των Εβραίων, που κατά κύματα με γενεές δεκατέσσερις το καθένα, έφτασαν μέχρι τον Χριστό (από κει και πέρα, γιατί δε μας είπαν ποιος γέννησε ποιον;) θα μάθουμε, ότι εμείς που κατοικούμε σ' αυτό τον δαντελωτό βράχο της γης, είμαστε απόγονοι του Δευκαλίωνος και της Πύρρας, δεν έχουμε καμιά δουλειά με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, Θα μάθουμε επίσης ότι δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν - υπάρχουν αμέτρητοι πολιτισμοί στο στερέωμα, δεν διστάζουν πια οι επιστήμονες να το λένε δημόσια - και ότι η Ουράνια Δύναμη που κυριαρχεί εκεί, είναι αυτή που χάθηκε για κάποιους λόγους από τη γη ή ξεχάστηκε από τους ανθρώπους. Θα επιστρέψει λοιπόν η αρχαία, η πανάρχαια Μνήμη. Είναι απλό: Θα μετατραπεί η Μυθολογία σε Ιστορία και θα θυμηθούμε, πατριώτες, θα θυμηθούμε, η δε Μνήμη αυτή - αρέσει, δεν αρέσει σε κάποιους - θα είναι Ελληνική. Αυτό ξέρουν οι άρχοντες και γι' αυτό περιέφεραν ταπεινωμένη την Ελλάδα στην Οικουμένη, δεν είναι η επίθεσή τους αυτή, αν θέλετε να το πούμε τολμηρά, είναι η άμυνά τους ...;

Μετά από αυτές τις σεισμικές αποκαλύψεις, τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο. Τα δόγματα που με ζήλο υπηρετήσαμε, θα φαντάζουν παιδιάστικα παραμύθια, μακρινές και ανούσιες πια παρηγόριες νηπίων. Η επιστήμη θα σημειώσει εκπληκτικά επιτεύγματα, η νέα γενιά των ηλεκτρονικών υπολογιστών χρειάζεται επειγόντως την αρχαία Ελληνική γλώσσα, για ν' αποκωδικοποιεί τον προφορικό λόγο και να τον μετατρέπει αυτόματα σε γραπτό, οι υπολογιστές αυτοί χρειάζονται τη Μαθηματική αρχαία Ελληνική γλώσσα για να παρέχουν μέγιστες υπηρεσίες στον άνθρωπο.

Είναι αναπόφευκτο λοιπόν: Η αρχαία Ελληνική Γραμματεία θα γίνει το νέο ευαγγέλιο της ανθρωπότητας. Νομοτελειακά η Ελλάδα στα επόμενα διακόσια χρόνια θα ξαναγίνει η μεγάλη και φωτεινή αυτοκρατορία του παρελθόντος της.

Είπαμε: Κανείς σήμερα, κανένας πολίτης, πολλώ δε μάλλον ο υπογράφων, δεν έχει το δικαίωμα να υποδείξει τι πρέπει ή τι μπορεί να γίνει. Μπορούμε όμως και έχουμε χρέος να πούμε δημόσια την ιδέα μας. Την πρότασή μας. Ο καθένας από μας, ό,τι έχει να πει, ας το πει. Τεκμηριωμένο ή ιδεατό. Για να ζυμωθεί, να συναγελαστεί, να πάρει μορφή, από ατομικό αρχικά να γίνει συλλογικό στο τέλος της διαδρομής του και να διαχυθεί ως κοινή βούληση στο λαό. Είναι σίγουρο, ότι, δημοσιεύοντας την ιδέα σου εκτίθεσαι, γίνεσαι ευάλωτος, αυτοδιατίθεσαι ως βορά των αρπακτικών που καραδοκούν. Όμως οι μεγάλες αλλαγές στον κόσμο δεν έγιναν ούτε με πραξικοπήματα, ούτε με κατάργηση πολιτικών κομμάτων, ούτε με ίδρυση άλλων πολιτικών κομμάτων, ούτε με αλλαγές κυβερνήσεων, ούτε με αλλαγές πολιτικών συστημάτων. Η μεγάλη αλλαγή που ονειρευόμαστε με την καταδίκη των ενόχων (αυτό δεν σημαίνει ότι αθωώνουμε κανέναν, το αντίθετο μάλιστα) η μεγάλη αλλαγή δεν μπορεί να γίνει με την αναμονή του Μεσσία που θα μας σώσει. Κοιτάξτε, για παράδειγμα, πώς και πόσο μεγάλη αλλαγή έφερε στον κόσμο όλο η ξεπερασμένη σήμερα θεωρία του Δαρβίνου. Για να μην αναλωθούμε σε κουβέντες για το πόσες επαναστατικές αλλαγές έγιναν στην Οικουμένη από την τυπογραφία του Γουτεμβέργιου, του ηλεκτρικού ρεύματος, την ανακάλυψη του τηλεφώνου, του κινητού τηλεφώνου προσφάτως, του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης και τόσων άλλων. Από κάποιο ταπεινό εργαστήριο ξεκίνησαν όλες αυτές και οι άλλες ανακαλύψεις. Από ένα μυαλό ξεκίνησαν, από το δικό μας, από το δικό σας μυαλό μπορούν να ξεκινήσουν. Και κατέκτησαν τον κόσμο όλο, για να τον αλλάξουν ριζικά, να τον γυρίσουν ανάποδα. Κοιτάξτε τα ρεύματα της Φιλοσοφίας και της Τέχνης πώς μπόλιασαν τον κόσμο όλο. Κοιτάξτε λίγο πίσω σας πώς ήταν ο κόσμος το 1974 και πόσο άλλαξε σήμερα. Έγινε καμιά επανάσταση; Έγινε κάνα πραξικόπημα; Έγινε καμιά ανατροπή; Τι έγινε; Τίποτα! Τίποτα το ιδιαίτερο! Έγινε ό,τι γίνεται συνήθως. Και όμως τίποτα δεν είναι ίδιο με τότε. Όλα άλλαξαν ενδιάμεσα! Μα, έτσι θ' αλλάξουν κι αυτά! Δεν χρειάζεται καν υπομονή. Χρειάζεται μόνο η φιλοσοφία της Ιστορίας, για να το καταλάβουμε, η απλή γνώση, η απλή λογική.

Η μάζα όμως θέλει εντυπώσεις. Κι αυτές οι αλλαγές ΔΕΝ γίνονται με εντυπώσεις. Γι' αυτό και η μάζα είναι μονίμως απογοητευμένη, μίζερη και γκρινιάρα. Οι αλλαγές γίνονται ανεπαίσθητα και υποδόρια. Για να τις δει κανείς απαιτείται άλλη οπτική, κυρίως απαιτείται άλλη αίσθηση για τον χρόνο. Η μάζα δεν βλέπει αυτές τις ανεπαίσθητες και υποδόριες αλλαγές, δεν έχει αίσθηση του χρόνου, είναι «τώρα σ' ήβρα, τώρα στέκα», επειδή απαιτούνται μεγεθυντικοί φακοί, τους οποίους δεν γνωρίζει, και δεν γνωρίζει, επειδή δεν διαθέτει Μνήμη, ούτε καν μνήμη πενταετίας, ώστε να συγκρίνει το 2010 με το 2005 ή το 2000 με το 1995, πολλώ δε μάλλον το 2010 με το 1964 ή, έστω, το 1974. Αν διέθετε μνήμη, θα μπορούσε να διακρίνει τις αλλαγές. Που γίνονται. Αλλά ο λαός δεν τις βλέπει. Εκ των υστέρων τις θεωρεί αυτονόητες, δεδομένες, φυσικές. Ε, δεν είναι! Ο λαός ζει διαρκώς, αδιακόπως και ακόπως, μέσα σε μια τεράστια ψευδαίσθηση, σε μια μεγάλη αυταπάτη. Δεν ξέρει να σκέπτεται. Δεν τον έμαθαν να σκέπτεται. Επίτηδες τον έμαθαν γράμματα χωρίς να σκέπτεται.

Τι εμποδίζει εμάς να κάνουμε την δική μας ανακάλυψη, την οποία χρειάζεται η Ελλάς για να πάει μπροστά, τι εμποδίζει εμάς να διατυπώσουμε την δική μας «θεωρία του Δαρβίνου» για ν' αλλάξει ο κόσμος; Εμποδίζει μονάχα ο ισχύων σκοταδισμός του μυαλού μας, η φυτευτή καθυστέρηση του πνεύματός μας. Θα μπορούσαμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο, αν τον καταργούσαμε στο μυαλό μας!

Έλληνες, πρέπει επειγόντως να μάθουμε ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, πρώτον, και, δεύτερον, ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ.  Α, ναι, πρέπει, επιτέλους, ν' αποχτήσουμε αυτοσεβασμό και αυτοεκτίμηση. Επειδή δεν έχουμε αυτοεκτίμηση. Γι' αυτό και είμαστε πίθηκοι. Πιθηκίζουμε. Δηλαδή μιμούμαστε, μηρυκάζουμε. Από ιδρύσεώς του αυτό το κράτος είναι κακός αντιγραφέας των ξένων ιδεών, των ξένων ρευμάτων, των Ευρωπαϊκών και, τελευταία, των Αμερικανικών συρμών.

Αν δεν μάθουμε ποιοι είμαστε, δεν πάμε πουθενά. Ή μάλλον πάμε νομοτελειακά στο χάος. Χωρίς ταυτότητα να ταξιδέψουμε πού; Αν δεν μάθουμε τι θέλουμε, να ζητήσουμε από ποιον τι; Θα σταθούμε απέναντί του και θα τον κοιτάμε βουρκωμένοι, ίσως, ικετευτικά, ποιος ξέρει πώς. Αλλά λέξη δεν θα βγαίνει από το στόμα μας. Και, αν βγει, θα είναι μία κραυγή, ένα μούγκρισμα ζώου. Αυτή τη στιγμή παρουσιαζόμαστε ενώπιον της Οικουμένης ρακένδυτοι, άπλυτοι, αχτένιστοι, πειναλέοι, άχρηστοι, λωποδύτες, κλέφτες, απατεώνες. Και δεν έχουμε να πούμε ούτε μία ανθρώπινη λέξη ως απάντηση στις ερωτήσεις τους, ούτε καν ως απολογία! Δεν είναι όλοι οι ξένοι εχθροί της Ελλάδας! Ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι, αμέτρητοι άνθρωποι, οι οποίοι αγαπούν και σέβονται την αρχαία και τη νέα Ελλάδα πολύ περισσότερο από τους νεοέλληνες, απείρως περισσότερο από τους πολίτες αυτής της χώρας. Μας ρωτούν λοιπόν και δεν έχουμε τι να τους πούμε. Δεν ξέρουμε ούτε ποιοι είμαστε, ούτε τι θέλουμε. Να μάθουμε λοιπόν. Επειγόντως να μάθουμε. Αργήσαμε πολύ, έπρεπε να τα ξέρουμε αυτά, δεν φταίμε απόλυτα εμείς γι' αυτό, μας τα έκρυψαν οι αλήτες, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. ΜΕΤΑ θα σκεφτούμε τι πρέπει να γίνει, τι πρέπει και τι μπορούμε να κάνουμε, για να διορθώσουμε και κάποτε να εξαλείψουμε τα χάλια μας. Κάποτε. Ναι. Επειδή η ζωή δεν είναι μόνο δική μας. Δεν είναι μόνο για τώρα. Είναι για τα παιδιά μας. Η ζωή είναι για πάντα. Και θα ξαναέρθουμε σε αυτήν. Εμείς οι ίδιοι. Όχι οι απόγονοί μας. Έγινε τεράστια πνευματική ζημιά από το καταχώνιασμα της Ελληνικής Φιλοσοφίας, η οποία διδάσκει τις απανωτές καθόδους και ανόδους της ψυχής μας. Είναι ζημιά στην ψυχή μας, είναι ζημιά στη ζωή μας, είναι ζημιά στον κόσμο όλο, όταν πιστεύουμε, ότι «η ζωή εδώ τελειώνει». Όχι η ζωή δεν άρχισε ποτέ. Δεν τελειώνει ποτέ. Δεν υπάρχει αρχή και τέλος, ούτε μέσα στο χώρο, ούτε μέσα στο χρόνο. Γι' αυτό έχουμε χρέος. Όχι απέναντι στα παιδιά μας, απέναντι σ' εμάς. Εμείς είμαστε τα παιδιά μας.

Μετά από την συνειδητοποίηση αυτού του αξιώματος, ξανασκεφθείτε πόσο ηλίθιο, αν όχι πόσο εγκληματικό είναι να λέει κάποιος: «Εγώ τελείωσα τη ζωή μου, δεν υπάρχει λόγος να σκοτίζομαι πια, εσείς τι θα γίνετε» ...;

 

Αλλά για να μάθουμε ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, πρέπει να μάθουμε την Ελληνική και την Παγκόσμια Ιστορία.. Όχι αυτή την παραποιημένη και σκοπίμως αλλοιωμένη προπαγανδιστική Ιστορία που μας δίδαξαν στο Σχολείο. Να μάθουμε εμείς και τα παιδιά μας την αληθινή Ιστορία του Ελληνικού γένους, με τα συν και τα πλην της, με τα κατορθώματα και τα αίσχη της, με το κλέος και τη μιζέρια της. Πρέπει να αναγνωρίσουμε την Εβραϊκή και Χριστιανική κατήχηση που μπήκε ύπουλα στο σχολείο, όπου μαθητεύσαμε, στο ίδιο σχολείο που στείλαμε τα παιδιά μας. Πρέπει με απλά λόγια ν' αποτινάξουμε την διαστροφή της Φύσης μας που νομοθέτησαν, τον στραγγαλισμό της σκέψης μας που επέβαλαν, το στούμπωμα της ψυχής μας που ανήγαγαν σε τέχνη. Πρέπει δηλαδή να πάμε πέρα από την Ιστορία και να γίνουμε σοφοί. Δεν φτάνει μόνο η Ιστορία. Είναι αναγκαία η σπουδή και η γνώση της αρχαίας και της νέας Ελληνικής Γραμματείας. Μη νομίζετε ότι είναι λίγη. Μη νομίζετε ότι είναι λειψή. Μπορεί να διασώθηκε μόλις το 3% της αρχαίας γνώσης, αλλά, κοιτάτε τον Παρθενώνα. Λεηλατήθηκε, βομβαρδίστηκε, είναι πια ένα ερείπιο, ένα ελάχιστο απομεινάρι εκείνου του θεϊκού οικοδομήματος, εντούτοις λάμπει, καταυγάζει και συγκινεί, απογειώνει. Αρκεί ένα ψήγμα του Ελληνικού κάλλους, αρκεί μια θρυαλλίδα, ένα σωματικό μέλος, ένα νύχι ποδιού, για ν' ανασυσταθεί όλο το σώμα και να γίνει πάλι αρτιμελές, όπως ολοκληρώνεται η αμοιβάδα. Αυτή είναι η διαχρονική δυνατότητα του Ελληνικού πνεύματος. ΑΥΤΟ συμβολίζει ο διαμελισμός, η κατασπάραξη, αλλά και η ανάσταση του Διόνυσου, αρκεί να μείνει ζωντανό ένα μέλος, όπως η καρδιά του θεού, την οποία διέσωσε η Αθηνά. ΑΥΤΟ συμβολίζει η κάθοδος του Ορφέα στον Άδη και η επιστροφή του από αυτόν.

Οι Έλληνες σήμερα έχουν ανάγκη την επαφή και την γνώση της Ελληνικής Φιλοσοφίας και της Ελληνικής Τέχνης. Για λόγους ασφαλείας θα πρέπει ν' απορρίψουν εξ αρχής κάθε ερμηνεία της Ελληνικής Γραμματείας και ν' ανατρέξουν απευθείας στην πηγή. Είναι προτιμότερο να κάνεις εσύ ο ίδιος ατομικό λάθος στην ερμηνεία, είναι προτιμότερο να καθυστερήσεις τα μέγιστα στην εμπέδωση της γνώσης. Διότι η υιοθέτηση θεωριών - ιδίως σε ό,τι αφορά τον Ελληνισμό - περιέχει άπειρους κινδύνους εκτροπής.

Η μελέτη των μεγάλων στοχαστών της αρχαιότητας, των τιτάνων του παγκόσμιου πνεύματος, είναι αναγκαία όσο ποτέ. Είναι ο μόνος δρόμος για ν' ακολουθήσουμε. Και το λέμε αυτό με κάθε τονισμό και υπογράμμιση που θα μπορούσαμε, επειδή τα τελευταία χρόνια περισσεύουν εκείνοι που σκυλεύουν ή εκείνοι που οικειοποιούνται τα Ελληνικά πράγματα, είτε τα εμπορεύονται, είτε τα επαινούν, είτε - πολύ χειρότερο - μιλούν εξ ονόματός τους.

Είναι καιρός να μάθουμε ότι οι ιδρυτές αυτού του προτεκτοράτου επιχείρησαν (και σε κάποιο βαθμό το πέτυχαν, αλλ' όχι εξ ολοκλήρου, γι' αυτό και συνεχίζουν ποικιλοτρόπως την προσπάθεια) επιχείρησαν να μας κατασκευάσουν ως ένα υβρίδιο λαού, ένα συνονθύλευμα, ώστε να μην αναστηθεί ποτέ ή - αντιστρόφως - να νοθευτεί το διασωθέν γνήσιο Ελληνικό πνεύμα, να μειωθεί η λάμψη και η ισχύς του, το χρειάζονται παγκοσμίως τραυματισμένο για να μην απειλείται πνευματικά (συνεπώς, υλικά) ο συντηρητισμός και η μούχλα τους και να μην αποδεικνύονται εντελώς κομπλεξικοί από την σύγκριση των επιτευγμάτων τους με τα ιστορικά επιτεύγματα της Ελλάδας. ΑΥΤΗ ήταν η αιτία που προσφάτως την υποσκαμμένη από τους ίδιους Ελλάδα περιέφεραν (όπως ο αρκουδιάρης την φιμωμένη αρκούδα του) στον πλανήτη.

Και για να μάθουμε ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ, οι Έλληνες χρειαζόμαστε πρωτίστως μια "Πανελληνική Ακαδημία". Όχι την "Πλατωνική Ακαδημία" που οραματιζόταν στην Κωνσταντινούπολη ο σύμβουλος των Παλαιολόγων και πατέρας της Ευρωπαϊκή Αναγέννησης Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων. Εκείνος ο Μεγάλος Έλληνας στόχευε με την Ακαδημία του στην  αναγέννηση του Ελληνικού έθνους, αλλά τον πήραν φαλάγγι οι παπάδες και το απέτρεψαν. ΕΤΣΙ επωφελήθηκαν οι Δυτικοί και, αντί της Ελλάδος, αναγεννήθηκε η Δύση, που σήμερα μας κάνει τον υπεράνω και τον καμπόσο ...; Διότι, μετά την άλωση της Πόλης, η "Πλατωνική Ακαδημία" έγινε από τους μαθητές του Πλήθωνος στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να ξεκινήσει ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός.

Αλλά ...; να τι μπορεί να κάνει μία Φιλοσοφική Σχολή! Μπορεί να αναγεννήσει τη Δύση! Το έκαμε. Είναι παράδειγμα ζωντανό. Είναι πρότυπο. Δεν θ' ανακαλύψουμε την πυρίτιδα, εάν το ξανακάνουμε, εάν το εφαρμόσουμε κι εμείς για την Αναγέννηση του Ελληνισμού.

 

Η ημιθανής πια Ελλάς δια του "ειδωλολάτρου" και (όπως τον κατηγορούσε το ιερατείο) "σατανικού" Πλήθωνος έδωσε το πνεύμα της για ν' αναγεννηθεί η Ευρώπη! Αλήθεια, γιατί δεν το γνωρίζει αυτό ΚΑΝΕΙΣ νεοέλλην; Γιατί αυτό ΔΕΝ διδάχτηκε ποτέ στο Ελληνικό Σχολείο, σε καμία γενιά; Ήταν αβλεψία; Παράλειψη; Τι; Γιατί η Αναγέννηση δεν συνδέθηκε ποτέ με τον μεγάλο αυτόν Έλληνα πρωτεργάτη της; Μήπως επειδή την Αναγέννησή της η Ευρώπη την οφείλει στον "ειδωλολάτρη" και "σατανικό" Πλήθωνα; Αν το έκαμε αυτό κάποιος με ισχύ, μπορεί τάχα να είναι άλλος πέραν του ιερατείου, δηλαδή κάποιος άλλος από τον θεσμικό σύμμαχο της εκάστοτε κυβέρνησης ή εξουσίας της Ελλάδας; Είτε κυβερνούσαν οι Ρωμαίοι, είτε οι Τούρκοι, είτε οι νεοέλληνες, αιρετοί ή δικτάτορες, αυτοί ήταν πάντα εκεί, προνομιούχοι μέτοχοι της ίδιας εξουσίας, η οποία στην κυβερνητική της εκδοχή ποτέ δεν χάλασε το χατίρι κανενός αφέντη!

Λοιπόν, η Ελλάδα, αντί να αναγεννηθεί με μια "Πλατωνική Ακαδημία", έπρεπε να εισέλθει στρατηγικά και με τις ευλογίες (αν όχι τις άοκνες προσπάθειες) των ιερωμένων στα νέα σκοτάδια της μακραίωνης σκλαβιάς της, αλλά έπρεπε ταυτόχρονα και να καλυφθεί η μεγάλη τους ενοχή ...;

Οι ρασοφόροι στην πραγματικότητα προετοίμασαν την Τουρκική κατοχή, έστρωσαν χαλί να περάσει ο Μωάμεθ (ο οποίος σημειωτέον, ήταν γιος Ελληνίδας χριστιανής ...;) οι καλόγεροι άνοιξαν την Κερκόπορτα να μπει, επειδή φοβόντουσαν ότι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θα προχωρήσει στην συζητούμενη εκείνον τον καιρό Ένωση της Ανατολικής με την Δυτική Εκκλησία, τον μισούσαν γι' αυτό, στην Πόλη αμύνονταν μόλις 7.000 πολεμιστές, αλλά "εντός των τειχών" τεμπέλιαζαν στην διάρκεια της πολιορκίας 120.000 καλόγεροι κοπρίτες, και το 80% του Οθωμανικού στρατού απέξω, ήταν Χριστιανοί ...; Οι οποίοι είχαν αποδεχτεί τις υποσχέσεις του Μωάμεθ (υποσχέσεις που όντως τήρησε, επειδή είχε "μπέσα" ο Μωάμεθ) ότι, αν τον βοηθήσουν να αλώσει την Κωνσταντινούπολη, θα τους απαλλάξει από τους δυσβάσταχτους φόρους των Βυζαντινών ...;

Και μας τα έκρυψαν αυτά τα γεγονότα, μας τα έκρυψαν, επειδή ΑΥΤΟΙ είναι οι προδότες του έθνους, είναι αν μη τι άλλο θλιβερό σήμερα να εμφανίζονται ως σωτήρες, ως πατέρες και ως ποιμενάρχες ...;

 

Λοιπόν, δεν θέλουμε πια την "Πλατωνική ", αλλά την "Πανελληνική Ακαδημία", στην οποία θα διδάσκεται ο Πλάτων, αλλά και ο ανατροπέας του Πλάτωνος Αριστοτέλης, ομού με τον Πυθαγόρα και τον Απολλώνιο τον Τυανέα και τον Γεώργιο Γεμιστό ή Πλήθωνα, αλλά και τους νέους Έλληνες Φιλοσόφους, συγγραφείς και ποιητές, τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη, για να μην πούμε άλλους εδώ.

Αυτό θα μπορούσε να είναι το νέο Ελληνικό Όραμα: Η δημιουργία και η λειτουργία της "Πανελληνικής Ακαδημίας". Η οποία θα διαθέτει Εκδοτικό Οίκο και Βιβλιοθήκη, Θέατρο και Στάδιο. Εκεί - σε ένα σύγχρονο άλσος των Μουσών - θα διδάσκεται στους εθελοντές φοιτητές πάσης ηλικίας το σύνολο της αρχαίας και της νέας Ελληνικής Γραμματείας. Μαζί με αυτήν και οι Τέχνες. Η μουσική, η ζωγραφική, η γλυπτική, η συγγραφική. Η άθληση. Και η γλώσσα. Η γλώσσα. Η γλώσσα. Η Ελληνική γλώσσα είναι το όχημα που μας έφερε ως εδώ, που άνοιξε το μονοπάτι μέσα στη ζούγκλα. Όπως το έλεγε ο Πλήθων: "Εσμέν Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί".

Η Ελληνική Φωνή, δηλαδή η Ελληνική γλώσσα είναι που θα μας οδηγήσει στο μέλλον. Αυτή! Μόνο αυτή! Δεν μας έφεραν και δεν μας οδήγησαν εδώ ούτε οι Ορθοδοξίες ούτε τα δόγματα. Αν όντως το έκαμαν, ιδού το αποτέλεσμα ...; Και ας κριθούν από αυτό ...;

 

Ναι, Έλληνες, να πιάσουμε ένα έρημο Ελληνικό βουνό, ένα γυμνό οροπέδιο, που δεν τιμάει και δεν σέβεται κανείς (άστους αυτούς στις προνομιούχες περιοχές και στα κοσμικά νησιά) κι εκεί στην περιφρονημένη εσχατιά της Ελλάδας, πάνω στην κρύα και την καυτή πέτρα, αναδασώνοντας το έρημο τοπίο, να ιδρυθεί από το υστέρημα ή το περίσσευμα όλων μας η "Πανελληνική Ακαδημία".  Χωρίς κρατικά χρήματα, ούτε ένα ευρώ από το Δημόσιο Ταμείο, ούτε μία δραχμή, ούτε δεκάρα τσακιστή (δεν θα γίνουν εγκαίνια με αγιασμούς σ' αυτή τη Σχολή) χωρίς κρατικά κονδύλια η ανέγερση κτιρίων και η αρχιτεκτονική των κήπων, χωρίς κονδύλια για αγορά εξοπλισμού ή γραφικής ύλης, χωρίς μισθούς καθηγητών και διδασκάλων από το Δημόσιο Ταμείο, χωρίς δωρεάν επιστημονικά συγγράμματα, χωρίς επιδοτήσεις των φοιτητών, χωρίς κουπόνια σίτισης.

Το μόνο που οφείλει να δώσει το Ελληνικό κράτος για τον Οικουμενικό αυτό σκοπό είναι ένα κομμάτι άγονης Ελληνικής γης και μία πηγή με νερό. Τίποτε άλλο.

Η "Πανελληνική Ακαδημία" θα μπορούσε να ιδρυθεί με τη μορφή της Ανώνυμης Εταιρείας και να λειτουργήσει με βάση την κοινή λογική "έσοδα - έξοδα". Θα ζει και θα μεγαλουργήσει από τα πνευματικά έργα και τα πολιτιστικά προϊόντα που θα παράγει και θα εξάγει σε όλο τον κόσμο. Κεφάλαιό της θα είναι η πνευματική δημιουργία των ανιδιοτελών Πανελλήνων (Ελλήνων δηλαδή κάθε εθνικότητος επί του πλανήτη) και η μετατροπή της δημιουργίας αυτής σε απαιτούμενο λειτουργικό χρήμα, για όσο τουλάχιστον το χρήμα παραμένει μέσο συναλλαγών στον κόσμο αυτό. Αν μη τι άλλο έχει να αναπαράγει το αθάνατο πνευματικό δημιούργημα των προγόνων ...; Ειπώθηκε αυτό: «Αν η Ελλάδα ζητούσε πνευματικά δικαιώματα από την Οικουμένη, θα ήταν πλούσια» ...; Σκεφθείτε όμως ότι οι «Ολυμπιακοί αγώνες» είναι λογότυπος που ΔΕΝ ανήκει στην Ελλάδα! Το 2004 οι κάφροι απαίτησαν ν' αλλάξει όνομα ο Ολυμπιακός, κατάλαβαν όμως ότι θα γινόταν "της μουρλής". Κι έκαμαν πίσω ...; Δεν τόλμησαν. Δεν είναι τόσο ισχυροί, όσο νομίζουμε. Φοβούνται. Ξέρουν καλά ότι «φωνή λαού, οργή θεού».

 

Όπου θα συγκεντρωθεί, θα ταξινομηθεί και θα αναλυθεί επιτέλους το σύνολο της αρχαίας και της νέας Ελληνικής Γνώσης και θα μεταδοθεί ζωντανά στους Έλληνες που φλέγονται και πυρακτώνονται και δε μπορούν να κοιμηθούν τα βράδια, επειδή αγωνιούν για την σκλαβωμένη πατρίδα τους και οραματίζονται την αληθινή ελευθερία που δεν ήρθε ποτέ, δεν ήρθε ακόμα.

Αυτή η Ακαδημία θα γίνει η νέα «Σχολή του Γένους». Η οποία θα μεταφέρει και θα προσαρμόσει στη σύγχρονη πραγματικότητα την αρχαία και την πανάρχαια γνώση καθαρή, γνήσια, ανόθευτη, στίλβουσα και ανεμπόδιστη, χωρίς φερετζέ, χωρίς φέσι, χωρίς κιπά.

Έτσι θα γίνει κάποτε πράξη και η ιδέα του Αδαμάντιου Κοραή που έλεγε ότι - για να ελευθερωθεί η Ελλάδα από τους Τούρκους - πρέπει προηγουμένως να αποχτήσουν Παιδεία οι Έλληνες. Έτσι, επίσης θα δικαιωθεί και ο Πλήθων που έλεγε: "Η αναγέννησις είναι δυνατόν να επιτευχθεί δια της αφυπνίσεως των ηθικών δυνάμεων και της αξιοποίησης της πνευματικής κληρονομιάς".

Λοιπόν, οι Έλληνες, επειδή δεν εισακούσθηκε τότε ο Κοραής, ούτε παλαιότερα κι απ' αυτόν ο Πλήθων, έδιωξαν μεν από την Ελλάδα τους Τούρκους, όμως - καθώς ήταν φυσικό - έμειναν υπόδουλοι στους διαχρονικούς και "παντός καιρού" παπάδες, υπόδουλοι εκ παραλλήλου στους (παλιούς και τους νέους) Κοτζαμπάσηδες, υπόδουλοι στα νέα αφεντικά των αφελών και αδαών σύγχρονων παπάδων και των συνειδητών σύγχρονων Κοτζαμπάσηδων, υπόδουλοι σήμερα δια παντός στο Εβραιοκρατούμενο Διεθνές Τραπεζικό σύστημα, ενώπιον του οποίου σκύβει δουλικά η ίδια η μητρόπολη του καπιταλισμού Αμερική. Και η Αγγλία...

 

Το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας, άβουλο, υπάκουο, υποταγμένο σε μια αόρατη υπερκρατική, υπερδογματική και υπερσυστηματική κυβέρνηση, στην οποία δίνουν λόγο οι ισχυρότεροι ηγέτες του Διεθνούς προσκηνίου, έχει τα Ανώτατα Πανεπιστήμιά του για να εκπαιδεύει και να κατασκευάζει τους αρχηγούς του και τους ταγούς όλων των χωρών της γης, έχει το Χάρβαρντ, την Οξφόρδη. Και αυτό είναι το ευφυέστερο απ' όσα τερατώδη έχει διαπράξει! Δίπλα στα Πανεπιστήμια έστησε το Χόλιγουντ και τα Χολιγουντάκια του. Έστησε και τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης για να εξειδικεύουν τις ΟΔΗΓΙΕΣ και με αυτές να ελέγχει νοητικά τους λαούς, αφού προηγουμένως (δια των εντυπωσιακών πολιτιστικών προτύπων που προβάλλει) τους μετέτρεψε σε άβουλες καταναλωτικές μάζες.

Το ίδιο πρέπει να κάνει όμως και ο Ελληνισμός, αλλά για το αντίθετο: Το διαχρονικό και κοσμοπολίτικο, να πούμε, Ελληνικό πνεύμα είναι το μόνο φάρμακο σ' αυτό τον Οικουμενικό ξεπεσμό, είναι το μόνο αντίδοτο στην Ύλη και στον Υλισμό.

Η μεγάλη Γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung δημοσίευσε το 2009 ολοσέλιδο άρθρο, το οποίο υπογράφει ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Konrad Adam. Γράφει, ότι τα αρχαία Ελληνικά πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία (σ.σ. προφανώς όλου του κόσμου) "επειδή ακονίζουν το δημοκρατικό φρόνημα και την πολιτική συνείδηση των παιδιών". Ο Adam θυμίζει στο άρθρο του πως "ο τελευταίος Γερμανός αυτοκράτορας αντέτεινε στους υποστηρικτές των αρχαίων Ελληνικών ότι ο ίδιος ήθελε τα Γερμανικά σχολεία να βγάζουν νέους Γερμανούς και όχι Έλληνες και Ρωμαίους". Και ο Adam καταλήγει: " ...;Ο φόβος του αυτοκράτορα δεν ήταν μήπως οι Γερμανοί μαθητές διδαχτούν κάτι περιττό γι' αυτούς, αλλά μήπως μάθουν κάτι περιττό γι' αυτόν, μήπως μάθουν να αντιδρούν, να ανθίστανται, να εξεγείρονται" ...;

Μήπως τώρα γίνεται καθαρός, σαφής και διαυγής ο λόγος για τον οποίο οι Ελληνικές κυβερνήσεις (υπακούοντας άκριτα και αδιαπραγμάτευτα στον κατηχητικό λόγο του ιερατείου) κατάργησαν τα αρχαία Ελληνικά στα νεοελληνικά σχολεία; Μήπως γίνεται φανερός ο ουσιαστικός λόγος γιατί επί τόσους αιώνες διώκουν τα Ελληνικά γράμματα οι κοσμικοί άρχοντες και οι κατηχητές του κόσμου τούτου, γιατί με τόσο μένος τα συκοφαντούν ως ειδωλολατρικά και άθεα ή σατανικά;

Ιδού πώς και γιατί η διδασκαλία και η εκμάθηση της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, η μαθητεία και η φοίτηση στην αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, είναι η ισχυρότερη ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ κατά του φρικαλέου αυτού συστήματος, πολύ αποτελεσματικότερη από κάθε διαδήλωση, πολύ αποδοτικότερη από κάθε απεργία, πολύ χρησιμότερη από κάθε στρατιωτικό πραξικόπημα ή λαϊκή εξέγερση, από κάθε επανάσταση, από κάθε πόλεμο κατά των εχθρών.

 

Ο κυβερνήτης της χώρας είναι ο καθρέφτης όπου κοιτάμε κάθε πρωί για να χτενιστούμε. Η Κυβέρνηση της χώρας και η Βουλή τι άλλο είναι παρά ο καθρέφτης της κοινωνίας μας; Δεν χρειάζεται φιλοσοφία για ν' αντιληφθεί ο καθένας ότι αιρετοί άρχοντες στην κεντρική και την τοπική πολιτική σκηνή είναι αδύνατο να εκλεγούν οι άριστοι με την ψήφο των μετρίων ή των αθλίων. Ποια λύση έχουμε του προβλήματος; Μόνο μία: Να εκπαιδευτούν οι μέτριοι και οι άθλιοι πολίτες, να γίνουν άριστοι, για να εκλέξουν τους άριστους. Να αφυπνιστούν οι Έλληνες και να διεκδικήσουν την ταυτότητα και την καταγωγή τους. Να οδηγηθούν από τους αφυπνισμένους Έλληνες οι αμήχανες και οι χαμένες ψυχές.

Όσο η κοινωνία είναι ένα άθροισμα μετρίων, θα εκλέγει μέτριους άρχοντες. Αν οι άρχοντες είναι άθλιοι, τότε η κοινωνία μας είναι μαθηματικώς άθλια. Επομένως συνένοχη και συνυπεύθυνη. Είναι η ρίζα όλων των δεινών. Όμως αυτό ελάχιστοι το αποδέχονται σήμερα στην νεοελληνική κοινωνία! Ελάχιστοι το αντιλαμβάνονται. Θεωρούν εαυτούς αθώους ...; Επομένως, ακόμα και το καλύτερο να έκανε η καλύτερη κυβέρνηση γι' αυτούς, αυτοί πάλι θα γκρίνιαζαν και θα αισθάνονταν άθλια ...;

 

Η "Πανελληνική Ακαδημία" μπορεί ν' αλλάξει αληθινά την Ελλάδα και να την επαναδρομολογήσει προς την σωστή κατεύθυνση. Όπως ακριβώς έκαμε η "Πλατωνική Ακαδημία" της Φλωρεντίας, η οποία ίδρυσε, δημιούργησε και εξακόντισε τον Ευρωπαϊκό και γενικότερα τον Δυτικό πολιτισμό. Αν και η «Αναγέννηση» (της Ευρώπης) δεν διείσδυσε στην ψυχή του Ελληνικού διδάγματος, αν και διάβασε το Ελληνικό πνεύμα επιδερμικά, χρηστικά, ωφελιμιστικά (αυτό οφείλεται στο ότι έλλειπε από αυτούς τους ανθρώπους το πνευματικό γονίδιο και η Μνήμη του Έλληνα) εντούτοις με όποιο ποσοστό της Ελληνικής Γνώσης μπόρεσε η Δυτική κοινωνία να λειτουργήσει, εξευγενίστηκε, εκπολιτίστηκε, νάτη σήμερα που κάνει τον έξυπνο! Η "Πλατωνική Ακαδημία" που ίδρυσαν οι μαθητές του Πλήθωνος, είναι αυτή που παίδευσε (και παιδεύει) τους πολίτες των Ευρωπαϊκών κρατών, οι οποίοι με τη σειρά τους μετάγγισαν την πνευματική εμπειρία τους στην Αμερική, αλλά και στην Ανατολή, τουλάχιστον στην Κίνα και την Ιαπωνία.

Ναι, τόσο τεράστια είναι η ισχύς μιας Ακαδημίας, τόσο τεράστια υπήρξε η ισχύς της «Πλατωνικής Ακαδημίας» της Φλωρεντίας, δηλαδή τόσο τεράστια μπορεί να είναι η ισχύς της  "Πανελληνικής Ακαδημίας" αύριο, σε μια νέα απόπειρα Ελληνικού και Ευρωπαϊκού και Παγκόσμιου Διαφωτισμού.

 

Μήπως καταλαβαίνετε, επιτέλους, Έλληνες, ότι - αφού σ' αυτό το κρατίδιο δε μπορούμε να διεκδικήσουμε, πολλώ δε μάλλον να επιβάλλουμε την διδασκαλία των αρχαίων Ελληνικών, τουλάχιστον μια "Πανελληνική Ακαδημία" (για να πηγαίνει σ' αυτήν όποιος θέλει) είναι επιτέλους αναγκαία όσο ποτέ; Μήπως αρχίζετε να υποψιάζεστε ότι σ' αυτόν εδώ τον βράχο που βρέχεται από θάλασσα (παρά τα όσα καταμαρτυρούν στον διαχειριστή λαό αυτού του οικοπέδου) σ' αυτό εδώ το αιματοβαμμένο χώμα πάλλει και δονείται το πολυτιμότερο αγαθό της ανθρωπότητας;

 

Εν ολίγοις, η "Πανελληνική Ακαδημία" το πρώτο που θα κάνει, είναι να επαναπατρίσει τα οστά του Πλήθωνος από την Ιταλία όπου (ξεχασμένα από την αμνήμονα Ελλάδα μας) αναπαύονται. Θα το κάνει για να τιμήσει και να τιμά εις το διηνεκές «τας θήκας των προγόνων», όπως προτάσσει ο παιάν των Σαλαμινομάχων. Επειδή θα είναι αυτή πλέον, η οποία θα ζυμώνει και θα διατυπώνει διαρκώς τη νέα στάση ζωής, τη νέα Φιλοσοφία, τη νέα πολιτική θεωρία, τη νέα πρόταση διακυβέρνησης, το νέο πολιτιστικό μας αρχιτεκτόνημα, θα "παράγει" διαδοχικά και ανελλιπώς τους πολιτικούς, τους καλλιτεχνικούς και τους κοινωνικούς ηγέτες και τα στελέχη της κοινωνίας και του κράτους που οραματιζόμαστε ...;

ΑΥΤΟΙ είναι οι νέοι Έλληνες που θα μάθουν, θα επεξεργαστούν και θα μας πουν τις λεπτομέρειες. ΑΥΤΟΙ.

Για να συγκεντρωθεί και να σχολιαστεί αξιόπιστα η αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Για να γραφτεί από την αρχή η Ιστορία. Για να καλλιεργηθεί η νέα λογοτεχνία, η νέα μουσική, ο νέος αθλητισμός, η νέα Τέχνη, στη θέση της περίφημης αισθητικής η νέα φιλοκαλία..

Εμείς φτάνουμε ως εδώ. Δεν έχουμε δικαίωμα, ούτε δυνάμεις να πάμε πιο πέρα.

 

Δεν είναι αναγκαίο (καθώς έχει πάει στο μυαλό πολλών) να δημιουργηθεί ένα πολιτικό κόμμα για ν' αποχτήσει δήθεν φωνή στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ο εξόριστος στον τόπο του Ελληνισμός. Τι να την κάνει αυτή τη φωνή; Να πείσει ποιους; Τους νομοθέτες; Ή τους ψηφοφόρους;

Ή, τουλάχιστον, δεν είναι η ώρα για μια τέτοια ενέργεια! Ούτε χρειάζονται βιασύνες και ανυπομονησίες με βίαιες ή έστω ειρηνικές ανατροπές. Ό,τι και να καταργήσεις βιαίως, χωρίς ψυχική προετοιμασία, χωρίς όραμα, θα επανέλθει συντόμως χειρότερο. Εκτρέφεται από την απαγόρευση και επιστρέφει παχύτερο.

Ούτε επίσης είναι η εξυπνότερη πολιτική πράξη να εμπιστευτούμε ως αρχηγό τον κάθε δημαγωγό που θα μας κάνει ν' ανατριχιάσουμε από συγκίνηση στην πλατεία και να του αναθέσουμε αυτοκρατορικά την διακυβέρνηση της χώρας, υπολογίζοντας ότι αυτός μπορεί να είναι ο ηγέτης που περιμένουμε.

Τα πράγματα που θα κάνουν ευτυχή το λαό, αργούν, θέλουν χρόνο. Δε γίνονται μεμιάς. Δε γίνονται μαγικά. Δεν γίνονται Μεσσιανικά. Δεν θα γίνουν όμως και ποτέ, αν δεν θέσουμε τον θεμέλιο λίθο, που, κατά τη γνώμη μας, είναι η "Πανελληνική Ακαδημία".

Προτείνουμε λοιπόν να γίνει ένας "Ελληνικός Σύλλογος", ας πάρουν κάποιοι επώνυμοι την πρωτοβουλία στο Διαδίκτυο, να εγγραφούν μέλη σ' αυτόν τον Σύλλογο οι Έλληνες, κατά Δήμους, αυτός ο νόμιμος Σύλλογος ή, μάλλον, η "Ομοσπονδία των Ελληνικών Συλλόγων", των δεκάδων χιλιάδων και εκατοντάδων χιλιάδων επώνυμων Ελλήνων ν' αναλάβει τις διαδικασίες για εξασφάλιση και κατοχύρωση της (άγονης, ορεινής) γης, όπου (με τις χορηγίες των μελών) θα μπορέσει να ιδρυθεί και να λειτουργήσει η "Πανελληνική Ακαδημία".

 

Παρ' όλ' αυτά, θα πουν και θα επιμένουν: Τι κάνουμε ως τότε; Πώς θα φτάσουμε ως εκεί; Αυτά θέλουν χρόνο, χρόνους. Εμείς όμως έχουμε φτάσει στο επικίνδυνο όριο. Κατά τον Μάιο του 2010 η Ελλάδα κατέρρευσε. Αυτή την ώρα είναι διασωληνωμένη στην εντατική. Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή (μακάρι να ξέραμε αν η κυβέρνησή μας έκαμε την καλύτερη διαχείριση, το σοφότερο είναι να αμφιβάλλουμε) διασώθηκε από τον "μηχανισμό στήριξης". Εγγυάται όμως κανείς ότι ως χώρα θα είναι όρθια μέχρι τα τέλη του 2011; Εγγυάται κανείς ότι οι δανειστές, στο χρήμα των οποίων σύντομα θα πρέπει να καταφύγουμε ξανά, θα μας δώσουν νέα δάνεια και, αν μας δώσουν, με πόσο εξοντωτικά επιτόκια θα μας τα δώσουν; Όσες θυσίες και αν κάνουμε, όσα δάνεια και να πάρουμε, αν πάρουμε, δεν φτάνουν για να πληρώνονται οι ΤΟΚΟΙ. Ε, κάποια στιγμή θα γονατίσουμε! Ακούγεται λογικό. Έχουμε τάχα το περιθώριο και την πολυτέλεια να φτιάχνουμε Ακαδημίες, για να φοιτήσουν οι Έλληνες και να ξεπηδήσουν από αυτές οι ηγέτες και τα στελέχη και οι πολίτες της Νέας Ελλάδας;

Όχι. Δεν έχουμε κανένα περιθώριο. Δυστυχώς, για την περίοδο που διανύουμε και για πενήντα χρόνια ακόμα θα μας σέρνουν από τη μύτη, θα μας περιφέρουν στα πανηγύρια σαν αρκούδες οι αρκουδιαραίοι. Εμείς, εδώ, τώρα, μ' αυτό το κείμενο, μιλάμε για την Ελλάδα του μέλλοντός μας. Για την Ελλάδα των παιδιών και των εγγονιών μας. ΑΥΤΟ το νόημα έχει η ιδέα περί "Πανελληνικής Ακαδημίας". Το οφείλουμε αυτό στις επόμενες γενιές, επειδή εμείς αυτών εδώ των γενεών τα κάναμε μπάχαλο και είμαστε υποχρεωμένοι να επανορθώσουμε, θ' απολογηθούμε στη Ιστορία. Αυτή εδώ η Ελλάδα, η δική μας Ελλάδα έχει χαθεί. Δεν υπάρχει πλέον.

Αλλά και τι να σώζαμε από αυτήν; Την Φιλοσοφία, την Τέχνη ή την πρακτική της; Δεν έχει νόημα η λύπη μας γι' αυτήν την άθλια Ελλάδα που χάσαμε! Το μόνο ζήτημα είναι να οικοδομήσουμε την Ελλάδα που οραματιζόμαστε.

Και, αν μας ακούει το Σύμπαν, ΑΝ είμαστε άξιοι για να μας ακούσει, αν μπορεί να μας σεβαστεί ως απογόνους Ελλήνων Διογενείς, ας συνωμοτήσει υπέρ ημών (κατά πώς λέει και ο Κοέλιο) για να μας δώσει αυτό το όνειρο. Να μας το δώσει νωρίτερα, το ταχύτερο δυνατό, και όχι τόσο μακρινά, όχι στο απώτερο μέλλον, όταν ίσως θα είναι αργά ...; 

Η αίσθηση πάντως ότι ο κόσμος έχει μπει στην "τελική ευθεία" είναι όσο ποτέ άλλοτε ισχυρή. Το αντιλαμβάνεται ο παρατηρητής που διαθέτει συγκριτική μνήμη. Όλα, ακόμα και τα πιο ασήμαντα πραγματάκια της καθημερινότητας, κινούνται πιο γρήγορα, στροβιλίζονται, σα να επιταχύνθηκε ο χρόνος. Άρα μπορεί να έχει κάποια χρηστική αξία να σημειωθεί ότι δεν είμαστε μόνο εμείς δημιουργοί γεγονότων. Δημιουργοί γεγονότων είναι πολλοί και πολλά πέραν ημών. Η Φύση ανέλαβε δράση, δημιουργεί ΚΑΙ αυτή γεγονότα. Μοιάζει να παίρνει πρωτοβουλίες για ν' αποκαταστήσει την διαταραγμένη της τάξη. Αυτές οι δράσεις λειτουργούν ως αστάθμητοι παράγοντες, δημιουργούν το απρόοπτο, μπορεί μέσω αυτών να επέλθει η Νέμεσις των Ελλήνων ή και η Κάλι των Ινδών, η θεά της καταστροφής. Εμείς, ως Έλληνες δεν πιστεύουμε στην καταστροφή, δεν έχουμε θεά ή θεό της καταστροφής, πιστεύουμε στην διαρκή αναγέννηση, γι' αυτό και δεν μας αρμόζει η θλίψη, ούτε η κατάθλιψη, ούτε η απελπισία, κάθε «κρίση» είναι προσωρινή. Άλλωστε περάσαμε ως λαός πολύ χειρότερα πράγματα. Και τα βγάλαμε πέρα ...;

Για να τα πούμε όλα, για να μην παραλείψουμε κάτι το ουσιώδες, θα πούμε και κάτι το ιδιαίτερο: Ακόμα και αν δείτε να κατακλύζονται οι ουρανοί από διαστημόπλοια, μην πιστέψετε ότι ήρθαν οι Έλληνες από την Ανδρομέδα ή τον Σείριο. Εύκολα δημιουργούνται για χάρη μας οι μεγάλες απάτες. Μην υιοθετήσετε την επιδερμική σε κάθε περίπτωση άποψη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ή, στον αντίποδα, τις άναρθρες εκείνες κραυγές των Ελληνοφρόνων. Εμπιστοσύνη να έχετε μόνο στην εσωτερική σας φωνή, στην ατομική σας Μνήμη. Αυτή και μόνο θα σας ειδοποιήσει, ότι αυτό που βλέπετε, είναι αληθινό ή ψεύτικο, είναι το Καλό ή το Κακό, αυτή και μόνο η Μνήμη θα σας ενημερώσει για το αν αυτό που κατακλύζει τον ορίζοντα και τον πλανήτη, είναι Ελληνικό ή βάρβαρο.

 

Αυτή την ώρα οι Έλληνες (και όχι εκείνοι της Μυκόνου ή των κοσμικών εκδηλώσεων και των τηλεοπτικών παραθύρων) αυτή την ώρα οι αληθινοί Έλληνες, λίγοι, όπως ήταν πάντα στην Ιστορία, δίνουν τις πρώτες μεγάλες μάχες ενός μακροχρόνιου πολέμου (αυτή τη φορά όμως με άλλα χαρακτηριστικά, δηλαδή με νέα και - προσοχή, παρακαλώ - άυλα όπλα) ένας μέγας πόλεμος που άρχισε προ πολλού, διεξάγεται ήδη, βρίσκεται σε εξέλιξη, κορυφώνεται όπου νάναι. Οι Θερμοπύλες, ο Μαραθώνας, η Σαλαμίνα, είναι πάλι εν όψει ...;

 

"Ω, παίδες Ελλήνων,

ίτε,

ελευθερούτε πατρίδα,

ελευθερούτε δε παίδας,

γυναίκας,

θεών τε πατρώων έδη,

θήκας τε προγόνων,

νυν υπέρ πάντων αγών"

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

 

Το κείμενο έγραψε ο Παντελής Φλωρόπουλος. Η ανάρτηση του κειμένου στην ιστοσελίδα της «Αναγγελίας» (www.anaggelia.gr - έκδοση 378) έγινε στις 17 Σεπτεμβρίου 2010. Το ίδιο κείμενο θα τυπωθεί σε μπροσούρα, η οποία θα κυκλοφορήσει ένθετη στην εφημερίδα «Αναγγελία» κατά τα τέλη του 2010.

 

Κι επειδή ...;

Το δημιούργημα γίνεται δημιουργός ...; Άρα ...;

...; το κείμενο αυτό, από την στιγμή που δημοσιεύεται, δεν ανήκει στον συγγραφέα του, φεύγει από αυτόν και ανήκει στους αναγνώστες. Ανήκει σε όλους εκείνους που θα συμφωνήσουν μαζί του, εν όλω ή εν μέρει, σε όλους εκείνους που θα το απορρίψουν, εν όλω ή εν μέρει, σε όλους εκείνους που θα το αντικαταστήσουν με το δικό τους κείμενο.

 

 

 

 

 

...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...;